tovivlio.net | 24/09/2024

γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Το νηπιαγωγείο είναι το πρώτο σκαλοπάτι εκμάθησης για τους μικρούς μας φίλους. Άλλοι πηγαίνουν με χαρά και άλλοι δυσκολεύονται να απαγκιστρωθούν από τον φιλόξενο οικογενειακό κύκλο και να ενσωματωθούν στο νέο περιβάλλον. Ένας όμορφος και συνάμα δελεαστικός τρόπος προσέγγισης των παιδιών, είναι τα βιβλία. Τα βιβλία μπορούν να αποτελέσουν τη σκυτάλη που θα μεταφέρουν τα παιδιά στον πλούσιο και μαγικό κόσμο του νηπιαγωγείου αβίαστα και διασκεδαστικά.

Ως τέτοιο βιβλίο μπορεί να χαρακτηριστεί το σημερινό που έχει να κάνει με μυστήρια, τα οποία ακόμη και τα μικρά παιδιά τα λατρεύουν.

Βρισκόμαστε στη Μελιούπολη, όπου στο βασίλειο των μελισσών υπάρχει μια μεγάλη και γενική αναστάτωση.

Αναρωτιέστε γιατί;

Θα σας απαντήσω ευθύς αμέσως.

Γιατί έχει εξαφανιστεί η αγαπημένη τους βασίλισσα και όλοι τρέχουν δεξιά και αριστερά για να τη βρουν!

Τι λέτε, θέλετε να είστε βοηθοί των μελισσών για να βρεθεί η βασίλισσά τους;

Για να βοηθήσουμε τις μέλισσες, θα παίξουμε, θα διασκεδάσουμε, θα βάλουμε το μυαλουδάκι μας να δουλέψει και πιστέψτε με μετά από όλο αυτό θα είμαστε σοφότεροι και που ξέρετε, μπορεί να έχουμε βρει και την εξαφανισμένη βασίλισσα!

Θα λύσουμε έναν λαβύρινθο!

Θα ανακαλύψουμε κρυμμένες μέλισσες, μέλισσες που χουζουρεύουν πάνω σε λουλούδια ή ξεκουράζονται στα δέντρα!

Θα ψάξουμε για στοιχεία μέσα από παιχνίδια!

Θα μάθουμε να μετράμε και ταυτόχρονα θα εμπλουτίσουμε τις γνώσεις μας σχετικά με την οικογένεια των μελισσών!

Μη νομίζετε ότι τελειώσαμε. Αφού λύσουμε το μυστήριο με την εξαφανισμένη βασίλισσα, μας περιμένει ένα ακόμη.

Τα μελίσσια μπερδεύτηκαν και ζητούν τη βοήθειά μας!

Σχήματα και αριθμοί, πράξεις, πρόσθεση αντικειμένων και ένα εύκολο σταυρόλεξο μας περιμένουν για να διασκεδάσουμε παρέα.  Όταν όλα γίνουν σωστά, θα μάθουμε ποια προϊόντα μας προσφέρουν οι μέλισσες και πιστέψτε με, ίσως κάποιοι από εμάς να μην τα ξέρουν!

Λίγο πριν φτάσουμε στο τέλος, ένα ακόμη μυστήριο μας περιμένει. Ίσως είναι πιο δύσκολο, αλλά εμείς είμαστε για τα δύσκολα!

Θα γνωρίσουμε κάποιες μαθησιακές έννοιες όπως αριστερά – δεξιά – έξω – μέσα!

Θα μάθουμε τα χρώματα, θα λύσουμε λαβύρινθους, θα ζωγραφίσουμε, θα κάνουμε αντιστοιχίες και κάπως έτσι θα φτάσουμε χωρίς να το καταλάβουμε στη λύση και του 3^ου μυστηρίου αλλά και στο τέλος του βιβλίου που σίγουρα μα σίγουρα θα έχουμε αγαπήσει!

Το βιβλίο έχει έξυπνα παιχνίδια για να οξύνει τις μαθησιακές δεξιότητες των παιδιών, όμορφη εικονογράφηση και είναι γεμάτο παιχνίδια για διασκέδαση μικρών αλλά και μεγάλων.

Παίζουμε μαθαίνοντας  / Μαθαίνουμε παίζοντας και περνάμε δημιουργικά τον ελεύθερο μας χρόνο!

Εικονογράφηση: Φιλιππίδη Νικολέττα

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου.

Η Βίκυ Ζωγοπούλου είναι απόφοιτος του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης Αθήνας και κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στη Σχολική Συμβουλευτική και Καθοδήγηση. Εργάζεται ως δασκάλα στην ιδιωτική εκπαίδευση από το 2010 και διδάσκει στα Master Classes της Χαρισμάθειας, όπου είναι επιστημονικός συνεργάτης από το 2019. Έχει διακριθεί από τη Microsoft ως Microsoft Innovative Educator Trainer για την αξιοποίηση σύγχρονων τεχνολογικών εργαλείων στην εκπαιδευτική διαδικασία αλλά και για την επιμόρφωση εκπαιδευτικών.

Για τις εκδόσεις Παπαδόπουλος  έχει γράψει τις σειρές εκπαιδευτικών βιβλίων «Μαθηματικά & Γλωσσικά Μυστήρια» και «Μυστήρια στο Νηπιαγωγείο».

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Ποιος ευθύνεται για την εξαφάνιση της βασίλισσας Μελίσσης και τι σκοπό έχει; Ποιος κάνει παρεμβολές πάνω απ’ την πόλη της Μελωδίας κι οι μέλισσες αντί για εξάγωνα κάνουν κύκλους, τετράγωνα και τρίγωνα στην κυψέλη; Τι συμβαίνει τελικά και στο δάσος της Χρυσαφένιας Βελανιδιάς οι μέλισσες εξαφανίζονται;

Το πρώτο θεματικό βιβλίο της σειράς των Μυστηρίων αποτελεί μια διαθεματική προσέγγιση στους βασικούς γνωστικούς στόχους του νηπιαγωγείου. Μέσα από ποικίλες δραστηριότητες, το βιβλίο προετοιμάζει τις μαθήτριες και τους μαθητές για την πρώτη δημοτικού, με στόχο την ομαλή μετάβασή τους στην επόμενη εκπαιδευτική βαθμίδα.

Πηγή: tovivlio.net

Νέος Κόσμος | 31/10/2024

Μπορεί ένας άστεγος να είναι ευτυχισμένος; Ναι, απαντά ο Μιχάλης Σαμόλης, ένας άνθρωπος της διπλανής πόρτας, που ένα πρωί την εποχή της κρίσης έβαλε όλη τη ζωή του σε μια βαλίτσα, βρέθηκε στο δρόμο, αλλά βρήκε τη δύναμη να σταθεί στα πόδια του

Ο Μιχάλης Σαμόλης και η δημοσιογράφος-συγγραφέας, Τόνια Τσακίρη. Φωτογραφίες: Supplied

Ευκαιρίες και όχι τιμωρίες πρέπει να δίνει η πολιτεία στους αόρατους ανθρώπους, η αλληλεγγύη οφείλει να είναι τυφλή σε διακρίσεις και οι άστεγοι έχουν αξιοπρέπεια ήταν τα βασικά συμπεράσματα που προέκυψαν από την παρουσίαση του βιβλίου «Αόρατοι Άνθρωποι: Μαθήματα ζωής από τον άστεγο Μιχάλη Σαμόλη» της Τόνιας Τσακίρη, από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος που πραγματοποιήθηκε, στις 17 Οκτωβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Καταπολέμησης της Φτώχειας, στο Σχεδία Home.

