KomotiniPress | 23/06/2024

Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης

Ο Βασίλης Κοψαχείλης μας μιλά για την Γεω-επιχειρηματικότητα. Μία νέα έννοια, συμπληρωματική της γεωπολιτικής και της γεω-οικονομίας στη γεωστρατηγική ανάλυση. Είναι ο κρίκος που έλλειπε στην ερμηνεία εξελίξεων του παρελθόντος και ένας καλύτερος οδηγός για το παρόν και το μέλλον του κόσμου μας.

Το βιβλίο του Βασίλη Κοψαχείλη είναι ένα ταξίδι στον χρόνο της γεω-επιχειρηματικότητας με όχημα την γεωοικονομία, την γεωπολιτική και βεβαίως την ιστορία.

Με την γεω-επιχειρηματικότητα, ξεκαθαρίζει το τοπίο ποιοι θα μείνουν πίσω και ποιοι πιθανόν θα ηγηθούν στο μέλλον. Ποιοι είναι οι Γεωεπιχειρηματίες; Πως επηρεάζουν τις παγκόσμιες εξελίξεις; Πως αθέατα οικοδομούν το αύριο της παγκόσμιας πολιτικής;

Ο Βασίλης Κοψαχείλης είναι πολιτικός επιστήμονας με ειδίκευση στην εξωτερική πολιτική και τη γεωστρατηγική, είναι συγγραφές και συχνός συνεργάτης των μέσων ενημέρωσης.Το 2013 εισήγε τον όρο “Γεω-επιχειρηματικότητα” ως βασική παράμετρο της γεωστρατηγικής ανάλυσης.

Το νέο συγγραφικό πόνημα του Διεθνολόγου κ. Βασ. Κοψαχείλη, έρχεται σε μία χρονική στιγμή που στην μετά- COVID-19 εποχή οι γεωπολιτικές συγκρούσεις στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, δημιουργεί ένα νέο πλαίσιο που δύναται να επηρεάσει την περιφερειακή ή/και παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη και την επιχειρηματικότητα.

Άλλωστε αυτό δεν συμβαίνει από καταβολής κόσμου; Οι γεωπολιτικές κρίσεις, υγειονομικές οικονομικές ή φυσικές καταστροφές, είναι συχνά πέρα ​​από τον έλεγχο των επιχειρηματιών. Ωστόσο, οι ενέργειες και οι αποφάσεις που λαμβάνονται κατά τη διάρκεια και πριν από μια κρίση μπορούν να καθορίσουν εάν μια επιχείρηση θα επιβιώσει ή θα αντιμετωπίσει ένα δαπανηρό κλείσιμο.

Αναμφίβολα, είναι δύσκολοι καιροί για τους καινοτόμους επιχειρηματίες. Η αστάθεια της αγοράς θα επηρεαστεί από τις συγκρούσεις στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, οι κλιματικές διαταραχές θα διαταράξουν τις αλυσίδες εφοδιασμού και οι εντάσεις μεταξύ Κίνας και Δύσης θα επηρεάσουν το εμπόριο, τις προμήθειες και την επιχειρηματική συνέχεια. Όλες αυτές οι προκλήσεις συνθέτουν τις καθημερινές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι επιχειρήσεις πρώιμου σταδίου.

Αντλώντας διδάγματα από την πανδημία, κάποιοι επιχειρηματίες έχουν επιδείξει ανθεκτικότητα και προσαρμοστικότητα μέσω της ψηφιοποίησης και της αποκέντρωσης ενώ κάποιοι άλλοι μπορεί να χρειαστεί να περιστρέψουν ή να κλείσουν τις επιχειρήσεις τους, αντιμετωπίζοντας το στίγμα της επιχειρηματικής αποτυχίας ή της αναδιάρθρωσης.

Ανεξάρτητα από τις γεωπολιτικές εντάσεις στην Κεντρική Ασία και τη Μέση Ανατολή, ο κύριος μοχλός κινδύνου της εποχής μας είναι η παγκόσμια κλιματική αλλαγή. Προβλέπεται ότι θα κοστίσει στις παγκόσμιες οικονομίες το 10-14% του ΑΕΠ έως το 2030, εκτός εάν υπάρξει ταχεία απαλλαγή από τον άνθρακα και ανθεκτική λήψη επενδυτικών αποφάσεων . Ως εκ τούτου, οι επιχειρηματίες, ανεξάρτητα από τις πολιτικές τους απόψεις, θα πρέπει να εξετάσουν τόσο τον κλιματικό κίνδυνο όσο και την τεράστια βιομηχανική επανάσταση καθαρής τεχνολογίας και πράσινης ανάπτυξης, η οποία ήδη προσελκύει 2 τρισεκατομμύρια δολάρια σε επενδύσεις ετησίως και αναμένεται να διπλασιαστεί έως το 2025.

Οι καλύτεροι επιχειρηματίες θα αξιοποιήσουν μια κρίση προς όφελός τους και θα επιβιώσουν εκείνοι που μπορούν να πάρουν δύσκολες αποφάσεις ανεξάρτητα από το πόσο επίπονες είναι σε προσωπικό ή συλλογικό επίπεδο και θα κριθούν σε εκείνο το σημείο που προχωρώντας στην επανεκκίνηση της επιχειρηματικής δραστηριότητά τους θα προσαρμοσθούν στο εξελισσόμενο επιχειρηματικό τοπίο.

Συμπερασματικά, το επιχειρηματικό ταξίδι σε περιόδους κρίσης παρουσιάζει τόσο προκλήσεις όσο και ευκαιρίες. Οι επιχειρηματίες που μπορούν να προσαρμοστούν, να λάβουν δύσκολες αποφάσεις και να αγκαλιάσουν την αλλαγή όχι μόνο θα επιβιώσουν αλλά θα ευδοκιμήσουν σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο επιχειρηματικό τοπίο. Η συνεργασία, οι ηθικές πρακτικές και η εστίαση στη βιωσιμότητα είναι πιθανό να είναι βασικοί παράγοντες για την επιτυχία των επιχειρήσεων στο μέλλον.

Εκτός από το πληροφοριακό υλικό του βιβλίου, ο αναγνώστης καλείται να αυτενεργήσει έτσι ώστε να δώσει απαντήσεις σε διλήμματα και να εμβαθύνει στις πολλαπλές μεταβλητές των ιστορικών κρίσεων που επηρεάζουν την οικονομία και την επιχειρηματικότητα.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος, υπό την επιστημονική διεύθυνση του καθηγητή Κωνσταντίνου Φίλη και η Απογευματινή δημοσιεύει ένα απόσπασμα.

