Τα λέμε ξανά από κοντά, ανάμεσα σε βιβλία.

Από τις 4 έως τις 20 Σεπτεμβρίου, οι Εκδόσεις Παπαδόπουλος συμμετέχουν στο 54ο Φεστιβάλ Βιβλίου, στο Πεδίον του Άρεως, και σας περιμένουν στο περίπτερο 143.

ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΑΣ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΒΟΛΤΑ

Στο περίπτερο 143 θα βρείτε νέες εκδόσεις και αγαπημένους τίτλους για παιδιά, νέους και ενήλικες, καθώς και την ευκαιρία να συναντήσετε από κοντά συγγραφείς μας στις εκδηλώσεις του Φεστιβάλ.

Σας περιμένουμε να ξεφυλλίσουμε, να συζητήσουμε και να ανακαλύψουμε μαζί νέες αγαπημένες ιστορίες.

Οι εκδηλώσεις μας

Κυριακή 13/9 | 18:30–19:30 Ελένη Λετώνη – ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α΄

Σκηνή «Αριστοτέλης»

Δευτέρα 14/9 | 18:30–19:30 Γεώργιος Χαριτάκης – ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΘΕΡΑΠΕΥΟΥΝ

Σκηνή «Αριστοτέλης»

Τετάρτη 16/9 | 18:30–19:30 Αχιλλέας Ραζής – Η ΦΩΤΙΣΜΕΝΗ ΚΑΝΤΙΝΑ

Σκηνή «Αριστοτέλης»

Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου στις 18.30 -19.30 . Η Ελένη Λετώνη συμμετέχει στην εκδήλωση για τους πρωτοεμφανιζόμενους δημιουργούς στην κατηγορία Δοκίμιο, Μελέτημα, Χρονικό-Μαρτυρία, Θεατρικό Έργο ή Σενάριο.

Κεντρική σκηνή του 54ου Φεστιβάλ Βιβλίου

Υπογραφές βιβλίων στο περίπτερο 143

Κυριακή 13/9 |20.00 – 21.00 Δήμητρα Ζάφειρα – Τι μου έμαθαν οι έρωτες

Κυριακή 6/9 | 19.00 – 20.00 Βίκυ Ζωγοπούλου – Μυστήρια στο Νηπιαγωγείο

Σάββατο 12/9 | 19.00 – 20.00 Ελένη Βασιλειάδη – Το ρολόι της αγάπης

Δευτέρα 14/9 | 11.00 – 12.00 Μελίνα Ηλιοπούλου – Μαρία Γιασσά Λίμπερτυ – Το πλοίο της Ελευθερίας

Πού θα μας βρείτε

Εκδόσεις Παπαδόπουλος | Περίπτερο 143

Ώρες λειτουργίας :

Δευτέρα–Πέμπτη: 18:00–22:30 Παρασκευή–Σάββατο: 18:00–23:00 Κυριακή: 10:30–15:00 & 18:00 22:30

Μανίνα Ζουμπουλάκη: Η κακοποίηση είναι ακόμα ταμπού για πολύ κόσμο

Από την Έρση Μηλιαράκη

Αμεση και αγχολυτική από την πρώτη αράδα, η συγγραφέας των βιβλίων που δεν αφήνεις από το χέρι δεν πιστεύει στις ιδανικές σχέσεις. Στο νέο της μυθιστόρημα «Πεθαίνω για σένα», πάντως, η ηρωίδα της θεωρεί ότι η αγάπη νικάει πάντα. Αρκεί να μη γίνει φόβος