Η Τόνια Τσακίρη γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα με τον σύζυγο και τις δύο κόρες τους. Είναι δημοσιογράφος και έχει συνεργαστεί και με το «Νέο Κόσμο» στο παρελθόν.

Για το βιβλίο μίλησαν ο Παύλος Γερουλάνος (βουλευτής), ο Γιώργος Σταμάτης (βουλευτής και πρώην Γενικός Γραμματέας Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Καταπολέμησης της Φτώχειας), ο Χρήστος Αλεφάντης (ιδρυτής της Σχεδίας), ο Μιχάλης Σαμόλης, η συγγραφέας Τόνια Τσακίρη, ενώ τη συζήτηση συντόνισε η δημοσιογράφος, μεταφράστρια και ποιήτρια Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη.

Από την παρουσίαση του βιβλίου

Ο κ. Παύλος Γερουλάνος αναφέρθηκε στη γνωριμία του με τον άστεγο Μιχάλη Σαμόλη, τη συγκλονιστική ζωή του οποίου πραγματεύεται το βιβλίο, ο οποίος του θυμίζει τον πατέρα του που του δίδαξε την αγάπη για κάθε άνθρωπο. Επίσης, ο βουλευτής τόνισε τα μαθήματα ζωής που μπορείτε να πάρετε από τον Μιχάλη Σαμόλη και άλλους άστεγους, ενώ προέτρεψε όλους τους Έλληνες να μιλήσουν στους «αόρατους» ανθρώπους προκειμένου να γίνουν ορατοί.

Ο κ. Χρήστος Αλεφάντης είπε ότι η αλληλεγγύη του περιοδικού δρόμου «Σχεδία» είναι τυφλή στις διακρίσεις, ενώ αναφέρθηκε και στις ανάγκες των αστέγων που δεν σταματούν μόνο στη στέγη και στο φαγητό. Οι άστεγοι χρειάζονται συζήτηση, προσοχή και επαφή με τον πολιτισμό και αθλητισμό προκειμένου να ενταχθούν ολοκληρωτικά στην κοινωνία μας.

Την αναγκαιότητα για παροχή κοινωνικής κατοικίας στους άστεγους τρίτης ηλικίας από την πολιτεία, επεσήμανε ο κ. Γιώργος Σταμάτης, τονίζοντας ότι το βιβλίο περνάει μηνύματα στην πολιτεία, η οποία πρέπει να δίνει ευκαιρίες στους “αόρατους” ανθρώπους και όχι να τους τιμωρεί. Έχει ευθύνη απέναντί τους, πολλοί από τους οποίους βιώνουν την αστεγία με αξιοπρέπεια.

Λίγα λόγια για το βιβλίο:

Μπορεί ένας άστεγος να είναι ευτυχισμένος; Ναι, απαντά ο Μιχάλης Σαμόλης, ένας άνθρωπος της διπλανής πόρτας, που ένα πρωί την εποχή της κρίσης έβαλε όλη τη ζωή του σε μια βαλίτσα, βρέθηκε στον δρόμο, αλλά βρήκε τη δύναμη να σταθεί στα πόδια του. Σκοπός της ζωής του πλέον είναι να βοηθάει τους ανθρώπους να ξεπεράσουν τις δυσκολίες τους, να πετύχουν ό,τι επιθυμούν και να βρουν τη δική τους αποστολή.

Πρόκειται για το βιβλίο ενός ανθρώπου που κατρακύλησε χωρίς σταματημό, που γκρεμίστηκε μέχρι τα πέρατα της ανθρώπινης φαντασίας, μα ύστερα βρήκε το κουράγιο να πάρει ξανά τον δρόμο προς την επιφάνεια. Προκαλεί τον αναγνώστη να βιώσει τις προσωπικές, συναρπαστικές ιστορίες του, να διδαχθεί από τα μαθήματα ζωής του δρόμου και να βρει διέξοδο σε κάθε πρόβλημα. Αντέχετε;

Ο Μιχάλης Σαμόλης αφηγείται τη συγκλονιστική ιστορία του, η οποία αποτελεί πηγή έμπνευσης και παράδειγμα προς μίμηση για όλους, ενώ η δημοσιογράφος Τόνια Τσακίρη την καταγράφει. Αυτό που αποδεικνύεται περίτρανα στις σελίδες του βιβλίου είναι ότι ποτέ δεν είναι αργά να κάνεις μια νέα αρχή στη ζωή σου.

Σήμερα μένει σε ξενώνα αστέγων, είναι πωλητής του περιοδικού δρόμου «σχεδία» και οδηγός στις «Αόρατες Διαδρομές», ενώ το μότο ζωής του είναι ότι η ευτυχία βρίσκεται στα λίγα που είναι και τα σπουδαία και όχι στα πολλά. Παράλληλα, έχει δώσει συνεντεύξεις σε κανάλια της Αμερική, της Κίνα, του BBC, έχει εμφανιστεί σε θεατρικές παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου και της Λυρικής Σκηνής και τίποτα δεν τον σταματά.

Πηγή: Νέος Κόσμος

OW.GR

Γράφει η Μ. Παπαδοδημητράκη

Το βιβλίο Αόρατοι Άνθρωποι μπορεί να σε βοηθήσει να γίνεις λίγο καλύτερος άνθρωπος, επιτρέποντάς σου να ρίξεις μια ματιά στη ζωή και στις σκέψεις ενός άστεγου συνανθρώπου μας.

Σπάνια προτείνω βιβλία σε άλλους. Όμως, θεωρώ ότι πολύς κόσμος καλό θα ήταν να διαβάσει το συγκεκριμένο. Δεν πρόκειται για μυθιστόρημα, ούτε για δοκίμιο. Είναι η αποτύπωση της ζωής ενός συνανθρώπου μας που βίωσε και βιώνει την αστεγία. Είναι η εξιστόρηση ενός ταξιδιού γεμάτου ανατροπές (ευχάριστες και δυσάρεστες), ενός ταξιδιού αναζήτησης και αυτογνωσίας. Είναι το βιβλίο της δημοσιογράφου Τόνιας Τσακίρη, με τίτλο Αόρατοι Άνθρωποι (εκδόσεις Παπαδόπουλος), που καταγράφει τη ζωή του Μιχάλη Σαμόλη, πωλητή του ελληνικού περιοδικού δρόμου σχεδία.

Μην περιμένεις, βέβαια, μέσα από τις σελίδες του να καταλάβεις τι σημαίνει αστεγία. Αν έχεις ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι σου, πολύ απλά δεν μπορείς να μπεις στη θέση ενός ανθρώπου που ζει στον δρόμο. Μπορεί, ωστόσο, να σε βοηθήσει να γίνεις λίγο πιο ανοιχτός άνθρωπος, με περισσότερη υπομονή και κατανόηση. Ίσως σε βοηθήσει να γίνεις λίγο καλύτερος από ό,τι ήσουν πριν το διαβάσεις.

Το βιβλίο διαβάζεται εύκολα. Είχα, μάλιστα, την ευκαιρία να μιλήσω τόσο με τη συγγραφέα, όσο και τον Μιχάλη. Οι δυο τους θέλουν μέσα από τις σελίδες του να κάνουν ορατή μια Αθήνα που οι περισσότεροι επιλέγουμε καθημερινά να αγνοούμε. Να σπάσουν την ταμπέλα του άστεγου που από τη μια στιγμή στην άλλη έχει τη δύναμη να σε κάνει αόρατο.

«Ήθελα ο κόσμος να ταρακουνηθεί, να προβληματιστεί, να εμπνευστεί. Ήθελα ο κόσμος να δει τους άστεγους με άλλο μάτι, να σταματήσει να τους προσπερνά», μου έχει πει η Τόνια.