«Η έννοια της γεω-επιχειρηματικότητας γίνεται καλύτερα αντιληπτή ιστορικά, και μέσα από τις λύσεις που έδωσε απέναντι στα αδιέξοδα της κάθε εποχής. Για παράδειγμα, σε μία δύσκολη περίοδο για την Ευρώπη, οι Ιππότες του Ναού έφεραν μια συνολική διασφάλιση, που κράτησε την Ευρώπη διατηρήσιμη. Οι ανακαλύψεις του Κολόμβου και άλλων εξερευνητών, ξεμπλόκαραν την Ευρώπη από την απομόνωση. Ο Φούγκερ επένδυσε στη συγκρότηση μιας ισχυρής αυτοκρατορίας στην Κεντρική Ευρώπη. Ο Ιβάν ο Τρομερός ζήτησε από τους Στρογκάνοφ να του φέρουν στο πιάτο 13 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα γης, από τα Ουράλια ως τον Ειρηνικό. Η ανάγκη επιβίωσης οδήγησε τους Άγγλους πειρατές και εμπόρους να φτιάξουν ένα παράλληλο κράτος με την ενδυμασία εμπόρου, όπως χαρακτηριστικά είχε πει ο Edmund Burke για την Αγγλική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών. Και αργότερα ήρθε η ανάδειξη της Αμερικανικής ισχύος χάρη σε προσωπικότητες όπως ο Ροκφέλερ, ο Φορντ, ο Watson και ο Σόρος. Σήμερα οι ΗΠΑ παραμένουν κυρίαρχες, χάρη σε γεω-επιχειρηματίες όπως ο Έλον Μάσκ. Ανταγωνιστές, όπως η Κίνα, στηρίζονται στους δικούς τους γεω-επιχειρηματίες για να επικρατήσουν στο παγκόσμιο παιχνίδι ισχύος.»

Πηγή: KomotiniPress

MEGA | 4/11/2024

Με την καθημερινότητα να μας κατακλύζει σε μια εποχή που τα πάντα μεταβάλλονται, κρίσιμο ρόλο για την υγεία μας παίζει το στρες.

«Το δημιουργικό στρες είναι ευχάριστο, το καταστροφικό είναι δυσάρεστο», λέει στο MEGA ο Γιώργος Χρούσος, ομότιμος καθηγητής παιδιατρικής και ενδοκρινολογίας.

«Εκτός από την παιδιατρική έχω ασχοληθεί και με την ενδοκρινολογία και σχεδόν όλη μου η ερευνητική δουλειά είναι στην ενδοκρινολογία. Όλα είναι ορμόνες, και το στρες είναι ορμόνες».

Σύμφωνα με τον γιατρό:

«Το δημιουργικό στρες είναι καλό για τον οργανισμό, σε αντίθεση με το καταστροφικό. Όταν είμαστε χρόνια στρεσαρισμένοι, ταυτόχρονα αισθανόμαστε και δυσφορία. Αυτό μετατρέπεται σε άγχος. Το άγχος είναι μια παθολογική κατάσταση η οποία γενικά οφείλεται στο χρόνιο στρες. Υπάρχουν και χειρότερα, κατάθλιψη, παχυσαρκία, αρχίζουν τα διάφορα συστήματα και επηρεάζονται αρνητικά. Μου πήρε αρκετά χρόνια να καταλάβω ότι όλες οι λεγόμενες χρόνιες μη μεταδοτικές ασθένειες οφείλονται στο χρόνιο στρες: άγχος, κατάθλιψη, παχυσαρκία, μεταβολικό σύνδρομο, διαβήτης τύπου 2, καρδιαγγειακά νοσήματα, υπογονιμότητα».

«Οι φοβίες είναι στρες, είναι μια μορφή άγχους», λέει ο κ. Χρούσος, τονίζοντας ότι «ο τρόπος ζωής είναι το νούμερο ένα» για να αποβάλουμε το άγχος από τη ζωή μας.

Πως το στρες επηρεάζει την εγκυμοσύνη; Πώς θα το καταπολεμήσουμε πιο λειτουργικά; Ο ίδιος δίνει απαντήσεις.

Πηγή: MEGA

Parapolitika.gr | 4/11/2024 

Το στρες παίζει μεγάλο ρόλο στη ζωή πολλών ανθρώπων, ενώ οι γρήγοροι ρυθμοί της καθημερινότητας συμβάλλουν με τον τρόπο τους στην αύξηση των επιπέδων του και κατ’ επέκταση σε διάφορες επιπτώσεις στη ζωή και την υγεία.

Πόσο επηρεάζει το στρες τη ζωή μας και πώς θα το καταπολεμήσουμε 

Υπάρχει το δημιουργικό στρες, το οποίο μπορεί να λειτουργήσει θετικά, αλλά και το στρες το οποίο προκαλεί άγχος και δυσκολίες. Μιλώντας στο MEGA ο ομότιμος καθηγητής παιδιατρικής και ενδοκρινολογίας Γιώργος Χρούσος ανέφερε: «Το δημιουργικό στρες είναι ευχάριστο, το καταστροφικό είναι δυσάρεστο».

Όπως πρόσθεσε: «Εκτός από την παιδιατρική, έχω ασχοληθεί και με την ενδοκρινολογία και σχεδόν όλη μου η ερευνητική δουλειά είναι στην ενδοκρινολογία. Όλα είναι ορμόνες, και το στρες είναι ορμόνες».

Ο κ. Χρούσος συνέχισε λέγοντας ότι «το δημιουργικό στρες είναι καλό για τον οργανισμό, σε αντίθεση με το καταστροφικό. Όταν είμαστε χρόνια στρεσαρισμένοι, ταυτόχρονα αισθανόμαστε και δυσφορία. Αυτό μετατρέπεται σε άγχος. Το άγχος είναι μια παθολογική κατάσταση η οποία γενικά οφείλεται στο χρόνιο στρες. Υπάρχουν και χειρότερα, κατάθλιψη, παχυσαρκία, αρχίζουν τα διάφορα συστήματα και επηρεάζονται αρνητικά. Μου πήρε αρκετά χρόνια να καταλάβω ότι όλες οι λεγόμενες χρόνιες μη μεταδοτικές ασθένειες οφείλονται στο χρόνιο στρες: άγχος, κατάθλιψη, παχυσαρκία, μεταβολικό σύνδρομο, διαβήτης τύπου 2, καρδιαγγειακά νοσήματα, υπογονιμότητα».

“Ο τρόπος ζωής είναι το νούμερο ένα”

Καταλήγοντας δεν παρέλειψε να τονίσει ότι «οι φοβίες είναι στρες, είναι μια μορφή άγχους» και πως «ο τρόπος ζωής είναι το νούμερο ένα» για να αποβάλουμε το άγχος από τη ζωή μας, ενώ το στρες μπορεί να επηρεάσει και την εγκυμοσύνη, με τον ίδιο να δίνει απαντήσεις για το πώς θα το καταπολεμήσουμε πιο λειτουργικά.

Πηγή: Parapolitika.gr

Thisisus.gr 

Ο Κώστας Πούλος γεννήθηκε στον Ελικώνα της Βοιωτίας. Σπούδασε φιλολογία, φιλοσοφία και
ιστορία στην Αθήνα και στη Γερμανία. Έχει γράψει, μεταφράσει και διασκευάσει πλήθος βιβλίων
για μεγάλους και κυρίως για παιδιά. Έργα του έχουν λάβει τιμητικές διακρίσεις (Κρατικό Βραβείο
Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου κ.ά.) και έχουν μεταφραστεί σε άλλες γλώσσες. Η παιδική σειρά
βιβλίων «Τα Ελληνικά», που επανεκδίδεται από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος, περιλαμβάνει
κλασικά κείμενα της ελληνικής λογοτεχνίας, από τον Όμηρο ως τις μέρες μας.

