Το Ποντίκι | 08/09/2024

Γράφει ο Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης

Kimmo Rentola
Δαυίδ εναντίον Γολιάθ
Πώς επιβίωσε η Φινλανδία απέναντι στον Στάλιν 
Εκδόσεις: Παπαδόπουλος
Σελ.: 352

Ένας «άγνωστος πόλεμος» είναι αυτός που πέρασε στην Ιστορία ως «χειμερινός πόλεμος» και που ξέσπασε στις 30 Νοεμβρίου του 1939 ανάμεσα στη Φινλανδία και την τότε Σοβιετική Ένωση και ολοκληρώθηκε στις 13 Μαρτίου του 1940. Ο συγγραφέας, ωστόσο, σε αυτό το βιβλίο δεν στέκεται μόνο στην εισβολή του Στάλιν, αλλά εξετάζει ολόκληρη τη δεκαετία που ακολούθησε με τις τεταμένες σχέσεις ανάμεσα σε αυτές τις δύο χώρες: δηλαδή έως το πραξικόπημα που στήριξαν οι Σοβιετικοί το 1948 μέχρι και το 1950 που η Σοβιετική Ένωση χαρακτήρισε τη Φινλανδία ως εχθρική χώρα.

Η μια θεμελιώδης διαφορά μεταξύ των δημοκρατικών και απολυταρχικών κοινωνιών είναι ότι στις πρώτες η ανθρώπινη ζωή αποτελεί την υπέρτατη αξία, ενώ αντίστοιχα στις δεύτερες δεν έχει καμία αξία. Αυτή είναι και η θεμελιώδης διαφορά όσον αφορά και την προβολή δυνάμεως που επιχειρούν πολλές φορές φιλοτεχνώντας δήθεν ηρωικές ιστορίες με κατορθώματα. Η αλήθεια είναι ότι στους ολοκληρωτισμούς η ανθρώπινη ζωή έχει ελάχιστη αξία. Συνήθως οι άνθρωποι χρησιμοποιούνται ως αναλώσιμα πυρομαχικά χαμηλού κόστους.

Όπως έχουμε διαπιστώσει, σε μια χώρα αχανή όπως η Ρωσία και με διαθέσιμο ανθρώπινο δυναμικό προς «κατανάλωση» ο λαός εξαρτάται από τη βούληση ενός. Σε αυτή τη ρωσική παράδοση διακυβέρνησης κινήθηκε και ο Στάλιν, ο οποίος ενεργούσε δίχως καμιά ηθική σκοτούρα σχετικά με την αξία της ανθρώπινης ζωής και φυσικά έξω από κάθε πιθανή δυνατότητα λογοδοσίας. Με την ίδια ευκολία που δεν έδινε σημασία στην ανθρώπινη ζωή, δεν έδινε καμία σημασία και για την τύχη άλλων κρατών που είχαν την ατυχία, όπως σήμερα για παράδειγμα η μαρτυρική Ουκρανία, να συνορεύουν με την ευρασιατική αυτή αυτοκρατορία.

Αυτό συνέβη και με τη Φινλανδία, η οποία έδωσε υπεράνθρωπες μάχες προκειμένου να κατακτήσει την ελευθερία της, την αυτοδιάθεσή της, έστω και υπό την οιονεί απειλή της γειτονικής Ρωσίας, μιας αυτοκρατορίας που η έννοια της δημοκρατίας όχι μόνο δεν γινόταν αντιληπτή, αλλά εκλαμβανόταν ως εχθρική και διεφθαρμένη.

Στις αρχές του χρόνου κυκλοφόρησε ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον βιβλίο – για πολλούς λόγους. Ένας βασικός είναι ότι μας κάνει γνωστά ιστορικά γεγονότα, τα οποία μπορούν να μας διδάξουν πολλά για το παρόν, για ό,τι ζούμε στον τρέχοντα χρόνο μας, και ταυτόχρονα μας δίνει ένα μάθημα, γιατί η Ιστορία αποτελεί βασικό εργαλείο κατανόησης του κόσμου.

Παραμονές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πόλεμου η τύχη της Φινλανδίας εξαρτιόταν από τις αποφάσεις του Στάλιν: δηλαδή από τη θέλησή του εξαρτιόταν η ανεξαρτησία του κράτους, η ζωή και ο θάνατος των πολιτών.

Είναι γνωστό ότι τον Αύγουστο του 1939, η Σοβιετική Ένωση και η Ναζιστική Γερμανία υπέγραψαν το Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη Επίθεσης. Επρόκειτο για μια συνθήκη μη επίθεσης μεταξύ των δυο ολοκληρωτισμών του 20ού αιώνα που σκίασε με φρίκη το μεγαλύτερο διάστημά του. Η συνθήκη, ωστόσο, όπως επίσης είναι γνωστό και αποδείχτηκε εν τοις πράγμασι αμέσως, πριν καν στεγνώσει το μελάνι της υπογραφής της, περιείχε ένα μυστικό πρωτόκολλο στο οποίο οι ευρωπαϊκές ανατολικές χώρες χωρίζονταν σε σφαίρες επιρροής, τη γερμανική και τη σοβιετική σφαίρα. Στο πρωτόκολλο αυτό, η Φινλανδία εντασσόταν στη σοβιετική σφαίρα επιρροής.