«Θέλω να καταλάβει κάθε άνθρωπος ότι κανένας δεν είναι μακριά από έναν άστεγο. Ήμουν επιτυχημένος επιχειρηματίας στον χώρο των μεταφορών. Είχα τα πάντα, μέχρι που έπεσα θύμα της κρίσης και έχασα τα πάντα. Πολλοί νομίζουν ότι στον δρόμο καταλήγουν όσοι είναι από φτωχές οικογένειες, από χωρισμένους γονείς. Όμως, εδώ δεν υπάρχει κανόνας εξαίρεσης», ήταν τα λόγια του Μιχάλη.

Ένα βιβλίο για το πρόσωπο της αστεγίας

Κάποια περιστατικά του βιβλίου είναι πιθανόν να σε σοκάρουν ή να σε στεναχωρήσουν. Όπως ότι 42 μέρες στον δρόμο ο Μιχάλης φοβόταν τα πάντα, περνούσε μια μηχανή κι εκείνος πεταγόταν όρθιος. Όπως ότι έκανε δύο απόπειρες αυτοκτονίας και αν έκανε τρίτη, είναι σίγουρος ότι θα τα κατάφερνε.

Θυμάμαι τα λόγια του όταν μου μίλησε για τη ζωή στον δρόμο και τη συμπεριφορά ανθρώπων απέναντι στους άστεγους. «Έχω δει να τους κλωτσάνε να κάνουν στην άκρη, να τους χτυπούν, να τους βρίζουν, να βγαίνουν από τις πολυκατοικίες και να τους πετάνε νερά για να φύγουν. Αυτό δεν βοηθάει στη λύση του προβλήματος. Δεν μπορεί να επαναπαυόμαστε. Πρέπει να συμμετέχουμε κι εμείς. Πολλοί άνθρωποι κάνουν λάθη. Τι πρέπει, δηλαδή, να τους πετάξουμε στα σκουπίδια;»

Aris Oikonomou, SOOC

Από την άλλη, το βιβλίο έχει ιστορίες που θα σε κάνουν να χαμογελάσεις και θα αναπτερώσουν τις ελπίδες σου, όπως το πόσοι άνθρωποι βρέθηκαν δίπλα του και τον στήριξαν, το πόσο τον βοήθησαν οι ειδικοί στο Πολυδύναμο Κέντρο Αστέγων του Δήμου Αθηναίων, τη μεγάλη σημασία που είχε το να βρει δουλειά.

Και κάτι τελευταίο, αλλά εξαιρετικά χρήσιμο: Μέσα στο βιβλίο θα βρεις αρκετές πληροφορίες για οργανώσεις και δομές που υποστηρίζουν αστέγους. Ρίξε μια ματιά και προσπάθησε να τις μεταφέρεις σε όποιον έχει ανάγκη.

Πηγή: OW

Athens Voice | 25/10/2024

Γράφει η Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη

Γιατί όλοι οι άστεγοι είναι επιφυλακτικοί απέναντι στον κόσμο;

Μιχάλης Σαμόλης, ένας Ορατός Άστεγος: Η ζωή θα τελειώσει μόνο όταν κλείσεις τα μάτια σου

Στο βιβλίο τους «Αόρατοι άνθρωποι», ο άστεγος συμπολίτης μας Μιχάλης Σαμόλης και η δημοσιογράφος Τόνια Τσακίρη μιλούν με τόλμη και ευθύτητα για πράγματα που νομίζουμε μικρά, μα είναι μεγάλα: την ανθρώπινη επαφή, την ψυχολογική υποστήριξη, τη χαρά τού να προσφέρεις στους άλλους.

Το βιβλίο «Αόρατοι άνθρωποι» (εκδ. Παπαδόπουλος) το φιλοξενήσαμε για προδημοσίευση τον περασμένο Μάιο. Η συγγραφέας του, Τόνια Τσακίρη, εξιστορεί τη ζωή του Μιχάλη Σαμόλη –άστεγου συνανθρώπου μας, πωλητή του περιοδικού «Σχεδία»– που, μέσα από τους σταθμούς που ο ίδιος ακολουθεί ξεναγώντας ανθρώπους στη φόδρα της πόλης των Αθηνών κατά τις Αόρατες Διαδρομές, μας διηγείται πώς έφτασε –από γείτονας της διπλανής πόρτας (με σπουδές στην Αμερική, οικογένεια και δουλειά)– να βρεθεί στους δρόμους ολομόναχος.

Ο Μιχάλης Σαμόλης έκανε δύο απόπειρες αυτοκτονίας πριν καταφέρει να βρει το φως που τον οδήγησε σιγά σιγά στην άκρη του τούνελ: τα συσσίτια, τις κουζίνες, τα υπνωτήρια και τους ξενώνες, τις ΜΚΟ και τους απλούς εθελοντές. Και, πάνω απ’ όλα, τη «Σχεδία», αυτό το περιοδικό που ίσως έχετε δει να πουλούν οι άνθρωποι με τα κόκκινα γιλέκα έξω από σταθμούς μετρό, θέατρα και σινεμά. Το περιοδικό των αστέγων. Το περιοδικό από το οποίο κερδίζουν τα προς το ζην και ξαναποκτούν πίστη στον εαυτό τους άνθρωποι που έφτασαν μια μέρα να μην έχουν πού να γείρουν το κεφάλι τους.

Με τον Μιχάλη Σαμόλη γνωριζόμαστε 7 χρόνια τώρα. Τον έχω παρακολουθήσει ως άτυπο εκπρόσωπο των αστέγων της Αθήνας, να τον καλούν να μιλήσει στην Ελλάδα και την Ευρώπη, από την Προεδρεία της Δημοκρατίας μέχρι τα λύκεια της χώρας και τα πανεπιστήμια του εξωτερικού, με σκοπό να κάνει την αστεγία ορατή. Μέρος της προσπάθειάς του αυτής είναι και η διήγηση της προσωπικής του ιστορίας: η «πτώση» και η «αναγέννηση», όπως τις αποκαλεί εκείνος. Μπορείτε να τον ακούσετε να τη διηγείται συντόμως αν τον ακολουθήσετε σε κάποια «Αόρατη διαδρομή». Αλλά μπορείτε και να διαβάσετε ετούτο το βιβλίο, το βιβλίο της ζωής του, που με τόσο μεράκι, αγάπη και προσοχή έγραψε η δημοσιογράφος Τόνια Τσακίρη για ν’ ακουστούν αυτές οι ιστορίες, να γίνει ορατή η ύπαρξη των αστέγων, να μπει αυτό το βιβλίο σε κάθε σπίτι, να ταρακουνηθούμε εμείς και η Πολιτεία, εξίσου.

Με τον Μιχάλη Σαμόλη και την Τόνια Τσακίρη συναντηθήκαμε λίγο πριν από την παρουσίαση του βιβλίου στο «Σχεδία home», στις 17/10. Ήθελα καιρό να μιλήσουμε για το βιβλίο τους.

― Τόνια, Μιχάλη, πώς γνωριστήκατε;

Τόνια Τσακίρη: Ήταν λίγο πριν τον κόβιντ. Είχα διαβάσει για τις «Αόρατες διαδρομές» κι αποφάσισα να πάω τις κόρες μου, που ήταν αρκετά μικρούλες τότε, για να εκτιμήσουν αυτά που είχαν και να καταλάβουν ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Εκεί συναντήσαμε τον Μιχάλη, που ήταν ο ξεναγός μας. Θυμάμαι πόσο πολύ εντυπωσιαστήκαμε κι οι τρεις, γιατί είχαμε εντελώς άλλη εικόνα για τους ανθρώπους που βρίσκονται στον δρόμο: δεν περίμενα δηλαδή να είναι καθαρός, περιποιημένος, να έχει σπουδάσει στην Αμερική. Όλη ιστορία της ζωής του με συγκλόνισε. Και η προσωπικότητά του επίσης.