Πότε καταλάβατε πως θέλετε να γίνετε συγγραφέας και ποια ήταν η σχέση σας με τα βιβλία
και το διάβασμα ως παιδί;

Να αρχίσουμε καλύτερα με το δεύτερο. Είναι αλήθεια ότι ορισμένα λογοτεχνικά βιβλία που έτυχε
να διαβάσω όταν ήμουν μικρός άσκησαν μεγάλη επίδραση πάνω μου. Για ένα σχετικά μεγάλο
διάστημα μετά την ανάγνωση ενός βιβλίου, π.χ. του Ντοστογιέφσκι, δεν ήθελα να μιλάω σε
άνθρωπο. Βέβαια θα πρέπει να πω -για να μην τρομάξω και τους σημερινούς νέους- ότι εκείνη την
εποχή όσοι από μας ήμαστε κάπως πιο «ανήσυχοι» δεν είχαμε και πολλές επιλογές να αρπαχτούμε
από κάπου για να διοχετεύσουμε αυτή την ανησυχία. Άρα το βιβλίο ήταν κατά κάποιον τρόπο ένας
αναγκαστικός μονόδρομος. Ίσως αυτή η επίδραση κάποιων βιβλίων πάνω μου να με έκανε να θέλω
να γίνω συγγραφέας όταν μεγαλώσω (φανταστείτε ότι ακόμα έχω αυτή την επιθυμία!).

Ποια ήταν τα αγαπημένα σας βιβλία σαν παιδί;

Στο χωριό που μεγάλωσα εκτός από ηλεκτρικό ρεύμα δεν υπήρχαν ούτε παιδικά βιβλία, γι’ αυτό
αναγκαστικά άρχισα να διαβάζω βιβλία για μεγάλους (όταν έβρισκα). Εξαίρεση οι ιστορίες του
Σεβάχ, τις οποίες ακούγαμε (ένα τσούρμο εγγόνια) από τον παππού μου που ήταν πολυταξιδεμένος.
Οι ιστορίες αυτές δεν τέλειωναν ποτέ (φρόντιζε εκείνος γι’ αυτό). Όταν αργότερα διάβασα τις
«αυθεντικές» ιστορίες του Σεβάχ απογοητεύτηκα, αφού διαπίστωσα ότι δεν είχαν καμία σχέση με
αυτές τις τρομερές του παππού που με έκαναν να μένω ξάγρυπνος. Με τα παιδικά βιβλία
ασχολήθηκα κυρίως όταν μεγάλωσα και έκανα δικά μου παιδιά, οπότε έπρεπε να επιλέγω τι θα τους
διαβάσω το βράδυ πριν κοιμηθούν. Όταν καμιά φορά ξέμενα από βιβλία και προκειμένου να
ξεπεράσω το πρόβλημα, αναγκαστικά επινοούσα δικές μου ιστορίες.

Πείτε μας λίγα λόγια για τη σειρά Ελληνικά των Εκδόσεων Παπαδόπουλος.

Η ιδέα για τη σειρά αυτή γεννήθηκε μέσα στην τρομερή δεκαετία του ενενήντα, όπου υπήρχε στον
αέρα η αίσθηση πως κάθε ιδέα, ακόμα και η πιο τρελή, θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα. Μου
προτάθηκε τότε να μεταφράσω/διασκευάσω για παιδιά Ντοστογιέφσκι, Τουργκένιεφ, Ντίκενς,
Γκαίτε, Πιραντέλο και άλλους ξένους κλασσικούς συγγραφείς, πράγμα καλό. Η παράκαμψη όμως
των δικών μας κλασσικών ήταν εμφανής, οπότε η σειρά γεννήθηκε για να αποκαταστήσει, κατά
κάποιον τρόπο, αυτό το κενό.

Παπαδιαμάντης, Καρκαβίτσας, Βιζυηνός. Πώς νιώθει ένας συγγραφέας όταν διασκευάζει το
έργο των μειζόνων Ελλήνων πεζογράφων;

Ευθύνη να μην «προδοθεί» το πνεύμα των πρωτοτύπων και αφετέρου άγχος να υπάρξει ένα
αποτέλεσμα αξιοπρεπές, ικανό να συστήσει τα έργα αυτά στις μικρές ηλικίες. Με δεδομένο ότι τα
περισσότερα παιδιά δεν θα (μπορέσουν ποτέ να) διαβάσουν τα έργα αυτά στο πρωτότυπο λόγω της
γλώσσας που είναι γραμμένα (καθαρεύουσα ή και δημοτική της εποχής με πολλά διαλεκτικά
στοιχεία), οι όποιες διασκευές πρέπει να μπορούν να σταθούν σαν αυτόνομα έργα – και ως τέτοια
πρέπει πρωτίστως να κρίνονται.

Έχουν ανάγκη τα παιδιά διασκευές κλασσικών έργων της ελληνικής λογοτεχνίας;

Στο βαθμό που μεγαλώνοντας θα αποτελούν μέλη της ελληνικής κοινότητας, ναι. Κάθε κοινότητας
τα μέλη εμφορούνται νομοτελειακά από αξίες, ιδέες, τρόπους που σχετίζονται με το
αποθησαυρισμένο παρελθόν. Η τέχνη, και επομένως και η λογοτεχνία, αποτελεί διαχρονικό
αποτύπωμα της ιδιαιτερότητας των κοινωνιών που δίνει στην ανθρωπότητα αυτή την πολύτιμη
ποικιλομορφία. Ως μέλη της ελληνικής κοινότητας οφείλουμε να εξοικειώσουμε τα παιδιά μας με
το πολιτισμικό μας παρελθόν, πόσο μάλλον όταν γνωρίζουμε ότι μερικά από τα έργα που έχουν
γραφτεί στα ελληνικά (όπως π.χ. τα ομηρικά έπη) αποτελούν παγκόσμια κληρονομιά.

Προσφέρονται τα βιβλία της σειράς «Ελληνικά» για ανάγνωση στο πλαίσιο του σχολικού
μαθήματος;

Η εμπειρία μου από επισκέψεις σε σχολεία επιβεβαίωσε αυτό που πάντοτε πίστευα, ότι δηλαδή τα
βιβλία της συγκεκριμένης σειράς μπορούν κάλιστα να συνδεθούν με μαθήματα όπως αυτό τη
λογοτεχνίας ή της ιστορίας. Γνωρίζω επίσης ότι πολλοί εκπαιδευτικοί κατά καιρούς
χρησιμοποίησαν αυτόνομα αυτές τις διασκευές ή τις ενέταξαν σε κάποια προγράμματα
φιλαναγνωσίας.