Μετά την κατάκτηση της ανατολικής Πολωνίας από τους Σοβιετικούς, η ΕΣΣΔ υποχρέωσε τις τρεις χώρες της Βαλτικής να δεχτούν την υπογραφή συμφώνων αμοιβαίας βοήθειας, τα οποία της έδιναν το δικαίωμα εγκατάστασης στρατιωτικών βάσεων και δυνάμεων στην επικράτειά τους. Ταυτόχρονα, στις 5 Οκτωβρίου 1939, η ΕΣΣΔ προσκάλεσε αντιπροσωπεία της Φινλανδίας στη Μόσχα για διαπραγματεύσεις.

Η Φινλανδία, ενεργώντας αντίθετα από τις υπόλοιπες Βαλτικές χώρες, έθεσε σε εφαρμογή μια γιγάντιας κλίμακας κινητοποίηση, προκειμένου να ετοιμαστεί για να υπερασπιστεί την εθνική της ανεξαρτησία. Όπως ακριβώς έπραξε και ο Μουσολίνι στο ελληνοαλβανικό μέτωπο, η αφορμή για την εισβολή δόθηκε με προβοκάτσια: στις 26 Νοεμβρίου 1939 ένα σοβιετικό φυλάκιο κοντά στα σύνορα με τη Φινλανδία δέχτηκε πυρά από (δήθεν) αγνώστους, με αποτέλεσμα τέσσερις Σοβιετικοί φρουροί να σκοτωθούν και άλλοι εννέα να τραυματιστούν. Ο Μολότοφ, σε συνέχεια του σχεδίου του, απέδωσε την επίθεση στο φινλανδικό πυροβολικό και ζήτησε η Φινλανδία να μετακινήσει τις στρατιωτικές της δυνάμεις 20 χλμ. δυτικότερα από τα σύνορα. Όπως ομολόγησε αργότερα στα απομνημονεύματά του, ο Χρουστσόφ, τότε μέλος του Πολιτικού Γραφείου, αναφέρθηκε στο γεγονός και παραδέχτηκε ότι οι οβίδες που έπληξαν το φυλάκιο ήταν σοβιετικές. Η διαφορά μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών ήταν συντριπτική υπέρ των Σοβιετικών. Παρά την τεράστια διαφορά ισχύος, ο υπέρτερος σοβιετικός στρατός υπέστη ντροπιαστική ήττα με συντριπτικές απώλειες.

Το επίκαιρο αυτό βιβλίο ξεκινάει με τη δραματική καταγραφή της αποτυχημένης εισβολής του Στάλιν στη Φινλανδία. Τον Νοέμβριο του 1939, ο σοβιετικός στρατός έστρεψε όλη τη δύναμή του εναντίον της μικρής ανεξάρτητης δημοκρατίας του Βορρά. Ωστόσο, ο Γολιάθ κάμφθηκε από την αποφασιστικότητα και τη γενναία αντίσταση του Δαβίδ και, παρά την τεράστια στρατιωτική της υπεροχή, η σοβιετική πολεμική μηχανή απέτυχε ντροπιαστικά να κατακτήσει τη μικρή χώρα και υπέστη βαρύτατες απώλειες.

Στην αυγή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, μια εποποιία, αντίστοιχη με την ηρωική ελληνική αντίσταση κατά του Μουσολίνι, γράφτηκε στα παγωμένα δάση και στις εκτάσεις του Βορρά· ονομάστηκε «Χειμερινός Πόλεμος».

Το ανάγνωσμα αποκτά επίσης ενδιαφέρον ως προς την αντιστοιχία με άλλα δεδομένα των σχέσεων της Ελλάδας με τη γειτονική Τουρκία, η οποία εφαρμόζει ακριβώς την ίδια ψυχολογική πίεση που περιγράφει ο όρος «φινλανδοποίηση» ή «φινλανδικό σύνδρομο». Πρόκειται για τη διαδικασία εκείνη όπου καλλιεργείται μεθοδικά σε ένα μικρό σε μέγεθος έθνος που συνορεύει με ένα μεγάλο η συνειδητή και ασυνείδητη εντύπωση εξάρτησης και φόβου, αντιδρώντας υποχωρητικά στις απαιτήσεις του ισχυρού γείτονα. Ο συγγραφέας φέρνει στο φως νέα στοιχεία που προκαλούν το ενδιαφέρον ακόμα περισσότερο, καθώς οι πρόσφατες εξελίξεις σχετικά με την εισβολή της μετασοβιετικής Ρωσίας στην Ουκρανία είχαν ως αποτέλεσμα την αφύπνιση της Φινλανδίας, που την ώθησε να αποτολμήσει, έπειτα από 75 χρόνια, την ένταξή της στο ΝΑΤΟ. Τέλος, όπως σημειώνεται και στο οπισθόφυλλο, ο συγγραφέας, αντλώντας νέα στοιχεία από αρχεία που βρίσκονται διάσπαρτα σε ολόκληρο τον κόσμο, αφηγείται «με λεπτομέρεια την περίπλοκη ιστορία αυτής της μικρής δημοκρατίας και παράλληλα εμβαθύνει στα κίνητρα και στις αποφάσεις του Στάλιν, με τις οποίες διαμορφώθηκαν τελικά τα όρια των δυο γεωπολιτικών στρατοπέδων που κυριάρχησαν για τα επόμενα 50 χρόνια».