Μετά ήρθε ο κορωνοϊός, κι όταν πια τελείωσε, σε ένα φεστιβάλ βιβλίου στο Ζάππειο η μία μου κόρη, η μικρή, είδε τον Μιχάλη που πουλούσε τη «Σχεδία» και τον αναγνώρισε. Εν τω μεταξύ, εγώ σκεφτόμουν μήνες ολόκληρους να γράψω ένα βιβλίο για την ψυχική δύναμη των ανθρώπων, όμως δεν είχα ξεκάθαρη εικόνα του τι θα έγραφα. Ήξερα ότι ήθελα να αναφερθώ στον Μιχάλη, αλλά δεν θα ήταν ο βασικός πρωταγωνιστής. Όταν όμως τον είδα να πουλάει τη «Σχεδία», κάτι σαν να ξεκαθάρισε μέσα μου και πάω και του λέω: «Θες να σου γράψω την ιστορία της ζωής σου;». Στην αρχή ήταν φοβερά επιφυλακτικός, όπως οι περισσότεροι άστεγοι, αλλά σιγά σιγά κέρδισα την εμπιστοσύνη του.

― Μιχάλη, εξήγησέ μου αυτό που λέει Τόνια, ότι όλοι οι άστεγοι είναι επιφυλακτικοί απέναντι στον κόσμο. Εντέλει, γιατί την εμπιστεύτηκες;

Μιχάλης Σαμόλης: Κοίτα, με πλησιάζει πολύς κόσμος νομίζοντας ότι δεν καταλαβαίνω ότι έρχεται να εκμεταλλευτεί, να φανεί ότι είναι δίπλα μου, ότι βοηθάνε, ότι στηρίζουν τους άστεγους και τα λοιπά. Όμως εγώ καταλαβαίνω πολύ καλά. Δέκα χρόνια στον δρόμο, έχω αποκτήσει φοβερή εμπειρία για το τι θέλει ο καθένας από μένα. Οι περισσότεροι άστεγοι, όταν μείναμε άστεγοι, οι άνθρωποι μας κλείσανε τις πόρτες. Συγγενείς, φίλοι, όλοι. Είναι πολύ δύσκολο να με κερδίσει ένας άνθρωπος. Και καταλαβαίνω τι θέλει ο καθείς με το «καλημέρα σας». Αλλά την Τόνια την εμπιστευτικά καταρχάς επειδή έφερε τα παιδιά της στις Αόρατες Διαδρομές. Το βρήκα εξόχως σημαντικό ότι μια γυναίκα έφερε τα παιδιά της για να τους δείξει πώς μπορεί να καταλήξει η ζωή τους και τι συμβαίνει στο κέντρο της Αθήνας. Αν δεν σε νοιάζει η αστεγία και η φτώχεια, δεν δείχνεις στα παιδιά σου τέτοια πράγματα. Και γι’ αυτό την εμπιστεύτηκα. Εντάξει, είχα πολλές απορίες για ποιον λόγο ήθελε να γράψει το βιβλίο, πώς θα το γράψει κ.λπ. Ούτε ήθελα ν’ ανοιχτώ και να πω πολλά προσωπικά πράγματα.

Τ.Τ.: Κι εγώ έπρεπε να του εξηγήσω ότι αυτή ήταν η βιογραφία του κι ότι έπρεπε να μιλήσει για τα πιο προσωπικά. Δεν γεννήθηκε 60 χρόνων. Κι όταν ο Μιχάλης κατάλαβε ότι θα έγραφα την δική του αλήθεια, ότι δεν θα κατηγορούσε κάποιον άλλον άνθρωπο, άρχισε ν’ ανοίγεται. Και κατάλαβε επίσης ότι μπορούσε, μέσα από το βιβλίο, να βοηθήσει όλους τους άλλους άστεγους. Γιατί μ’ αυτό το βιβλίο θέλαμε να ρίξουμε φως σ’ αυτό το κομμάτι της κοινωνίας που οι υπόλοιποι αποστρέφονται.

Ο Μιχάλης Σαμόλης και η δημοσιογράφος Τόνια Τσακίρη

― Τόνια, απ’ όλα αυτά που έμαθες για τον Μιχάλη, τι σου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση;

Τ.Τ.: Αυτό που με σόκαρε ήταν το πόσο εύκολα μπορεί να βρεθεί κανείς στον δρόμο. Εγώ μέχρι τότε θεωρούσα, βλακωδώς, ότι για να μείνεις άστεγος πρέπει να είσαι αλκοολικός, ας πούμε, ή να έχεις ψυχολογικά προβλήματα, να κάνεις χρήση ναρκωτικών π.χ. – ότι μόνο αυτές οι κατηγορίες ατυχών ανθρώπων καταλήγουν στον δρόμο. Κατάλαβα από τον Μιχάλη ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα: ο Μιχάλης είχε σπουδάσει, είχε δουλειά, είχε χρήματα, είχε σπίτι και οικογένεια. Υπάρχουν πολλοί σαν τον Μιχάλη – οι «νεοάστεγοι», όπως τους ονομάζει. Από τη μια στιγμή στην άλλη μπορεί να βρεθείς στον δρόμο· τίποτα δεν είναι δεδομένο. Δεν το είχα συνειδητοποιήσει μέχρι τότε αυτό.

Το δεύτερο που με εξέπληξε ήταν το πόσο αποξενωμένοι αισθάνονται αυτοί οι άνθρωποι από την κοινωνία: πριν γνωρίσω τον Μιχάλη, δεν μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό να πάω σε έναν πωλητή της «σχεδίας» και να του πω ένα απλό «καλημέρα», χωρίς απαραιτήτως ν’ αγοράσω το περιοδικό. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι μπορεί αυτό να φτιάξει τη διάθεσή του για μια ολόκληρη μέρα. Οι άνθρωποι στέκονται στη μέση του πλήθους και είναι αόρατοι. Ούτε είχα καταλάβει πόσο τους λείπει η ανθρώπινη επαφή. Νόμιζα ότι τους έλειπε το φαγητό. Πάνω απ’ όλα όμως τους λείπει η προσοχή, η ανθρώπινη επαφή, να αισθανθούν κι αυτοί ότι είναι άνθρωποι.

― Μιχάλη, εσύ τι λες για όλα αυτά;

Μ.Σ.: Κοίτα, το πρώτο πράγμα που εξήγησα στην Τόνια είναι ότι δεν ήθελα να κατηγορήσω κανέναν. Έχω μάθει να μην κατηγορώ τους άλλους. Για ό,τι μου συνέβη είμαι συνυπεύθυνος. Ένας άνθρωπος που μένει στον δρόμο δεν είναι άνευ ευθυνών. Μπορεί να μην είναι μεγάλες αυτές οι ευθύνες, αλλά υπάρχουν. Και έτσι το πρώτο πράγμα που της είπα ήταν «θα σου τα πω όλα, αλλά δεν θέλω να γράψεις άσχημα πράγματα για κανέναν». Δεν κατηγορώ κανέναν. Ούτε τον εαυτό μου κατηγορώ. Εγώ θέλησα να γραφτεί αυτό το βιβλίο για να καταλάβει ο κόσμος ότι είμαστε κι εμείς άνθρωποι. Εγώ ήμουν κάποτε ο γείτονάς σας, αυτός που έμενε στο διπλανό διαμέρισμα. Μετά έχασα τον αδερφό μου, μου κλέψανε το φορτηγό, έχασα τα πάντα, τα λέω στο βιβλίο. Αλλά κοίτα τώρα: στον ξενώνα του Δήμου Αθηναίων είμαστε 250 άνθρωποι.