Πηγή: Thisisus.gr

ΤΑ ΝΕΑ | 16/11/2024

Γράφει η Νατάσα Μπαστέα

Μιλάει στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» η αμερικανίδα ιστορικός η οποία με το τελευταίο της βιβλίο «Απολυταρχία Α.Ε.» βουτά στον κόσμο των αυταρχικών ηγετών που φτιάχνουν το δικό τους δίκτυο αλληλοϋποστήριξης για να διατηρήσουν πλούτη και εξουσία

Είναι αρχές άνοιξης του 1778, ένας σκληρός χειμώνας έχει φτάσει στο τέλος του. Στο Βάλεϊ Φορτζ, το χειμερινό στρατόπεδο των δυνάμεων του Τζορτζ Ουάσιγκτον στον πόλεμο της ανεξαρτησίας οι στρατιώτες του, εξαντλημένοι και κουρελιασμένοι στοιβάζονται στις σκηνές. Ο Ουάσιγκτον καλεί τους αξιωματικούς του και τους δίνει εντολή να φτιάξουν μια αυτοσχέδια θεατρική σκηνή και στα άλλα στρατόπεδα. Θα ανεβάσουν για τους ταλαιπωρημένους στρατιώτες το έργο «Κάτων, μια τραγωδία».  «Ξέρουμε ότι ήταν ένα από τα αγαπημένα έργα του Ουάσιγκτον, ήταν πολύ δημοφιλές στην αποικιακή Αμερική. Αφηγείται την ιστορία του τέλους της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, που καταστράφηκε από έναν δικτάτορα, τον Ιούλιο Καίσαρα», εξηγεί η ιστορικός Αν Απλμπαουμ. «Ηταν τέτοια η ανησυχία του Ουάσιγκτον και των άλλων που ίδρυσαν τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι κάποια στιγμή θα εμφανιστεί κάποιος που θα λειτουργεί ως δικτάτορας, ώστε παρά την κούραση των στρατιωτών εν μέσω του πολέμου, ήθελε να τους εμφυσήσει τη σημασία της προστασίας της δημοκρατίας».

Να ‘μαστε λοιπόν, σχεδόν 2,5 αιώνες αργότερα, εκείνοι οι παλιοί φόβοι ξαναξυπνούν και η συζήτηση για τους αυταρχικούς ηγέτες και την επίθεση στη δημοκρατία γίνεται παγκοσμίως αλλά και στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Με το τελευταίο της βιβλίο «Απολυταρχία Α.Ε.: Οι δικτάτορες που θέλουν να κυριαρχήσουν στον κόσμο», που κυκλοφορεί στην Ελλάδα τη Δευτέρα από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος, η αμερικανίδα ιστορικός και δημοσιογράφος προσπάθησε να μπει βαθιά στον κόσμο των αυταρχικών ηγετών που φαίνεται να πληθαίνουν και έχουν αρχίσει, όπως λέει, να φτιάχνουν ένα δικό τους δίκτυο αλληλοϋποστήριξης, προκειμένου να διατηρήσουν την εξουσία και τις τεράστιες περιουσίες τους. Ενα δίκτυο που ροκανίζει τα θεμέλια της δημοκρατίας. Συγγραφέας βιβλίων για την Ανατολική Ευρώπη, ένα εκ των οποίων το «Γκούλαγκ» τιμήθηκε με βραβείο Πούλιτζερ το 2004, η Απλμπαουμ εργάσθηκε για χρόνια  στην «Washington Post»και σήμερα αρθρογραφεί στο περιοδικό Atlantic. Μοιράζει τον χρόνο της μεταξύ ΗΠΑ και Πολωνίας όπου ο σύζυγός της Ράντοσλαβ Σικόρσκι είναι υπουργός Εξωτερικών. Στο έκτο της βιβλίο στρέφει την προσοχή της στα αυταρχικά καθεστώτα του 21ου αιώνα: «Η πληθώρα των διευκολύνσεων για το ξέπλυμα του μαύρου χρήματος και η ανοχή που δείχνουν οι δημοκρατίες στην ξένη διαφθορά δίνουν σήμερα στους αυταρχικούς ηγέτες ευκαιρίες, που λίγοι θα φαντάζονταν πριν από μερικές δεκαετίες».

Ηταν παράξενες οι εκλογές στις ΗΠΑ, φέτος. Δεν φανταζόμασταν ότι θα δούμε μια τέτοια αναμέτρηση

Είχαμε αντισυμβατικούς υποψήφιους. Ο ένας ήταν παλαιότερα πρόεδρος και διοργάνωσε επίθεση των οπαδών στο Καπιτώλιο αρνούμενος τα αποτελέσματα και η άλλη χρίσθηκε υποψήφια την τελευταία στιγμή.

Βλέπουμε το παράδειγμα αυταρχικών ηγετών που τάσσονται εναντίον δημοκρατικών θεσμών και συνηθειών αλλά οι πολίτες τους στηρίζουν. Ο Τραμπ έχει διατυπώσει τέτοιες απειλές. Γιατί τον στήριξαν οι ψηφοφόροι;

Και εγώ συχνά παλεύω με αυτό το θέμα. Ρωτώντας τον κύκλο μου, ανθρώπους που γνωρίζω, ξέρω ότι πολλοί τον ψήφισαν επειδή δεν πιστεύουν στη ρητορική του, θεωρούν ότι απλά λέει υπερβολές. Δεν πιστεύουν ότι θα είναι τόσο κακός και έχουν ξεχάσει το πόσο σοβαρή για τη δημοκρατία μας ήταν η επίθεση των οπαδών του στο Καπιτώλιο. Τους ένοιαζε περισσότερο ότι πίστευαν πως θα μειώσει τους φόρους επειδή θυμούνται πως η οικονομία ήταν καλύτερη όταν εκείνος βρισκόταν στον Λευκό Οίκο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι Αμερικανοί μισούν τη δημοκρατία – δεν θα το μετέφραζα έτσι. Αλλά είναι σίγουρα αλήθεια ότι φαίνεται πως αποφάσισαν να ζήσουν με αυτήν την απειλή ή ότι δεν τους ενοχλεί τόσο πολύ. Για μένα είναι ανησυχητικό, εν μέρει και λόγω της ιστορικής έρευνας που έχω κάνει. Η ρητορική του στέλνει σοβαρές προειδοποιήσεις. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί, είτε τυχαία είτε όχι, έρχεται από τη δεκαετία του ΄30, από τον Χίτλερ και τον Στάλιν. Ο Τραμπ αποκάλεσε «ζωΰφια» τους εχθρούς του όπως έκαναν εκείνοι. Και κέρδισε.

Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει μια αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο οι Αμερικανοί βλέπουν την κυβέρνησή τους ή κατανοούν το Σύνταγμα. Αυτή η αλλαγή προϋπήρχε του Τραμπ. Προφανώς βοήθησε να διαμορφωθεί στη διάρκεια της πρώτης του θητείας. Τώρα έχουμε μια χώρα που είναι έτοιμη να αποδεχθεί πράγματα από τον ηγέτη της που θα είχαν καταστρέψει την καριέρα οποιουδήποτε άλλου πριν από οκτώ χρόνια.