Πηγή: Το Ποντίκι

Κόκκινη Αλεπού | 04/09/2024

Γράφει η Μαρία Παπαευθυμίου

Kείμενο – εικονογράφηση: Marie G. Rohde
Μετάφραση: Αιμιλία Γιασεμή
Εκδόσεις: Παπαδόπουλος
Χρονιά έκδοσης: 2024
Ηλικίες: 3+, 5+

Όλα στο βιβλίο ξεκινούν από μια απλή ερώτηση «Πού είναι η γάτα;» για να ακολουθήσει η απάντηση «Κάτω από το κουτσό τραπέζι». «Και πού είναι το το κουτσό τραπέζι;», διαβάζουμε στην επόμενη σελίδα; Και έτσι, με σύντομες ερωτήσεις και απαντήσεις συνεχίζεται ένας διάλογος που – με οδηγό τις εικόνες – κάνει τα παιδιά να τον ολοκληρώνουν, είτε αυτά διαβάζουν μόνα τους, είτε όχι. Και με αυτόν τον τρόπο, το βιβλίο εξελίσσεται σε μια ιστορία «μπάμπουσκα» από την ανάποδη, αφού κάθε σελίδα περιέχει την προηγούμενη.

Φαινομενικά απλό, χωρίς ουσιαστικό κείμενο πέρα από την περιγραφή αυτού που βλέπουμε, το βιβλίο σε κερδίζει με τη λιτή του σοφία. Διευρύνοντας από σελίδα σε σελίδα το πλάνο του αναγνώστη, καταλήγει να αποδείξει ότι παρότι συχνά είμαστε απομονωμένοι σε ένα δωμάτιο χωρίς να ξέρουμε καν τι μπορεί να συμβαίνει στο διπλανό (δωμάτιο, σπίτι, οικοδομικό τετράγωνο κλπ.), είμαστε όλοι κάτοικοι και συγκάτοικοι αυτού του σπιτικού, αυτής της γειτονιάς, αυτής της χώρας, αυτού του πλανήτη, αυτού του Γαλαξία.

Με σχέδιο λιτό, με γραμμές ευθείες και απλά γεωμετρικά σχήματα, με τετράγωνα και παραλληλόγραμμα και λιγοστές καμπύλες, δημιουργείται πρώτα ένα δωμάτιο, μετά ένα σπίτι, μετά μια πόλη, ένας ολόκληρος κόσμος φτιαγμένος από χρωματιστά κουτιά, που το ένα περιέχει το άλλο και που το μικρό χωράει στο μεγάλο. Άλλες φορές σαν σκηνικό και άλλες σαν κάτοψη, χωρίς προοπτική και με έντονα, απλά, ξεκάθαρα χρώματα που οριοθετούν τα σχήματα, σκιαγραφείται ο κόσμος μας και όλα όσα περιέχονται σε αυτόν.

Στις μικρές ηλικίες τον πρώτο λόγο έχουν τα σχήματα, τα χρώματα και οι λέξεις (τα απλά ουσιαστικά και επίθετα που επιλέγει η συγγραφέας) και η συνειδητοποίηση του χώρου που καταλαμβάνουμε ως μονάδες. Στις λίγο μεγαλύτερες και στις πρώτες αναγνώσεις του Δημοτικού, η μικρή εξέλιξη στη διήγηση κάνει τα παιδιά να γυρνούν ανυπόμονα τις σελίδες, ακονίζει την παρατηρητικότητά τους και στο τέλος του βιβλίου τα οδηγεί σε ωραίες σκέψεις και συμπεράσματα για όσα μας δένουν σαν ανθρώπους.

Πηγή: Κόκκινη Αλεπού

Thisisus

Πρόκειται για το μοναδικό μυθιστόρημα του Ιούλιου Βερν που διαδραματίζεται στην Ελλάδα, το οποίο αποτελεί ένα ταξίδι, όπως και τα πιο πολλά βιβλία του, έναν ύμνο στην ανιδιοτέλεια των αγωνιστών και των φιλελλήνων κατά την Επανάσταση για την απελευθέρωση από τον οθωμανικό ζυγό.

Μια συναρπαστική ιστορία αγάπης και προδοσίας, μια ανελέητη σύγκρουση ανάμεσα σε δύο δυνατές προσωπικότητες – τον καπετάνιο Νικόλα Στάρκο, που συνεργάζεται με τους πειρατές που αλωνίζουν στη Μεσόγειο, και τον Γάλλο φιλέλληνα Ανρί ντ’ Αλμπαρέ, που αναλαμβάνει να πολεμήσει τους πειρατές.

Ο Ιούλιος Βερν μάς μεταφέρει από τη Μάνη στην Κέρκυρα, στα νησιά του Αιγαίου κι από κει στην Κρήτη και την Κάρπαθο, στο μοναδικό του μυθιστόρημα που διαδραματίζεται στην Ελλάδα και αποτελεί ένα ταξίδι, όπως και τα πιο πολλά βιβλία του, έναν ύμνο στην ανιδιοτέλεια των αγωνιστών και των φιλελλήνων κατά την Επανάσταση για την απελευθέρωση από τον οθωμανικό ζυγό.