Η «Σχεδία» φτιάχτηκε γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Όμως από τους 250, δουλεύουν στο περιοδικό μόνο δύο. Οι υπόλοιποι αρνούνται. Άλλοι κρύβουν ότι είναι άστεγοι. Άλλοι νιώθουν ότι έχουν παραιτηθεί στη μοίρα τους και δεν έχουν τη διάθεση και την όρεξη να ξανασηκωθούν στα πόδια τους και να παλέψουν και να ξαναβγούν κανονικά στην κοινωνία. Ίσως επειδή δεν έχουν καταλάβει ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν τεράστια δύναμη μέσα τους. Όποτε αυτό το βιβλίο είναι και ένας τρόπος να δώσω και σ’ αυτούς τους ανθρώπους κουράγιο, να τους εξηγήσω ότι η ζωή δεν τελειώνει ποτέ. Θα τελειώσει μόνο όταν κλείσεις τα μάτια σου. Άμα δεν κλείσεις τα μάτια σου, ζήσε. Και ζήσε τώρα, μην περιμένεις να ζήσεις αύριο.

― Ξέρεις, Μιχάλη… καμιά φορά σκέφτομαι ότι, επειδή εσύ έχεις τεράστια αναγνωρισιμότητα, οι συνάνθρωποί σου στον ξενώνα ίσως να νιώθουν ένα τεράστιο κενό να τους χωρίζει από εκεί που έχεις φτάσει εσύ.

Μ.Σ.: Κατ’ αρχάς δεν ξεκίνησα από εδώ που βρίσκομαι τώρα. Πριν από 10 χρόνια, με δύο απόπειρες αυτοκτονίας, θεωρούσα ότι η ζωή μου έχει τελειώσει κι ότι δεν υπάρχει άνθρωπος να με βοηθήσει. Και δεν υπήρχε κανένας, όλοι είχαν εξαφανιστεί. Όταν άρχισα να πουλάω το περιοδικό, στην αρχή κρυβόμουνα πίσω από κολόνες και τοίχους, ντρεπόμουν. Μέχρι που αποδέχτηκα ότι αυτό είναι, δεν υπάρχει κάτι άλλο. Μιχάλη, είσαι άστεγος. Για κάποιους κάνεις, για κάποιους μπορεί να μην κάνεις. Και ξέρεις τι με βοήθησε; Ο κόσμος. Όταν γνώρισα την αγάπη των ανθρώπων που αγοράζουν το περιοδικό, όχι απλώς για να με βοηθήσουν, αλλά για να το διαβάσουν. Οι ίδιοι αυτοί οι άνθρωποι με ρωτάνε θες κάνα καφέ, θες καμιά τυρόπιτα, κανένα σάντουιτς; Με βλέπουν. Και κάπως έτσι άρχισα να νιώθω καλύτερα.

Μετά, το 2015 ξεκίνησα στις Αόρατες Διαδρομές. Εκεί κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι να έχεις παιδιά λυκείου ή πανεπιστημίου και να τους μιλάς, να τους εξηγείς τη φόδρα της πόλης – και να βλέπεις στα πρόσωπά τους την έκπληξη της νέας αυτής γνώσης. Εγώ, όταν πρωτοέμεινα στον δρόμο για 42 ημέρες, δεν ήξερα τίποτα. Δεν ήξερα για τα συσσίτια, τους ξενώνες, για τις ΜΚΟ… Εύχομαι να μη συμβεί σε κανέναν, αλλά δεν είναι κακό να γνωρίζεις πού είναι αυτοί οι οργανισμοί που μπορούν να σε βοηθήσουν σε μια στιγμή ανάγκης.

― Σκεφτόμουν ότι εσύ, μαζί με την Τόνια φυσικά, έχεις κάνει ένα τεράστιο βήμα για να καταστήσεις τους άστεγους ορατούς προς τον υπόλοιπο κόσμο. Αλλά ίσως αυτό που χρειάζεται τώρα είναι ένα βήμα για την ενδυνάμωση των υπαρχόντων αστέγων. Ποιο είναι το πρώτο βήμα για να βοηθηθεί ένας άστεγος;

Μ.Σ.: Στον ξενώνα έχουμε δύο ψυχιάτρους και δύο ψυχολόγους. Μιλάω μαζί τους συχνά. Μου εξήγησαν πόσο εύκολο είναι όσοι βρίσκονται τώρα σε δεινότερη θέση από μένα, να με τραβήξουν προς τα κάτω και να ξαναπέσω στα χάπια· και πόσο δύσκολο είναι εγώ να τραβήξω έστω και έναν ώστε να έρθει μαζί μου. Γι’ αυτό θεωρώ ότι το πρώτο βήμα βοήθειας σε κάποιον που είναι άστεγος είναι η ψυχολογική υποστήριξη. Μετά το φαΐ, μετά το σπίτι, μετά όλα. Τώρα που ήμουν στο Μιλάνο με τη Feantsa* μάς μίλησε ένας άστεγος από το Μάντσεστερ, που κάνει κι αυτός τις εκεί Αόρατες Διαδρομές, κι εξήγησε: «Ήρθαν, έφτιαξαν ένα κτίριο, βάλανε ωραία δωμάτια, κρεβάτια, τα πάντα, βάλαν τους άστεγους μέσα κι έφυγαν. Σ’ έναν χρόνο το πρόγραμμα είχε αποτύχει». Γιατί δεν είχαν ψυχολογική υποστήριξη.

Ο Μιχάλης Σαμόλης και η δημοσιογράφος Τόνια Τσακίρη

― Μια διαφωνία που έχω ακούσει για το βιβλίο είναι ότι παρουσιάζεται η ιστορία του Μιχάλη κυρίως ως ζήτημα προσωπικής ευθύνης: όχι ότι φταίει ο Μιχάλης, αλλά ότι ο Μιχάλης έχει την προσωπική ευθύνη να προσπαθήσει να ξανασηκωθεί στα πόδια του. Άνθρωποι που θεωρούν ότι η αστεγία είναι εντελώς συστημικό πρόβλημα, ας πούμε, πιστεύουν ότι, αν δεν φτιάξει το σύστημα, η αστεγία θα παραμείνει. Κι ότι, εν πάσει περιπτώσει, ο άστεγος δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να έχει την ευθύνη του εαυτού του, για να το πω απλά.

Μ.Σ.: Εγώ θα στο πω πιο απλά, διότι εγώ ζω με άστεγους και μιλάω με άστεγους. Δεν υπάρχει άστεγος που να μην έχει έστω κι ένα ελάχιστο μερίδιο ευθύνης για την αστεγία του. Ας το ξεκαθαρίσουμε αυτό. Είτε το παραδέχεσαι είτε όχι. Όταν ο άλλος έχει παραιτηθεί, δεν φταίει η Πολιτεία, ειδικά όταν ξέρει ότι του παρέχονται υπηρεσίες και υποστήριξη για να ξεφύγει. Καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο ν’ αποδεχτείς ότι έκανες λάθος στη ζωή σου. Αλλά αν έχεις στο μυαλό σου ότι εγώ δεν φταίω σε τίποτα –όπως έκανα εγώ τα πρώτα χρόνια– θα είσαι και δυστυχής και δεν θα μπορέσεις να βοηθήσεις τον εαυτό σου να βρει λύση. Εμένα ξεκαθάρισαν όλα μέσα μου όταν είπα στον εαυτό μου: Μιχάλη, έκανες λάθη.