Τι βλέπετε να γίνεται από εδώ και πέρα;

Είναι απίθανο η κυβέρνηση Τραμπ να πολεμήσει την κλεπτοκρατία. Δεν τον ενδιαφέρει κάτι τέτοιο. Είναι επίσης απίθανο ο Τραμπ να δει τον εαυτό του ως τον ηγέτη των δημοκρατικών χωρών. Θαυμάζει τους αυταρχικούς ηγέτες και λέει ότι θα στρέψει τους θεσμούς της κυβέρνησης εναντίον των εχθρών του. Επιλέγει για υπουργεία ανθρώπους που του δείχνουν τυφλή πίστη, ώστε να μην του αντισταθεί κανείς. Τώρα που κέρδισε, η Ευρώπη θα καταλάβει ότι ο μεταπολεμικός και μεταψυχροπολεμικός κόσμος τελείωσε και ότι χρειάζεται να φροντίσει τόσο τη δική της πολιτική ασφάλειας όσο και να κάνει νέες επενδύσεις στην άμυνα. Επίσης, πρέπει η Ευρώπη να αντιμετωπίσει άλλα πράγματα, να πάρει τον έλεγχο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και του Διαδικτύου και να εξετάσει περισσότερο το ποιοι και πώς παρακάμπτουν τις κυρώσεις που έχουν επιβληθεί στη Ρωσία, οι οποίες πιστεύω ότι πρέπει να επικεντρωθούν στην αμυντική της βιομηχανία. Διότι διαφορετικά το ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα θα γίνει επίσης πιο αδύναμο. Εάν οι Ευρωπαίοι θέλουν να ζήσουν σε έναν κόσμο με δικαιώματα και κράτος δικαίου, θα πρέπει να οικοδομήσουν αυτή την ηγεσία οι ίδιοι.

Τι κάνεις τους αυταρχικούς ηγέτες τόσο ελκυστικούς για κάποιους ψηφοφόρους;

Εχουν μεγάλη δύναμη. Δεν ξέρουμε πραγματικά τι πιστεύουν οι άνθρωποι στη Ρωσία για την κυβέρνησή τους. Δεν έχουν επιλογές. Το ίδιο και στην Κίνα. Δεν ξέρουμε τι θα ήθελαν αν είχαν ελεύθερη πρόσβαση σε πληροφορίες και πολλές επιλογές. Και στο Ιράν και τη Βενεζουέλα, υπήρξαν μεγάλα κινήματα διαμαρτυρίας με επικεφαλής ανθρώπους που διαφωνούν.

Αυτό που έχουν τώρα οι αυταρχικοί ηγέτες είναι ένα δίκτυο, έχουν φτιάξει δεσμούς μεταξύ τους που τους βοηθούν να διατηρηθούν στην εξουσία. Και αρχίζουν να δρουν οργανωμένα ενάντια στον φιλελεύθερο δημοκρατικό κόσμο. Είναι αλήθεια ότι προσπαθούν πολύ σκληρά να οικοδομήσουν ένα αφήγημα σχετικά με το γιατί η απολυταρχία είναι καλύτερη και γιατί αποδίδονται σε κάθε προσπάθεια να την προωθήσουν. Το αφήγημα είναι πώς η απολυταρχία είναι σταθερή και ασφαλής και η δημοκρατία είναι αδύναμη και διχασμένη και εκφυλισμένη. Οι Ρώσοι λένε ότι η απολυταρχία προστατεύει την παραδοσιακή κοινωνία και τις ιεραρχίες. Ολο αυτό, για κάποιο ποσοστό του πληθυσμού, ακόμα και μέσα στις δημοκρατικές χώρες, δείχνει ελκυστικό.

Ομως οι ηγέτες δεν είναι μόνοι τους, χρειάζονται τη συνεργασία ενός μέρους του κατεστημένου. Βλέπουμε τον Ιλον Μασκ προεκλογικά αλλά και μετεκλογικά να γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι του περιβάλλοντος Τραμπ.

Πλέον υπάρχει ένα σύστημα τεχνολογίας που δημιουργεί «εναλλακτικές πραγματικότητες». Ο Μασκ ήταν για μένα, ένα από τα πιο εντυπωσιακά σημεία αυτής της προεκλογικής περιόδου, ιδιοκτήτης μιας μεγάλης και σημαντικής πλατφόρμας social media, που έλεγε πράγματα τα οποία σίγουρα γνωρίζει ότι δεν ήταν αλήθεια: ψέματα για τη μετανάστευση, για τις εκλογές. Και επέτρεπε στην πλατφόρμα του να τα προωθεί. Ηθελε να κάνει επίδειξη δύναμης, να μας δείξει ότι μπορεί εκείνος να καθορίσει τι σκέφτεται ο κόσμος. Προσπάθησε πολύ να δημιουργήσει αυτό τον εναλλακτικό κόσμο όπου πράγματα που δεν είναι αληθινά δείχνουν αληθινά. Φοβάμαι ότι πέτυχε.  Ξέρετε, όλα μπλέκονται. Δηλαδή ο αυταρχικός κόσμος έχει επιρροή μέσα στον δημοκρατικό και αντίστροφα. Δεν υπάρχει άσπρο και μαύρο. Υπάρχει πολύ γκρίζο.

Οι δύο πόλοι του κόσμου μας είναι πια οι δημοκρατίες από τη μια και οι χώρες με αυταρχικούς ηγέτες από την άλλη;

Οχι. Υπάρχουν οι σκληροπυρηνικές δικτατορίες, υπάρχουν οι φιλελεύθερες δημοκρατίες που βρίσκονται κυρίως στην Ευρώπη και την Ασία και λίγες στη Λατινική Αμερική και την Αφρική. Και μετά υπάρχουν πολλές ενδιάμεσες χώρες, ήπιες απολυταρχίες που συνεργάζονται με τον φιλελεύθερο κόσμο και δεν επιδιώκουν να τον υπονομεύσουν. Υπάρχουν και οι ανελεύθερες δημοκρατίες, που είχαν ισχυρούς δεσμούς με τον δημοκρατικό κόσμο όπως η Ουγγαρία ή η Τουρκία, οι οποίες τώρα αναζητούν ενεργούς δεσμούς με τον αυταρχικό κόσμο και οι ηγέτες τους επιδιώκουν να υπονομεύσουν τις δικές τους δημοκρατίες προκειμένου  να παραμείνουν στην εξουσία.

Πώς πιστεύετε ότι θα εξελιχθούν τα πράγματα; Πού οδεύουμε; Αποτελεί σήμερα η δημοκρατία ένα ιδανικό όπως ήταν πριν από 30-40 χρόνια ή είμαστε μπροστά σε κάτι διαφορετικό;

Υπάρχουν αλλαγές. Κυρίως όσον αφορά τα χρήματα και τις πληροφορίες. Οι ηγέτες της Ρωσίας, της Κίνας και πιθανώς της Βόρειας Κορέας, είναι δισεκατομμυριούχοι. Ξέρουμε ότι οι άνθρωποι γύρω τους είναι πολύ πλούσιοι – κάτι πολύ διαφορετικό σε σχέση με την εποχή του Χίτλερ και του Στάλιν. Εκείνοι δεν είχαν πρόσβαση σε γιοτ και παλάτια σε όλο τον κόσμο. Ηταν μια άλλη εποχή. Η κατοχή τέτοιων κεφαλαίων δίνει σε αυτή την αυταρχική ελίτ μεγάλη επιρροή και δύναμη. Ο Μασκ μιλάει με τη Ρωσία για να κλείνει συμφωνίες. Οι σχέσεις είναι διαφορετικές με τους πλούσιους δικτάτορες από ό,τι με τους φτωχούς. Επίσης, η τεχνολογία παρακολούθησης στο Διαδίκτυο – καταγράφονται οι προτιμήσεις των πολιτών, τα δεδομένα τους, παρακολουθούνται ακόμα και εκτός σύνδεσης, τι αγοράζουν, πού ταξιδεύουν – δίνει ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο επιτήρησης στους δικτάτορες.