Εικονογράφηση-σχεδιασμός εξωφύλλου: Νέαρχος Ντάσκας-Polkadot Design

Πηγή: Thisisus

Artscript.gr 

«Βρέθηκε για άλλη μια φορά στη μέση του πουθενά, μόνος του να κυνηγάει το τίποτα, σκοτάδι μέσα στο σκοτάδι».

Η αρχή του τρίτου βιβλίου, βρίσκει τον Ωρίωνα απογοητευμένο, με το συμπέρασμα ότι ο συγγραφέας που πιθανόν ορίζει τη μοίρα του δεν τον συμπαθεί και πολύ, αφού έχει χάσει ό,τι αγαπάει και ενώ είναι ένα μικρό παιδί, πρέπει να βάλει τα δυνατά του να σώσει τον γαλαξία από το απόλυτο σκοτάδι ενώ ο Θραξ, ο άρχοντας του σκοταδιού καθώς φαίνεται, έχει εξαπολύσει κυνηγητό εναντίον του. Για ποιο λόγο μπορεί να θεωρείται ένα μικρό αγόρι σαν τον Ωρίωνα απειλή για τα σχέδια του Θραξ που καταπίνει το φως και έχει βουλιάξει τη γη αλλά και άλλους πλανήτες από διάφορα ηλιακά συστήματα στο σκοτάδι; Η φωτεινότητα του ήλιου όλο και χαμηλώνει και το πλήρωμα του διαστημόπλοιου Αργώ βρίσκεται υπό διάλυση. Η Μπλε έχει κουραστεί κι αποφασίζει ότι δεν την ενδιαφέρει και τόσο να σώσει την κατάσταση, παρά τα τραγούδια που πρόκειται να γραφτούν στο μέλλον γι’ αυτή και ότι θα προτιμούσε να πάει διακοπές σε έναν άλλον πλανήτη με μια τσουλήθρα χιλιομέτρων και 11 ήλιους (τελικά ήταν λιγότεροι και προφανώς ήταν θέμα μάρκετινγκ ο τριπλασιασμός τους και κάτι παραπάνω). Όμως η Μπλε δε θα φύγει μόνη, θα πάρει μαζί της τη Νάνι (κάτι σαν τη Μαίρη Πόπινς σε πιο γαλαξιακή μορφή) και την Τσίμτση την ψιψίνα. Ο Ωρίωνας θα μείνει στην Αργώ με τους τρεις ‘‘ρωμαίους’’ λύκους πιλότους, και τα 2 ρομπότ Μαρκ 51 και Τζιτ.

Τα βιβλία που φαίνεται ότι θα ήταν αυτά που θα έσωζαν την κατάσταση, μιας και μέσω αυτών οι ήρωες μπορούν να μεταβούν στους κόσμους τους ή οι ήρωες των βιβλίων να έρθουν στον γαλαξιακό πόλεμο, έχουν βουτηχτεί κι αυτά στο σκοτάδι και δε φαίνεται να υπάρχει όπλο να σώσει το σύμπαν.

Το παιδικό μυθιστόρημα του Θοδωρή Τσεκούρα «Φωτόδεντρο» είναι το τρίτο βιβλίο της σειράς «Οι βιβλιοναύτες». Έχουν προηγηθεί το «Πώς να ταξιδέψεις στο διάστημα χωρίς να βγεις από το σπίτι σου», και «Το σκοτεινό φως». Αν δεν έχεις διαβάσει τα 2 πρώτα βιβλία στην αρχή προσπαθείς να προσανατολιστείς λίγο στην ιστορία και στους ήρωες του βιβλίου, αλλά σύντομα θα σε ρουφήξει όπως το σκοτάδι ρουφάει τα πάντα στο σύμπαν. Και μπορεί το σκοτάδι να είναι κάτι απειλητικό για την εξέλιξη του βιβλίου, αλλά ο Τσεκούρας γεμίζει αυτό το σκοτάδι με φως για τη φαντασία των νεαρών αναγνωστών. Θα αναρωτηθεί κάποιος αν το βιβλίο θα μπορούσε να διαβαστεί και ανεξάρτητα από τα δύο πρώτα. Γιατί όμως να μην έχουν την ευκαιρία τα παιδιά μιας ολοκληρωμένης εικόνας της ιστορίας, σίγουρα θα ευχαριστηθούν ένα ταξίδι σε διαφορετικούς πλανήτες, ίσως να τρομάξουν και λίγο με το σκοτάδι, αλλά όλα στο τέλος θα φωτιστούν.

Μαίρη Β.

Πηγή: Artscript

KomotiniPress | 23/06/2024

Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης

Ο Βασίλης Κοψαχείλης μας μιλά για την Γεω-επιχειρηματικότητα. Μία νέα έννοια, συμπληρωματική της γεωπολιτικής και της γεω-οικονομίας στη γεωστρατηγική ανάλυση. Είναι ο κρίκος που έλλειπε στην ερμηνεία εξελίξεων του παρελθόντος και ένας καλύτερος οδηγός για το παρόν και το μέλλον του κόσμου μας.