Τ.Τ.: Πρέπει να ρωτήσεις τον εαυτό σου: Μήπως ξόδευα παραπάνω χρήματα από ό,τι έπρεπε; Μήπως δεν έκανα σωστή επιλογή οικογένειας, κι όταν χρειάστηκε, αυτοί οι άνθρωποι δεν με στήριξαν; Τέτοιων επιλογών την ευθύνη την έχει ο καθένας, όχι μόνο σε κατάσταση αστεγίας. Και μετά, ναι, φυσικά έρχεται η Πολιτεία, που πρέπει να βοηθήσει. Με μια ολιστική προσέγγιση με ψυχολόγους, με συνέπεια, με σπίτια, να δίνουν στους ανθρώπους και εργασία, αλλά όχι μόλις τελειώνει η σύμβαση να τους πετάνε έξω οι εργοδότες και μετά κόψε τον λαιμό σου, οπότε να χάνουν και το σπίτι. Ένα μοντέλο σαν αυτό που ξεκίνησε η Φιλανδία, ας πούμε, που έχει πολύ μεγαλύτερη επιτυχία απ’ ό,τι εδώ, γιατί υπάρχει συνέπεια. Αλλά πρέπει κι εσύ ο ίδιος να θέλεις να δεχτείς αυτή τη βοήθεια.

Μ.Σ.: Θα σου δώσω ένα παράδειγμα: κάθονται όλοι τώρα και περιμένουν το μηνιαίο βοήθημα, ενώ μπορούν να έρθουν στη «Σχεδία», να βγάζουν παραπάνω λεφτά –όχι πολλά, άλλα δικά τους– και να ξυπνάνε το πρωί και να πηγαίνουν στη δουλειά, που είναι πολύ σημαντικό. Εγώ θεωρώ πολύ πιο σημαντικό από τα χρήματα το γεγονός ότι ξυπνάω το πρωί για να πάω στη δουλειά. Ξυρίζομαι, κάνω μπάνιο, φτιάχνομαι. Πόσο πιο σημαντικό είναι αυτό απ’ το να κάθομαι όλη τη μέρα στο κρεβάτι ή στην καφετέρια, όπου αράζουν όλοι, και το βράδυ να χαπακώνομαι κι όλα καλά… Ξέρω ανθρώπους που έκαναν τεράστια λάθη. Ένας Πορτογάλος, στο Μιλάνο, στη συνάντηση της Feantsa, μας είπε την τρομακτική του ιστορία: πήγαινε στο Μαρόκο, κατάπινε 5 σβολάκια χασίς, μετά γυρνούσε στην Πορτογαλία, πήγαινε στην τουαλέτα, τα έβγαζε και τα πουλούσε. Τον πιάσανε επειδή έκανε πάρα πολλά ταξίδια στο Μαρόκο. Χρήση, φυλακή, δρόμος. Όμως βρήκε το κουράγιο και τη δύναμη και είπε όπα, εδώ τέρμα. Τώρα έχει απεξαρτηθεί και κάνει ό,τι κάνω κι εγώ: βοηθάει άλλους ανθρώπους. Δουλεύει σε μια ΜΚΟ που βοηθάει χιλιάδες ανθρώπους που είναι στον δρόμο.

― Και πώς μπορείς να πείσεις περισσότερους από αυτούς τους 250 ανθρώπους να πάνε να εργαστούν στη «Σχεδία»;

Μ.Σ.: Δεν ξέρω. Τους έχουμε μιλήσει τουλάχιστον πέντε φορές, έχει έρθει ο ίδιος ο Χρήστος Αλεφάντης, ο ιδρυτής του περιοδικού: ποιοι είμαστε, τι κάνουμε, πόσο εύκολο είναι να γίνεις πολίτης μόνο με την ταυτότητά σου. Έρχεσαι, παίρνεις 10 περιοδικά δωρεάν στην αρχή. Βγάζεις 50€ και μετά ή τα τρως ή προχωράς. Οι περισσότεροι έρχονται, τα παίρνουν, τα τρώνε και φεύγουν. Αλλιώς, μαθαίνεις ν’ αφήνεις κάποια χρήματα στην άκρη, τρως τα 10€, κρατάς τα 40€ για να πάρεις καινούργια περιοδικά και σιγά σιγά φτιάχνεις ένα κεφάλαιο.

― Μου ακούγεται σαν εκμάθηση βασικών οικονομικών συμπεριφορών.

Μ.Σ.: Είναι εκμάθηση του να δουλεύεις και να τιμάς τη δουλειά σου. Για μένα το πιο σημαντικό είναι να πηγαίνω στη δουλειά.

― Μιχάλη, κι εσύ είχες πριν δουλειά, είχες το φορτηγό σου. Κι όταν σου το κλέψανε, βρέθηκες στον δρόμο.

Μ.Σ.: Ξέρεις, δεν έχω καμία σχέση με τον άνθρωπο που ήμουνα πριν την αστεγία. Έχω αλλάξει τα πάντα: τις απόψεις μου, τις σκέψεις μου, τη συμπεριφορά μου. Εγώ πέθανα το 2013, όταν έμεινα στον δρόμο, κι αναστήθηκα το 2014, όταν άρχισα να δουλεύω για τη «Σχεδία». Ο παλιός Μιχάλης πήγαινε στην εκκλησία, έδινε 50 λεπτά στον επαίτη και νόμιζε ότι ήτανε άνθρωπος της αλληλεγγύης (γελάει). Κατάλαβα τι πραγματικά σημαίνει αλληλέγγυος άνθρωπος όταν είδα τους εθελοντές. Πριν από 10 χρόνια, όταν έτρωγα σ’ ένα συσσίτιο του δήμου στη Σοφοκλέους, που έχει κλείσει τώρα, ήταν ένας άνθρωπος 70 χρονών που ερχόταν και μαγείρευε, σκούπιζε, εθελοντικά όλα.

Είχαμε πιάσει φιλία και μου έδινε λίγο φαγητό παραπάνω. Μια μέρα τον είδα έξω και τον πιάνω και του λέω «Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ, γιατί αυτό που κάνεις είναι πολύ σημαντικό για μένα». «Όχι» μου λέει, «κάνεις λάθος: εγώ σ’ ευχαριστώ που μου επιτρέπεις να σε βοηθήσω κι αισθάνομαι αυτή την αγαλλίαση ψυχής που αισθάνομαι». Τότε κατάλαβα τι σημαίνει εθελοντισμός. Τώρα είμαι κι εγώ στη θέση του. Έρχεται η Τόνια, μοιράζουμε φαγητό τα βράδια, κάνουμε πολλά πράγματα. Αλλά τα χρόνια που έχασα δεν μπορώ να τα αναπληρώσω. Γιατί δεν είχα τη γνώση. Και πιστεύω ότι η γνώση είναι το παν.