Αρχισα να γράφω για πρώτη φορά για αυτό πριν από 20 χρόνια. Το σύστημα γίνεται ισχυρότερο και πιο στιβαρό. Ταυτόχρονα, η τεχνολογία χειραγώγησης πληροφοριών – η διευθέτηση του τι είναι αυτό που βλέπουν οι άνθρωποι, που επηρεάζει τη συμπεριφορά και τη σκέψη – είναι πολύ πιο εξελιγμένη από ό,τι ήταν πριν από μια δεκαετία. Αυτά είναι αρκετά διαφορετικά εργαλεία τα οποία δεν ήταν διαθέσιμα στο παρελθόν. Βοηθούν να κρατηθούν οι απολυταρχικοί ηγέτες στην εξουσία και κάνουν το παιχνίδι της διάδοσης της επιρροής πολύ πιο εύκολο.

«Πρέπει να ρυθμίσουμε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης»

Είναι λογικό να σκεφτούμε ότι και το δημοκρατικό σύστημα έχει κάνει λάθη για να έχουμε φτάσει ως εδώ. Πώς μπορούμε να το βελτιώσουμε;

Πραγματικά, πρέπει και μπορούμε να το βελτιώσουμε. Ο κόσμος της κλεπτοκρατίας, ο κόσμος των ανώνυμων τραπεζικών λογαριασμών, των κρυμμένων χρημάτων και των υπεράκτιων φορολογικών παραδείσων είναι ένας κόσμος που εμείς δημιουργήσαμε. Δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Γιατί οι πολίτες μας να κρατούν τα χρήματά τους σε φορολογικούς παραδείσους στην Καραϊβική; Πρέπει να το καταργήσουμε. Μπορούμε να αλλάξουμε τη νομοθεσία, να την ξεφορτωθούμε.

Ενας φίλος μου μιλούσε κάποτε με κινέζο αξιωματούχο που του είπε: «Πιστεύετε ότι είμαστε τόσο κακοί επειδή ελέγχουμε τι βλέπουν οι άνθρωποι στο Διαδίκτυο. Ωστόσο και εσείς έχετε την ίδια τεχνολογία, αλλά την αναθέσατε σε εξωτερικούς συνεργάτες όπως ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ και αφήνετε εκείνον να αποφασίσει τι βλέπουν οι άνθρωποι στο Διαδίκτυο».

Είχε δίκιο. Γιατί πρέπει να συμβαίνει αυτό; Δεν επιχειρηματολογώ υπέρ της επιβολής λογοκρισίας, αλλά πιστεύω ακράδαντα ότι χρειάζεται να ρυθμίσουμε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Να ελέγχουμε εμείς τα δεδομένα μας, να μας δίνεται επιλογή για τους αλγορίθμους ή να τους απαγορεύσουμε, να έχουμε επίδραση σε αυτό το σύστημα. Διότι αυτή τη στιγμή ο τρόπος που είναι δομημένα, τόσο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όσο και τα διαφημιστικά μέσα στο Διαδίκτυο, ευνοούν τα συναισθηματικά, παραπλανητικά, θυμωμένα μηνύματα, καθώς και τις θεωρίες συνωμοσίας – αυτά ταξιδεύουν πιο γρήγορα. Θα μπορούσαμε να αλλάξουμε τους κανόνες. Ακριβώς όπως έχουμε κανόνες για τις συζητήσεις στο κοινοβούλιο, οι οποίοι επιτρέπουν σε ανθρώπους που διαφωνούν μεταξύ τους να συνομιλούν.

Επιτρέψαμε να αναπτυχθεί αυτή η κατάσταση που είναι αρνητική για τη δημοκρατία και για την ψυχική υγεία, καταστρέφει τους εφήβους και εμείς συμπεριφερόμαστε σαν να μην μπορούμε να το ελέγξουμε. Γιατί δεν μπορούμε να το ελέγξουμε; Γιατί όχι; Είναι ένας από τους τομείς όπου η Ευρωπαϊκή Ενωση θα μπορούσε να εργαστεί αποτελεσματικά, επειδή η ΕΕ έχει τη δύναμη να το κάνει. Δεν νομίζω ότι καμία μεμονωμένη χώρα θα μπορούσε. Οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να το κάνουν γιατί εκεί επικρατεί η δύναμη των λόμπι. Αλλά η Ευρωπαϊκή Ενωση θα μπορούσε.

«Θα πρέπει να προσέχουμε τι τεχνολογία πουλάμε στον Ερντογάν»

Για την Τουρκία και τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ποια είναι η γνώμη σας;

Η Τουρκία ισορροπεί ανάμεσα σε δύο κόσμους. Η Τουρκία είναι ένα από τα δυσκολότερα προς επίλυση προβλήματα. Καταλαβαίνω ότι δημιουργεί και μια δύσκολη κατάσταση με την Ελλάδα. Ο Ερντογάν είναι ένας από αυτούς τους γκρίζους ηγέτες που πηγαίνουν πότε με τον έναν και πότε με τον άλλον και δεν σέβονται το κράτος δικαίου. Μερικές φορές παίζει θετικό ρόλο και άλλες όχι. Δεν έχω έναν κανόνα να σας δώσω για τη διπλωματία σε σχέση με τον Ερντογάν. Εκτός από το να πούμε ότι πρέπει να τον κρατάμε δίπλα μας στους τομείς που τον χρειαζόμαστε. Θα πρέπει να προσέχουμε τι είδους τεχνολογία τού πουλάμε και να ελπίζουμε σε καλύτερες μέρες. Υπάρχουν πολλοί φιλελεύθεροι Τούρκοι που μάλιστα έφθασαν πολύ κοντά στη νίκη στις εκλογές. Ενας διαφορετικός ηγέτης θα αλλάξει την Τουρκία. Προς το παρόν η χώρα βρίσκεται ανάμεσα σε στρατόπεδα.

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ

ελculture.gr | 15/11/2024

Το βιβλίο «Φτιάξε τη Ζωή που Θες – Η τέχνη και η επιστήμη της ευτυχίας» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος

Γράφει η Πέπη Νικολοπούλου

Αφιερώνουμε αυτό το βιβλίο σε εσάς, για το ταξίδι της ζωής σας. Είθε να γίνεστε πιο ευτυχισμένοι, χρόνο με τον χρόνο, και να φέρνετε περισσότερη ευτυχία και σε άλλους.