Το βιβλίο του Βασίλη Κοψαχείλη είναι ένα ταξίδι στον χρόνο της γεω-επιχειρηματικότητας με όχημα την γεωοικονομία, την γεωπολιτική και βεβαίως την ιστορία.

Με την γεω-επιχειρηματικότητα, ξεκαθαρίζει το τοπίο ποιοι θα μείνουν πίσω και ποιοι πιθανόν θα ηγηθούν στο μέλλον. Ποιοι είναι οι Γεωεπιχειρηματίες; Πως επηρεάζουν τις παγκόσμιες εξελίξεις; Πως αθέατα οικοδομούν το αύριο της παγκόσμιας πολιτικής;

Ο Βασίλης Κοψαχείλης είναι πολιτικός επιστήμονας με ειδίκευση στην εξωτερική πολιτική και τη γεωστρατηγική, είναι συγγραφές και συχνός συνεργάτης των μέσων ενημέρωσης.Το 2013 εισήγε τον όρο “Γεω-επιχειρηματικότητα” ως βασική παράμετρο της γεωστρατηγικής ανάλυσης.

Το νέο συγγραφικό πόνημα του Διεθνολόγου κ. Βασ. Κοψαχείλη, έρχεται σε μία χρονική στιγμή που στην μετά- COVID-19 εποχή οι γεωπολιτικές συγκρούσεις στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, δημιουργεί ένα νέο πλαίσιο που δύναται να επηρεάσει την περιφερειακή ή/και παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη και την επιχειρηματικότητα.

Άλλωστε αυτό δεν συμβαίνει από καταβολής κόσμου; Οι γεωπολιτικές κρίσεις, υγειονομικές οικονομικές ή φυσικές καταστροφές, είναι συχνά πέρα ​​από τον έλεγχο των επιχειρηματιών. Ωστόσο, οι ενέργειες και οι αποφάσεις που λαμβάνονται κατά τη διάρκεια και πριν από μια κρίση μπορούν να καθορίσουν εάν μια επιχείρηση θα επιβιώσει ή θα αντιμετωπίσει ένα δαπανηρό κλείσιμο.

Αναμφίβολα, είναι δύσκολοι καιροί για τους καινοτόμους επιχειρηματίες. Η αστάθεια της αγοράς θα επηρεαστεί από τις συγκρούσεις στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, οι κλιματικές διαταραχές θα διαταράξουν τις αλυσίδες εφοδιασμού και οι εντάσεις μεταξύ Κίνας και Δύσης θα επηρεάσουν το εμπόριο, τις προμήθειες και την επιχειρηματική συνέχεια. Όλες αυτές οι προκλήσεις συνθέτουν τις καθημερινές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι επιχειρήσεις πρώιμου σταδίου.

Αντλώντας διδάγματα από την πανδημία, κάποιοι επιχειρηματίες έχουν επιδείξει ανθεκτικότητα και προσαρμοστικότητα μέσω της ψηφιοποίησης και της αποκέντρωσης ενώ κάποιοι άλλοι μπορεί να χρειαστεί να περιστρέψουν ή να κλείσουν τις επιχειρήσεις τους, αντιμετωπίζοντας το στίγμα της επιχειρηματικής αποτυχίας ή της αναδιάρθρωσης.

Ανεξάρτητα από τις γεωπολιτικές εντάσεις στην Κεντρική Ασία και τη Μέση Ανατολή, ο κύριος μοχλός κινδύνου της εποχής μας είναι η παγκόσμια κλιματική αλλαγή. Προβλέπεται ότι θα κοστίσει στις παγκόσμιες οικονομίες το 10-14% του ΑΕΠ έως το 2030, εκτός εάν υπάρξει ταχεία απαλλαγή από τον άνθρακα και ανθεκτική λήψη επενδυτικών αποφάσεων . Ως εκ τούτου, οι επιχειρηματίες, ανεξάρτητα από τις πολιτικές τους απόψεις, θα πρέπει να εξετάσουν τόσο τον κλιματικό κίνδυνο όσο και την τεράστια βιομηχανική επανάσταση καθαρής τεχνολογίας και πράσινης ανάπτυξης, η οποία ήδη προσελκύει 2 τρισεκατομμύρια δολάρια σε επενδύσεις ετησίως και αναμένεται να διπλασιαστεί έως το 2025.

Οι καλύτεροι επιχειρηματίες θα αξιοποιήσουν μια κρίση προς όφελός τους και θα επιβιώσουν εκείνοι που μπορούν να πάρουν δύσκολες αποφάσεις ανεξάρτητα από το πόσο επίπονες είναι σε προσωπικό ή συλλογικό επίπεδο και θα κριθούν σε εκείνο το σημείο που προχωρώντας στην επανεκκίνηση της επιχειρηματικής δραστηριότητά τους θα προσαρμοσθούν στο εξελισσόμενο επιχειρηματικό τοπίο.