Η συνέντευξή μας τελειώνει, σταματάω το μαγνητοφωνάκι μου. Τελειώνουμε τους καφέδες μας. Ο Μιχάλης είναι έτοιμος να πάρει το μετρό να επιστρέψει στη δουλειά. Σηκώνομαι και με σταματάει. «Θέλω να συμπληρώσω κάτι» λέει. «Όλοι οι άνθρωποι έχουν τεράστια δύναμη μέσα τους. Με ρωτάνε: πώς αντέχει ο άλλος τον δρόμο με την κουβέρτα; Τους απαντώ: ο ανθρώπινος οργανισμός είναι φτιαγμένος έτσι ώστε να αντέχει τα πάντα. Αν ήσουν εσύ στον δρόμο, θα άντεχες. Γιατί κι εγώ άντεξα. Η διαφορά μας είναι ότι εσύ δεν το γνωρίζεις. Και ότι δεν γνωρίζεις τη δύναμη που έχουν όλοι οι άνθρωποι, αρκεί να βρουν τη θέληση. Εγώ βρήκα τον σκοπό της ζωής μου όταν έμεινα άστεγος, μιλώντας για τους αστέγους. Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται στη Γη και δεν ξέρουν γιατί ήρθαν, γιατί πέθαναν, γιατί ζήσανε. Εγώ όμως τον βρήκα. Και αυτό είναι που με ικανοποιεί περισσότερο. Δηλαδή, αν μου έλεγε τώρα κάποιος: “Θες να γυρίσεις πίσω στη ζωή σου με το φορτηγό σου και τα λοιπά;” θα του έλεγα: “Τρελός είσαι; Θα ήμουν ένα τίποτα. Ενώ τώρα είμαι κάποιος. Προσφέρω”».

* FEANTSA = Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Εθνικών Οργανώσεων που εργάζονται με τους Αστέγους

Πηγή: Athens Voice

Στα πρώτα δύσκολα χρόνια μετά την Οκτωβριανή επανάσταση στη Ρωσία, με νωπές ακόμα τις πληγές του πολέμου, τρεις νέοι άνθρωποι συμμετέχουν σ’ ένα ερωτικό τρίγωνο: η Κίρα, και οι δυο νέοι που την ερωτεύονται, ο Λέο και ο Αντρέι, που ζουν στις δυο άκρες της κοινωνίας. Μέσα στη θύελλα εκείνης της εποχής, οι νέοι αυτοί συγκρούονται με την πραγματικότητα σ’ έναν αγώνα επιβίωσης και ευτυχίας, που τελικά τους οδηγεί στη καταστροφή

Το Εμείς οι ζωντανοί, η συγκλονιστική διαχρονική ιστορία του αγώνα του ατόμου για την ελευθερία του, καθιέρωσε την Ayn Rand σαν μεγάλη μυθιστοριογράφο. Περιγράφει τον δραματικό αντίκτυπο της Οκτωβριανής επανάστασης πάνω σε τρεις νέους που, μέσα στη συντριπτική καταπίεση, διεκδικούν το δικαίωμα να βρουν τη δική τους ευτυχία.

Η ανεξάρτητη Κίρα, που θέλει να σπουδάσει μηχανικός, αποφασισμένη να διατηρήσει την ελπίδα και να κυνηγήσει τα όνειρά της, ακόμα κι αντιμέτωπη με τη φτώχια και την πείνα που της επιβάλλει το καθεστώς. Ο Λέο, νεαρός αριστοκράτης, ελεύθερο πνεύμα που συνθλίβεται από την κρατική αναλγησία και χάνει το κουράγιο του. Και ο Αντρέι, ένα πρώην εργατόπαιδο και αφοσιωμένος κομμουνιστής, μέλος της μυστικής αστυνομίας, που προσπαθεί όσο μπορεί να μη χάσει την ακεραιότητα και την ανθρωπιά του.

Πέρα από ένα κλασικό πολιτικό μυθιστόρημα, το βιβλίο αυτό είναι μια δραματική ιστορία αγάπης: οι τρεις νεαροί πρωταγωνιστές ζωντανεύουν με όλα τους τα πάθη και τις αμφιθυμίες, στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν από τις τρομερές αντιξοότητες και να βρουν την ευτυχία μέσα στην ταραγμένη αυτή εποχή.

Σχολιασμός

Το Εμείς οι Ζωντανοί  (1936) ήταν το πρώτο μυθιστόρημα της της Ρωσοαμερικανίδας μυθιστοριογράφου Ayn Rand, και έχει ως θέμα την πάλη μεταξύ του ατόμου και του κράτους στη Σοβιετική Ρωσία. Η ίδια η Ραντ είχε πει ότι το «Εμείς οι ζωντανοί» είναι ό,τι κοντινότερο σε αυτοβιογραφία έχω γράψει ποτέ. Δεν είναι μια αυτοβιογραφία με την κυριολεκτική έννοια, αλλά μόνο με τη φιλοσοφική έννοια του όρου. Η πλοκή είναι φανταστική, το περιβάλλον όχι.

Το βιβλίο αφηγείται την ιστορία τριών ανθρώπων, που αγωνίζονται ενάντια στη σοβιετική καταπίεση, και τις προσπάθειές τους να προσαρμοστούν στις συνθήκες της επαναστατικής κοινωνίας όπου ζουν, σύμφωνα με τις δικές τους φιλοδοξίες . Ωστόσο η ζωή έχει διαφορετικά σχέδια για εκείνους.

Ένα δυνατό ρεαλιστικό και καταιγιστικό στις περιγραφές μυθιστόρημα ,που διερευνά τις ιδεολογικές και ηθικές συγκρούσεις στη τότε ταχεία μεταβαλλόμενη κυβέρνηση και κοινωνία της Αγίας Πετρούπολης ,καθώς και τον αγώνα των πρωταγωνιστών του για ατομικισμό και ελευθερία . Η Ayn Rand δημιουργεί ένα μεστό, και πλούσιο σε γνώση και γεγονότα βιβλίο, με εκπληκτικά ατμοσφαιρικά, ζωντανά, στιγμιότυπα και αναμιγνύει με επιδεξιότητα τα πραγματικά συμβάντα με την μυθοπλασία, συνδυάζοντας και τα δύο για να δημιουργήσει αναμφισβήτητα ένα συναρπαστικό στην απόδοση και στην γραφή ανάγνωσμα .

Με συγγραφική μαεστρία η Ayn Rand χρησιμοποιεί τα συστατικά της ωμής πραγματικότητάς στο κείμενο της,  και με απόλυτα αληθοφανείς και πειστικούς χαρακτήρες,  υφαίνει μια συγκλονιστική ιστορία που παραστατικά αποτυπώνει τις συνθήκες διαβίωσης της ταραγμένης εκείνης εποχής, στη Σοβιετική Ρωσία τη δεκαετία του 1920. Η αριστοτεχνική του αφήγηση, οι άρτιοι ιχνηλατημένοι χαρακτήρες, και η βαθυστόχαστη φύση του, δεν μπορούν παρά να το καθιστούν ένα μυθιστόρημα που κερδίζει εύκολα και αβίαστα το ενδιαφέρον μας ,και που μας κρατά δέσμιους κοντά του από την αρχή μέχρι και το σπαρακτικό του φινάλε.

Το Εμείς οι Ζωντανοί είναι ένα αξιοπρόσεκτο συγκλονιστικό βιβλίο που καλλιεργεί τις ψυχικές δυνάμεις του ανθρώπου, την θέληση ,την ελπίδα, την αγάπη, την ελευθερία ,και που προσφέρει στον αναγνώστη του ένα ταξίδι στην ιστορία και στην ανθρώπινη υπόσταση, ένα μυθιστόρημα δυνατών συναισθημάτων, που συμπλέκει επιδέξια  τις ανθρώπινες σχέσεις, το δράμα, την τραγωδία και την ιδεολογία, με την πνοή του έρωτα να δίνει ζωή στις σελίδες του!    Ένα εμβληματικό έργο που ιχνηλατεί βαθειά την ψυχή εγείρει την σκέψη και σε γεμίζει με ποικίλα συναισθήματα !