Έτσι ξεκινάει το βιβλίο «Φτιάξε τη Ζωή που Θες», μια προσωπική και συγκινητική πρόκληση ευτυχίας που όλοι άλλωστε επιδιώκουμε στη ζωή. Όσο εύκολο να το πεις, τόσο δύσκολο φαντάζει να το πιάσεις. Για κάποιους όνειρο άπιαστο, για άλλους ακαθόριστο, και ίσως για κάποιους λίγους καθημερινό επίτευγμα. Για να γνωρίσεις κάτι ή τουλάχιστον να αντιληφθείς ότι το έχεις, το πρώτο βήμα θα είναι να το ορίσεις αρχικά και στη συνέχεια να το φέρεις στα μέτρα σου, να το κάνεις πράξη.

Αν κανείς ανατρέξει σε βιβλία αναζητώντας τον ορισμό της ευτυχίας, θα βρεθεί μπροστά σε ωκεανούς ορισμών, εννοιών και προσεγγίσεων. Μπορεί να προσεγγιστεί ως επιστήμη με την έννοια ότι μπορεί να μελετηθεί, να αναλυθεί και να κατανοηθεί μέσω ερευνητικών μεθόδων από διάφορους κλάδους, όπως η ψυχολογία, η κοινωνιολογία και η νευροεπιστήμη.

«Όταν άρχισα να μελετώ την ευτυχία, πριν από είκοσι πέντε χρόνια στο πλαίσιο του διδακτορικού μου, δεν ήξερα αν η ακαδημαϊκή γνώση μπορούσε να βοηθήσει. Φοβόμουν ότι η ευτυχία δεν είναι κάτι που μπορείς να αλλάξεις με τρόπο που να έχει νόημα. Ίσως είναι σαν την αστρονομία, σκεφτόμουν. Μπορείς να μάθεις για τα άστρα, αλλά δεν μπορείς να τα αλλάξεις. Και στην πραγματικότητα για πολύ καιρό οι γνώσεις μου δεν με βοηθούσαν και τόσο. Ήξερα ένα σωρό πράγματα, όμως δεν είχαν κανένα πρακτικό αντίκρισμα. Ήταν απλές παρατηρήσεις για το ποιοι άνθρωποι είναι οι πιο ευτυχισμένοι – και ποιοι οι πιο δυστυχισμένοι», γράφει στην εισαγωγή του ο Άρθουρ Μπρουκς, καθηγητής Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ που μαζί με την Όπρα Γουίνφρεϊ έχουν γράψει το βιβλίο «Φτιάξε τη ζωή που θες – Η τέχνη και η επιστήμη της ευτυχίας».

Ο Άρθουρ Μπρουκς, όπως άλλωστε μπορεί να συμβεί σε κάθε έναν από εμάς, θα βιώσει κάποια στιγμή στη ζωή του μια σκοτεινή περίοδο. Σύντομα, θα συνειδητοποιήσει την αξία της ακαδημαϊκής του γνώσης που εφαρμοσμένη στην προσωπική του ζωή θα μπορούσε να αποδώσει καρπούς. Άρχισε να παρατηρεί πώς επεξεργαζόταν ο εγκέφαλός του τα αρνητικά συναισθήματα και μάθαινε σταδιακά πώς να διαχειρίζεται τέτοια συναισθήματα χωρίς να προσπαθεί να απαλλαγεί από αυτά. Άρχισε να βλέπει τις ανθρώπινες σχέσεις σαν αλληλεπίδραση ανάμεσα σε καρδιές και εγκεφάλους, όχι σαν κάποιο ακατανόητο μυστήριο. Άρχισε να υιοθετεί τις συνήθειες των πιο ευτυχισμένων ανθρώπων. Επί της ουσίας εφάρμοζε τους κανόνες και τα εργαλεία της επιστήμης του, της θετικής ψυχολογίας στη ζωή τους. Εξέταζε τρόπους με τους οποίους μπορεί κάποιος να ενισχύσει την ευτυχία του, προσδιορίζοντας πρακτικές που μπορεί να συμβάλλουν στην ευημερία, όπως η ευγνωμοσύνη, ο θετικός τρόπος σκέψης, η αυτοεκτίμηση και η προσωπική ανάπτυξη. Και όπως ο ίδιος χαρακτηριστικά αναφέρει «η δουλειά μου ως κοινωνικού επιστήμονα δεν είναι έρευνα (research) – είναι αυτο-έρευνα (me-search)».

Από την πλευρά της η Όπρα Γουίνφρεϊ, μετά από 25 χρόνια εκπομπών με τη συμμετοχή πολλών και διαφορετικών ανθρώπων θυμάται πως μοναδική τους επιθυμία κάθε φορά που έθετε το ερώτημα στο τέλος κάθε εκπομπής ήταν να είναι ευτυχισμένοι, αλλά δυσκολεύονταν να προσδιορίσουν τι ακριβώς σημαίνει η ευτυχία για αυτούς. Σπάνια κάποιος έδινε μια σαφή και ουσιαστική απάντηση.

Αυτό το βιβλίο συνδυάζει τις προσωπικές εμπειρίες της Όπρα Γουίνφρεϊ με τις επιστημονικές γνώσεις του Άρθουρ Μπρουκς σχετικά με την ευτυχία και την ψυχική ευημερία. Στόχος τους είναι να βοηθήσουν τους αναγνώστες να κατανοήσουν πώς μπορούν να δημιουργήσουν μια πιο ευτυχισμένη ζωή, βασισμένη σε πρακτικές στρατηγικές και επιστημονικές έρευνες.

«Όταν πρωτογνωριστήκαμε, γρήγορα καταλάβαμε ότι είχαμε μια κοινή αποστολή, παρότι την υπηρετούσαμε με διαφορετικούς τρόπους – εγώ με τις ακαδημαϊκές μου δραστηριότητες και η Όπρα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Η αποστολή μας σε αυτό το βιβλίο είναι να ενώσουμε τα νήματα της δουλειάς μας, να κάνουμε προσιτή την εκπληκτική επιστήμη της ευτυχίας σε ανθρώπους κάθε κοινωνικής τάξης και κάθε τομέα απασχόλησης, που μπορούν να τη χρησιμοποιήσουν για να ζήσουν καλύτερα και να βοηθήσουν και άλλους να το κάνουν.», αναφέρει στο εισαγωγικό του σημείωμα ο Άρθουρ Μπρουκς.

Αν και η ευτυχία μπορεί να μετρηθεί και να αναλυθεί, δεν παύει να είναι και μια υποκειμενική εμπειρία, κάτι που την καθιστά δύσκολο να «μετρηθεί» ή να «προβλεφθεί» με τον τρόπο που συμβαίνει σε άλλες επιστημονικές περιοχές. Έτσι, η ευτυχία ως επιστήμη συνδυάζει αντικειμενικές μετρήσεις με υποκειμενικές εμπειρίες, κάνοντάς την τόσο μια ακαδημαϊκή όσο και προσωπική αναζήτηση. Εκτός από την υποκειμενική μας κρίση υπάρχει πάντα και το πλαίσιο της κουλτούρας μέσα στο οποίο ζει ο καθένας μας. Για παράδειγμα στη Δύση, η ευτυχία ορίζεται συνήθως με όρους ενθουσιασμού και επιτευγμάτων. Από την άλλη, στην Ασία, η ευτυχία ορίζεται ως επί το πλείστον με όρους ηρεμίας και ικανοποίησης.