Συμπερασματικά, το επιχειρηματικό ταξίδι σε περιόδους κρίσης παρουσιάζει τόσο προκλήσεις όσο και ευκαιρίες. Οι επιχειρηματίες που μπορούν να προσαρμοστούν, να λάβουν δύσκολες αποφάσεις και να αγκαλιάσουν την αλλαγή όχι μόνο θα επιβιώσουν αλλά θα ευδοκιμήσουν σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο επιχειρηματικό τοπίο. Η συνεργασία, οι ηθικές πρακτικές και η εστίαση στη βιωσιμότητα είναι πιθανό να είναι βασικοί παράγοντες για την επιτυχία των επιχειρήσεων στο μέλλον.

Εκτός από το πληροφοριακό υλικό του βιβλίου, ο αναγνώστης καλείται να αυτενεργήσει έτσι ώστε να δώσει απαντήσεις σε διλήμματα και να εμβαθύνει στις πολλαπλές μεταβλητές των ιστορικών κρίσεων που επηρεάζουν την οικονομία και την επιχειρηματικότητα.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος, υπό την επιστημονική διεύθυνση του καθηγητή Κωνσταντίνου Φίλη και η Απογευματινή δημοσιεύει ένα απόσπασμα.

«Η έννοια της γεω-επιχειρηματικότητας γίνεται καλύτερα αντιληπτή ιστορικά, και μέσα από τις λύσεις που έδωσε απέναντι στα αδιέξοδα της κάθε εποχής. Για παράδειγμα, σε μία δύσκολη περίοδο για την Ευρώπη, οι Ιππότες του Ναού έφεραν μια συνολική διασφάλιση, που κράτησε την Ευρώπη διατηρήσιμη. Οι ανακαλύψεις του Κολόμβου και άλλων εξερευνητών, ξεμπλόκαραν την Ευρώπη από την απομόνωση. Ο Φούγκερ επένδυσε στη συγκρότηση μιας ισχυρής αυτοκρατορίας στην Κεντρική Ευρώπη. Ο Ιβάν ο Τρομερός ζήτησε από τους Στρογκάνοφ να του φέρουν στο πιάτο 13 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα γης, από τα Ουράλια ως τον Ειρηνικό. Η ανάγκη επιβίωσης οδήγησε τους Άγγλους πειρατές και εμπόρους να φτιάξουν ένα παράλληλο κράτος με την ενδυμασία εμπόρου, όπως χαρακτηριστικά είχε πει ο Edmund Burke για την Αγγλική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών. Και αργότερα ήρθε η ανάδειξη της Αμερικανικής ισχύος χάρη σε προσωπικότητες όπως ο Ροκφέλερ, ο Φορντ, ο Watson και ο Σόρος. Σήμερα οι ΗΠΑ παραμένουν κυρίαρχες, χάρη σε γεω-επιχειρηματίες όπως ο Έλον Μάσκ. Ανταγωνιστές, όπως η Κίνα, στηρίζονται στους δικούς τους γεω-επιχειρηματίες για να επικρατήσουν στο παγκόσμιο παιχνίδι ισχύος.»

Πηγή: KomotiniPress

MEGA | 4/11/2024

Με την καθημερινότητα να μας κατακλύζει σε μια εποχή που τα πάντα μεταβάλλονται, κρίσιμο ρόλο για την υγεία μας παίζει το στρες.

«Το δημιουργικό στρες είναι ευχάριστο, το καταστροφικό είναι δυσάρεστο», λέει στο MEGA ο Γιώργος Χρούσος, ομότιμος καθηγητής παιδιατρικής και ενδοκρινολογίας.

«Εκτός από την παιδιατρική έχω ασχοληθεί και με την ενδοκρινολογία και σχεδόν όλη μου η ερευνητική δουλειά είναι στην ενδοκρινολογία. Όλα είναι ορμόνες, και το στρες είναι ορμόνες».

Σύμφωνα με τον γιατρό:

«Το δημιουργικό στρες είναι καλό για τον οργανισμό, σε αντίθεση με το καταστροφικό. Όταν είμαστε χρόνια στρεσαρισμένοι, ταυτόχρονα αισθανόμαστε και δυσφορία. Αυτό μετατρέπεται σε άγχος. Το άγχος είναι μια παθολογική κατάσταση η οποία γενικά οφείλεται στο χρόνιο στρες. Υπάρχουν και χειρότερα, κατάθλιψη, παχυσαρκία, αρχίζουν τα διάφορα συστήματα και επηρεάζονται αρνητικά. Μου πήρε αρκετά χρόνια να καταλάβω ότι όλες οι λεγόμενες χρόνιες μη μεταδοτικές ασθένειες οφείλονται στο χρόνιο στρες: άγχος, κατάθλιψη, παχυσαρκία, μεταβολικό σύνδρομο, διαβήτης τύπου 2, καρδιαγγειακά νοσήματα, υπογονιμότητα».

«Οι φοβίες είναι στρες, είναι μια μορφή άγχους», λέει ο κ. Χρούσος, τονίζοντας ότι «ο τρόπος ζωής είναι το νούμερο ένα» για να αποβάλουμε το άγχος από τη ζωή μας.

Πως το στρες επηρεάζει την εγκυμοσύνη; Πώς θα το καταπολεμήσουμε πιο λειτουργικά; Ο ίδιος δίνει απαντήσεις.