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος σε μετάφραση Έφη Καλλιφατίδη  

Σχετικά με τη συγγραφέα Rand Ayn

Η Άυν Ραντ –λογοτεχνικό ψευδώνυμο της Άλις Ο ’Κόνορ– γεννήθηκε ως Αλίσα Ζινόβιεβνα Ρόζενμπαουμ στην Αγία Πετρούπολη το 1905. Το 1917, μετά την Οκτωβριανή επανάσταση, κατέφυγε με την οικογένειά της στην Κριμαία. Όταν επέστρεψε στην Πετρούπολη, σπούδασε φιλοσοφία και ιστορία. Το 1925 πήρε άδεια να επισκεφθεί συγγενείς της στις ΗΠΑ και εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Χόλιγουντ, όπου ο διάσημος σκηνοθέτης Σέσιλ ντε Μιλ την προσέλαβε ως αναγνώστρια σεναρίων. Εκεί γνώρισε και τον σύζυγό της, Φρανκ Ο ’Κόνορ, και άρχισε τη συγγραφική της δραστηριότητα ως σεναριογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Το πρώτο της μυθιστόρημα, Εμείς οι ζωντανοί (We the Living), δημοσιεύθηκε το 1936. Τα επόμενα δύο μυθιστορήματα, το Κοντά στον ουρανό (The Fountainhead) και το Ο Άτλας επαναστάτησε (Atlas Shrugged ), εκδόθηκαν το 1943 και το 1957 αντίστοιχα. Τα βιβλία της γνώρισαν αμέσως μεγάλη επιτυχία και μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες. Αργότερα στράφηκε στη φιλοσοφία και στην πολιτική, καθώς και στη συγγραφή μη λογοτεχνικών έργων. Πέθανε στη Νέα Υόρκη το 1982.
 

Σύνταξη Επιμέλεια Φαίη Δεληγιώργη

Πηγή: Literarys booklist

Για το βιβλίο μίλησαν ο Παύλος Γερουλάνος, ο Γιώργος Σταμάτης, ο Χρήστος Αλεφάντης, ο ίδιος ο Μιχάλης Σαμόλης και η συγγραφέας Τόνια Τσακίρη, ενώ τη συζήτηση συντόνισε η δημοσιογράφος, μεταφράστρια και ποιήτρια Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη

Ευκαιρίες και όχι τιμωρίες πρέπει να δίνει η πολιτεία στους «αόρατους» ανθρώπους, η αλληλεγγύη οφείλει να είναι τυφλή σε διακρίσεις και οι άστεγοι έχουν αξιοπρέπεια: αυτά ήταν τα βασικά συμπεράσματα που προέκυψαν από την παρουσίαση του βιβλίου «Αόρατοι Άνθρωποι: Μαθήματα ζωής από τον άστεγο Μιχάλη Σαμόλη» της Τόνιας Τσακίρη, από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος, που πραγματοποιήθηκε στις 17 Οκτωβρίου -Παγκόσμια Ημέρα Καταπολέμησης της Φτώχειας, στο Σχεδία Home.

Για το βιβλίο μίλησαν ο Παύλος Γερουλάνος (βουλευτής), ο Γιώργος Σταμάτης (βουλευτής και πρώην Γενικός Γραμματέας Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Καταπολέμησης της Φτώχειας), ο Χρήστος Αλεφάντης (ιδρυτής της Σχεδίας), ο Μιχάλης Σαμόλης, η συγγραφέας Τόνια Τσακίρη, ενώ τη συζήτηση συντόνισε η δημοσιογράφος, μεταφράστρια και ποιήτρια Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη.

Ο Παύλος Γερουλάνος αναφέρθηκε στη γνωριμία του με τον άστεγο Μιχάλη Σαμόλη, τη συγκλονιστική ζωή του οποίου πραγματεύεται το βιβλίο, ο οποίος του θυμίζει τον πατέρα του που του δίδαξε την αγάπη για κάθε άνθρωπο. Επίσης, τόνισε τα μαθήματα ζωής που μπορεί κανείς να πάρει από τον Μιχάλη Σαμόλη και άλλους άστεγους, ενώ προέτρεψε όλους τους Έλληνες να μιλήσουν στους «αόρατους» ανθρώπους, προκειμένου να γίνουν ορατοί.

Ο Χρήστος Αλεφάντης είπε ότι η αλληλεγγύη του περιοδικού δρόμου Σχεδία είναι τυφλή στις διακρίσεις, ενώ αναφέρθηκε και στις ανάγκες των αστέγων, που δεν σταματούν μόνο στη στέγη και στο φαγητό. Οι άστεγοι χρειάζονται συζήτηση, προσοχή και επαφή με τον πολιτισμό και αθλητισμό, προκειμένου να ενταχθούν ολοκληρωτικά στην κοινωνία μας.

Την αναγκαιότητα για παροχή κοινωνικής κατοικίας στους αστέγους τρίτης ηλικίας από την πολιτεία επισήμανε ο Γιώργος Σταμάτης, τονίζοντας ότι το βιβλίο περνάει μηνύματα στην πολιτεία, η οποία πρέπει να δίνει ευκαιρίες στους «αόρατους» ανθρώπους και όχι να τους τιμωρεί. Έχει ευθύνη απέναντί τους, πολλοί βιώνουν την αστεγία με αξιοπρέπεια.

Λίγα λόγια για το βιβλίο:

Μπορεί ένας άστεγος να είναι ευτυχισμένος; «Ναι» απαντά ο Μιχάλης Σαμόλης, ένας άνθρωπος της διπλανής πόρτας, που ένα πρωί την εποχή της κρίσης έβαλε όλη τη ζωή του σε μια βαλίτσα, βρέθηκε στον δρόμο, αλλά βρήκε τη δύναμη να σταθεί στα πόδια του. Σκοπός της ζωής του πλέον είναι να βοηθάει τους ανθρώπους να ξεπεράσουν τις δυσκολίες τους, να πετύχουν ότι επιθυμούν και να βρουν τη δική τους αποστολή.

Πρόκειται για το βιβλίο ενός ανθρώπου που κατρακύλησε χωρίς σταματημό, που γκρεμίστηκε μέχρι τα πέρατα της ανθρώπινης φαντασίας, μα ύστερα βρήκε το κουράγιο να πάρει ξανά τον δρόμο προς την επιφάνεια. Προκαλεί τον αναγνώστη να βιώσει τις προσωπικές, συναρπαστικές ιστορίες του, να διδαχθεί από τα μαθήματα ζωής του δρόμου και να βρει διέξοδο σε κάθε πρόβλημα. Αντέχετε;

Ο Μιχάλης Σαμόλης αφηγείται τη συγκλονιστική ιστορία του, η οποία αποτελεί πηγή έμπνευσης και παράδειγμα προς μίμηση για όλους, ενώ η δημοσιογράφος Τόνια Τσακίρη την καταγράφει. Αυτό που αποδεικνύεται περίτρανα στις σελίδες του βιβλίου είναι ότι ποτέ δεν είναι αργά να κάνεις μια νέα αρχή στη ζωή σου.

Σήμερα μένει σε ξενώνα αστέγων, είναι πωλητής του περιοδικού δρόμου «σχεδία» και οδηγός στις «Αόρατες Διαδρομές», ενώ το μότο ζωής του είναι ότι η ευτυχία βρίσκεται στα λίγα που είναι και τα σπουδαία και όχι στα πολλά. Παράλληλα, έχει δώσει συνεντεύξεις σε κανάλια της Αμερική, της Κίνα, του BBC, έχει εμφανιστεί σε θεατρικές παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου και της Λυρικής Σκηνής και τίποτα δεν τον σταματά.

Πηγή: Πρώτο Θέμα