Οι συγγραφείς εξηγούν πώς μπορεί κανείς να επιτύχει την ευτυχία μέσω της ενσυνειδητότητας, της θετικής ψυχολογίας και της προσωπικής ανάπτυξης. Το βιβλίο προσφέρει εργαλεία και ασκήσεις για να βοηθήσει τους αναγνώστες να αναγνωρίσουν τις ανάγκες τους, να διαχειριστούν τις σχέσεις τους και να αναπτύξουν συνήθειες που ενισχύουν την ευημερία τους. Δομημένο σε ενότητες που αφορούν βασικούς άξονες όπως η διαχείριση των συναισθημάτων, η αντιμετώπιση δυσκολιών, και η ενίσχυση σχέσεων με οικογένεια και φίλους, κάθε κεφάλαιο παρουσιάζει επιστημονικές προσεγγίσεις, μαζί με πρακτικές συμβουλές για τη βελτίωση της ζωής και της ψυχολογικής ευημερίας.

Στην καρδιά του περιεχομένου του το μήνυμα είναι πως η ευτυχία είναι κάτι που μπορεί να επιτευχθεί με τη σωστή νοοτροπία και ενέργειες, καθώς και με τη στήριξη της κοινότητας και της θετικής σκέψης. Η ευτυχία δεν είναι άπιαστη. Είναι µια επιστήµη που µπορούµε να τη διδάξουµε στον εαυτό µας.

Το βιβλίο «Φτιάξε τη Ζωή που Θες – Η τέχνη και η επιστήμη της ευτυχίας» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος

Πηγή: ελculture.gr

viewtag.gr | 5/12/2024

Γράφει ο Γιάννης Καφάτος

Ο «Ύμνος» είναι η πρώτη μου επαφή με την Αyn Rand που την έλεγαν Άλις Ο ’Κόνορ αλλά γεννήθηκε ως Αλίσα Ζινόβιεβνα Ρόζενμπαουμ στην Αγία Πετρούπολη το 1905.
Πολλές ταυτότητες για μια γυναίκα που συνέλαβε αυτό το μοναδικό έργο που δυο μέρες μετά την την ανάγνωσή του δεν μπορώ να το αφήσω στην άκρη του μυαλού μου.

Όσο σκέφτομαι ότι γράφτηκε το 1937 και δημοσιεύτηκε το 1938, έντεκα χρόνια πριν ο Όργουελ μας παραδώσει το 1984 το έργο της Rand παίρνει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις.

Ξέρεις δεν είναι όλα αυτονόητα, ή «ένα κλικ μακριά μας» όπως έχουμε συνηθίσει τις «έξυπνες ζωές μας» που συχνά τις περιορίζουμε στις διαστάσεις της οθόνης του κινητού μας.

Προφανώς δεν υπονοώ ότι διάβασα κάτι καλό επειδή είναι παλιό. Αντιθέτως. Διάβασα κάτι άριστο που μοιάζει να γράφτηκε χθες, ή αύριο από μια σπουδαία αναγνώστρια της αγωνίας για τη ζωή που χάνουμε μέσα σε κανόνες.

Πρόσωπα δούλοι από την ώρα που γεννιούνται μέχρι την ώρα που είναι προγραμματισμένο να πεθάνουν – όποιος περάσει τα 45 και ζει είναι κάτι σαν έκθεμα…
Κάποιοι επιλέγουν τι ζωή θα ζήσουν οι υπόλοιποι.
Η συγγραφέας μας παρουσιάζει τη δικτατορία της ομάδας που έχει σαν μόνη ποινή τον θάνατο για όποιο μέλος ξεχωρίσει για κάποιο λόγο.

Φυσικά ο ήρωας του βιβλίου καταφέρνει να αποδράσει και δώσει την ελπίδα σε μένα τον αναγνώστη ότι μπορώ να ξεφύγω από δεσμά που με περιβάλλουν – άσχετα αν τα έβαλα εγώ ή τα έβαλαν άλλοι σε μένα.

Θέλω να πω ότι διαβάζοντας το βιβλίο έγινα έφηβος που θέλει να επαναστατήσει, να ξεφύγει, να ξεβολευτεί από μια βολή που του κλέβει την ανθρώπινη ιδιότητα του.

Η συγγραφέας έχει πολύ οξυδερκώς επιλέξει να μιλάνε οι ήρωές της στο πρώτο πληθυντικό και μόνο χάρη στην ιδιοφυή μετάφραση της Κλαίρης Παπαμιχαήλ απολαμβάνουμε μια ανάγνωση ενός ύμνου στη ζωή και την ελπίδα με όλες τις πτυχές της ατμόσφαιρας που έχει σχεδιάσει η συγγραφέας.

«Το όνομά μας είναι Ισότητα 7-2521, όπως είναι γραμμένο στο σιδερένιο βραχιόλι που όλοι οι άνθρωποι φοράνε στον αριστερό τους καρπό με τα ονόματά τους. Είμαστε είκοσι ενός ετών. Έχουμε ύψος ένα κι ογδόντα κι αυτό είναι προβληματικό, γιατί δεν υπάρχουν πολλοί άντρες με τέτοιο ύψος. Οι Δάσκαλοι και οι Ηγέτες μονίμως μας το επισήμαιναν συνοφρυωμένοι, λέγοντας: «Το κακό είναι στα κόκαλά σας, Ισότητα 7-2521, γιατί τα σώματά σας έχουν αναπτυχθεί περισσότερο από τα σώματα των αδελφών σας». Δεν μπορούμε, ωστόσο, να αλλάξουμε τα κόκαλα ούτε το σώμα μας».

Ποια λέξη έλεγε ο καταδικασμένος  σε θάνατο στην πυρά κοιτώντας στα μάτια τον ήρωά μας, που δεν μπορούσε να την ακούσει;
Αυτή τη λέξη θα την ανακαλύψει, μαζί με τον έρωτα, που φυσικά και είναι απαγορευμένος όπως και τόσα άλλα στην δυστοπική κοινωνία που περιγράφει και τοποθετεί τους ήρωές της η Ayn Rand.
Αν στη πω, νομίζω θα έχω κάνει το μεγαλύτερο σπόιλερ από οποιοδήποτε άλλο βιβλίο έχω διαβάσει.

Ο «Ύμνος» είναι ό,τι πιο αισιόδοξο έχω διαβάσει εδώ και πολλά χρόνια. Με ξανάκανε έφηβο, τότε που ανακάλυπτα κόσμους μέσα από τις λέξεις του Μπράνμπερι και του Όργουελ. Τελικά δεν είναι αργά να γίνει κανείς έφηβος που αμφισβητεί. Αρκεί ένα καλό βιβλίο να βρεθεί στο δρόμο του. Όποτε κι αν συμβεί καλό είναι! Ακόμη και αν έχει ηττηθεί κάποιος, ακόμη και αν τα βάρη που τον δένουν στη γη είναι πιο δυνατά από ένα σωτήριο αερόσταστο, είναι καλό να βάλει το μυαλό του σε μια διαδικασία με ένα βιβλίο όπως ο «Ύμνος»!
Ανακαλύψτε το! Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Γιάννης Καφάτος

Πηγή: viewtag.gr