Πηγή: MEGA

Parapolitika.gr | 4/11/2024 

Το στρες παίζει μεγάλο ρόλο στη ζωή πολλών ανθρώπων, ενώ οι γρήγοροι ρυθμοί της καθημερινότητας συμβάλλουν με τον τρόπο τους στην αύξηση των επιπέδων του και κατ’ επέκταση σε διάφορες επιπτώσεις στη ζωή και την υγεία.

Πόσο επηρεάζει το στρες τη ζωή μας και πώς θα το καταπολεμήσουμε 

Υπάρχει το δημιουργικό στρες, το οποίο μπορεί να λειτουργήσει θετικά, αλλά και το στρες το οποίο προκαλεί άγχος και δυσκολίες. Μιλώντας στο MEGA ο ομότιμος καθηγητής παιδιατρικής και ενδοκρινολογίας Γιώργος Χρούσος ανέφερε: «Το δημιουργικό στρες είναι ευχάριστο, το καταστροφικό είναι δυσάρεστο».

Όπως πρόσθεσε: «Εκτός από την παιδιατρική, έχω ασχοληθεί και με την ενδοκρινολογία και σχεδόν όλη μου η ερευνητική δουλειά είναι στην ενδοκρινολογία. Όλα είναι ορμόνες, και το στρες είναι ορμόνες».

Ο κ. Χρούσος συνέχισε λέγοντας ότι «το δημιουργικό στρες είναι καλό για τον οργανισμό, σε αντίθεση με το καταστροφικό. Όταν είμαστε χρόνια στρεσαρισμένοι, ταυτόχρονα αισθανόμαστε και δυσφορία. Αυτό μετατρέπεται σε άγχος. Το άγχος είναι μια παθολογική κατάσταση η οποία γενικά οφείλεται στο χρόνιο στρες. Υπάρχουν και χειρότερα, κατάθλιψη, παχυσαρκία, αρχίζουν τα διάφορα συστήματα και επηρεάζονται αρνητικά. Μου πήρε αρκετά χρόνια να καταλάβω ότι όλες οι λεγόμενες χρόνιες μη μεταδοτικές ασθένειες οφείλονται στο χρόνιο στρες: άγχος, κατάθλιψη, παχυσαρκία, μεταβολικό σύνδρομο, διαβήτης τύπου 2, καρδιαγγειακά νοσήματα, υπογονιμότητα».

“Ο τρόπος ζωής είναι το νούμερο ένα”

Καταλήγοντας δεν παρέλειψε να τονίσει ότι «οι φοβίες είναι στρες, είναι μια μορφή άγχους» και πως «ο τρόπος ζωής είναι το νούμερο ένα» για να αποβάλουμε το άγχος από τη ζωή μας, ενώ το στρες μπορεί να επηρεάσει και την εγκυμοσύνη, με τον ίδιο να δίνει απαντήσεις για το πώς θα το καταπολεμήσουμε πιο λειτουργικά.

Πηγή: Parapolitika.gr

Thisisus.gr 

Ο Κώστας Πούλος γεννήθηκε στον Ελικώνα της Βοιωτίας. Σπούδασε φιλολογία, φιλοσοφία και
ιστορία στην Αθήνα και στη Γερμανία. Έχει γράψει, μεταφράσει και διασκευάσει πλήθος βιβλίων
για μεγάλους και κυρίως για παιδιά. Έργα του έχουν λάβει τιμητικές διακρίσεις (Κρατικό Βραβείο
Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου κ.ά.) και έχουν μεταφραστεί σε άλλες γλώσσες. Η παιδική σειρά
βιβλίων «Τα Ελληνικά», που επανεκδίδεται από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος, περιλαμβάνει
κλασικά κείμενα της ελληνικής λογοτεχνίας, από τον Όμηρο ως τις μέρες μας.

Πότε καταλάβατε πως θέλετε να γίνετε συγγραφέας και ποια ήταν η σχέση σας με τα βιβλία
και το διάβασμα ως παιδί;

Να αρχίσουμε καλύτερα με το δεύτερο. Είναι αλήθεια ότι ορισμένα λογοτεχνικά βιβλία που έτυχε
να διαβάσω όταν ήμουν μικρός άσκησαν μεγάλη επίδραση πάνω μου. Για ένα σχετικά μεγάλο
διάστημα μετά την ανάγνωση ενός βιβλίου, π.χ. του Ντοστογιέφσκι, δεν ήθελα να μιλάω σε
άνθρωπο. Βέβαια θα πρέπει να πω -για να μην τρομάξω και τους σημερινούς νέους- ότι εκείνη την
εποχή όσοι από μας ήμαστε κάπως πιο «ανήσυχοι» δεν είχαμε και πολλές επιλογές να αρπαχτούμε
από κάπου για να διοχετεύσουμε αυτή την ανησυχία. Άρα το βιβλίο ήταν κατά κάποιον τρόπο ένας
αναγκαστικός μονόδρομος. Ίσως αυτή η επίδραση κάποιων βιβλίων πάνω μου να με έκανε να θέλω
να γίνω συγγραφέας όταν μεγαλώσω (φανταστείτε ότι ακόμα έχω αυτή την επιθυμία!).

Ποια ήταν τα αγαπημένα σας βιβλία σαν παιδί;

Στο χωριό που μεγάλωσα εκτός από ηλεκτρικό ρεύμα δεν υπήρχαν ούτε παιδικά βιβλία, γι’ αυτό
αναγκαστικά άρχισα να διαβάζω βιβλία για μεγάλους (όταν έβρισκα). Εξαίρεση οι ιστορίες του
Σεβάχ, τις οποίες ακούγαμε (ένα τσούρμο εγγόνια) από τον παππού μου που ήταν πολυταξιδεμένος.
Οι ιστορίες αυτές δεν τέλειωναν ποτέ (φρόντιζε εκείνος γι’ αυτό). Όταν αργότερα διάβασα τις
«αυθεντικές» ιστορίες του Σεβάχ απογοητεύτηκα, αφού διαπίστωσα ότι δεν είχαν καμία σχέση με
αυτές τις τρομερές του παππού που με έκαναν να μένω ξάγρυπνος. Με τα παιδικά βιβλία
ασχολήθηκα κυρίως όταν μεγάλωσα και έκανα δικά μου παιδιά, οπότε έπρεπε να επιλέγω τι θα τους
διαβάσω το βράδυ πριν κοιμηθούν. Όταν καμιά φορά ξέμενα από βιβλία και προκειμένου να
ξεπεράσω το πρόβλημα, αναγκαστικά επινοούσα δικές μου ιστορίες.

Πείτε μας λίγα λόγια για τη σειρά Ελληνικά των Εκδόσεων Παπαδόπουλος.

Η ιδέα για τη σειρά αυτή γεννήθηκε μέσα στην τρομερή δεκαετία του ενενήντα, όπου υπήρχε στον
αέρα η αίσθηση πως κάθε ιδέα, ακόμα και η πιο τρελή, θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα. Μου
προτάθηκε τότε να μεταφράσω/διασκευάσω για παιδιά Ντοστογιέφσκι, Τουργκένιεφ, Ντίκενς,
Γκαίτε, Πιραντέλο και άλλους ξένους κλασσικούς συγγραφείς, πράγμα καλό. Η παράκαμψη όμως
των δικών μας κλασσικών ήταν εμφανής, οπότε η σειρά γεννήθηκε για να αποκαταστήσει, κατά
κάποιον τρόπο, αυτό το κενό.

Παπαδιαμάντης, Καρκαβίτσας, Βιζυηνός. Πώς νιώθει ένας συγγραφέας όταν διασκευάζει το
έργο των μειζόνων Ελλήνων πεζογράφων;

Ευθύνη να μην «προδοθεί» το πνεύμα των πρωτοτύπων και αφετέρου άγχος να υπάρξει ένα
αποτέλεσμα αξιοπρεπές, ικανό να συστήσει τα έργα αυτά στις μικρές ηλικίες. Με δεδομένο ότι τα
περισσότερα παιδιά δεν θα (μπορέσουν ποτέ να) διαβάσουν τα έργα αυτά στο πρωτότυπο λόγω της
γλώσσας που είναι γραμμένα (καθαρεύουσα ή και δημοτική της εποχής με πολλά διαλεκτικά
στοιχεία), οι όποιες διασκευές πρέπει να μπορούν να σταθούν σαν αυτόνομα έργα – και ως τέτοια
πρέπει πρωτίστως να κρίνονται.

Έχουν ανάγκη τα παιδιά διασκευές κλασσικών έργων της ελληνικής λογοτεχνίας;

Στο βαθμό που μεγαλώνοντας θα αποτελούν μέλη της ελληνικής κοινότητας, ναι. Κάθε κοινότητας
τα μέλη εμφορούνται νομοτελειακά από αξίες, ιδέες, τρόπους που σχετίζονται με το
αποθησαυρισμένο παρελθόν. Η τέχνη, και επομένως και η λογοτεχνία, αποτελεί διαχρονικό
αποτύπωμα της ιδιαιτερότητας των κοινωνιών που δίνει στην ανθρωπότητα αυτή την πολύτιμη
ποικιλομορφία. Ως μέλη της ελληνικής κοινότητας οφείλουμε να εξοικειώσουμε τα παιδιά μας με
το πολιτισμικό μας παρελθόν, πόσο μάλλον όταν γνωρίζουμε ότι μερικά από τα έργα που έχουν
γραφτεί στα ελληνικά (όπως π.χ. τα ομηρικά έπη) αποτελούν παγκόσμια κληρονομιά.

Προσφέρονται τα βιβλία της σειράς «Ελληνικά» για ανάγνωση στο πλαίσιο του σχολικού
μαθήματος;

Η εμπειρία μου από επισκέψεις σε σχολεία επιβεβαίωσε αυτό που πάντοτε πίστευα, ότι δηλαδή τα
βιβλία της συγκεκριμένης σειράς μπορούν κάλιστα να συνδεθούν με μαθήματα όπως αυτό τη
λογοτεχνίας ή της ιστορίας. Γνωρίζω επίσης ότι πολλοί εκπαιδευτικοί κατά καιρούς
χρησιμοποίησαν αυτόνομα αυτές τις διασκευές ή τις ενέταξαν σε κάποια προγράμματα
φιλαναγνωσίας.

Πηγή: Thisisus.gr