Είναι μαζί σου στην αμμουδιά, στη θεϊκή δροσιά κάτω από την ομπρέλα ή στη ζεστή γωνιά στον καναπέ χωρίς να πιάνει χώρο. Μπορεί να γεμίσει οποιαδήποτε σιωπή και να διαλύσει ό,τι μέχρι πριν από λίγο έμοιαζε ανίκητο μέσα στο κεφάλι σου σε μια συνηθισμένη μέρα. Η Μανίνα Ζουμπουλάκη έχει υπερδυνάμεις όταν βάζει λέξεις στο χαρτί και ένα βιβλίο της είναι αρκετό για να το αντιληφθείς, αλλά ποτέ δεν φτάνει. Ευτυχώς, ούτε στην ίδια. Γράφοντας μια ζωή «κάτι» -εκτός από δεκάδες μυθιστορήματα, κεντάει με άρθρα, σενάρια, θεατρικά και μιούζικαλ-, τώρα επιστρέφει στα βιβλιοπωλεία με το «Πεθαίνω για σένα» από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος και εμείς κοντά της για έναν καφέ με κεκάκια / κουλουράκια / τυροπιτάκια που μυστηριωδώς πάντα υπάρχουν γύρω της και στην τσάντα της, αλλά ποτέ δεν τα εντοπίζεις στη νεανική της φιγούρα.

Στο «Πεθαίνω για σένα» η ηρωίδα της ζει με την απειλή να καταλήξει ένα ακόμα θύμα στη λίστα με τις γυναικοκτονίες. Πώς φτάσαμε να είναι τόσο συχνό το έγκλημα αυτό; «Δεν νομίζω ότι είναι περισσότερες τώρα απ’ ό,τι ήταν το ’60 ή το ’90, απλώς τώρα βγαίνουν στο φως, τώρα τους δίνεται δημοσιότητα. Παλιά, οι γυναίκες σκοτωνόντουσαν στα χωράφια, έπεφταν από σκάλες, μπαλκόνια, παράθυρα, πεθαίνανε στον ύπνο τους, γενικά έφευγαν από τη ζωή με λίγη ή πολλή βοήθεια από συζύγους/συντρόφους, μερικές φορές κι από πατεράδες, και δεν γινότανε ζήτημα. Ενώ έχουν αλλάξει λίγο τα πράγματα, το λίγο δεν είναι αρκετό: οι ποινές για τη δολοφονία γυναικών (η γυναικοκτονία δεν έχει αναγνωριστεί ως όρος) είναι ανάλαφρες, με επιείκεια για τον κακόμοιρο τον άντρα που έμεινε χήρος. Aσχετα που έμεινε χήρος επειδή την έφαγε λάχανο τη γυναίκα του, έχει ελαφρυντικά, βρασμό ψυχής, έγκλημα πάθους, πρότερο έντιμο βίο, οπότε, όποια ποινή κι αν επιβάλλει το δικαστήριο, τσουπ, σε τρία με πέντε χρόνια ο γυναικοκτόνος είναι έξω».

Πριν ξεκινήσει να γράφει, έκανε την έρευνα που συνηθίζει για κάθε της βιβλίο. «Αυτή τη φορά μίλησα με πολλές γυναίκες, διάβασα πολλή ειδησεογραφία, έκανα ρεπορτάζ με μανία, γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Το κλασικό πατρόν είναι να δολοφονεί τη γυναίκα του ένας άντρας όταν εκείνη θέλει να τον χωρίσει, όταν υποψιάζεται ότι η καλή του έχει βρει άλλον, όταν δεν της επιτρέπει να συνεχίσει τη ζωή της χωρίς αυτόν, όταν εκείνη τον απορρίπτει, τον ξεπερνάει, όταν θέλει κάτι άλλο. Καλά, μερικές φορές ένας άντρας σκοτώνει τη γυναίκα του και για ψύλλου πήδημα, επειδή μπορεί. Ισως και επειδή η ποινή είναι της πλάκας. “Σε δυο-τρία χρόνια που θα βγω από τη φυλακή θα είμαι ο χειρότερος εφιάλτης σου!” είναι φράση που ειπώθηκε από σύζυγο στη γυναίκα του όταν εκείνος την απείλησε ότι θα τη σκοτώσει κι αυτή ανταπείλησε ότι θα τον καταγγείλει. Η κακοποίηση εξακολουθεί να είναι και ταμπού για πολύ κόσμο, ντρέπεσαι να πεις ότι σε χαστούκισε/έβρισε ο άνθρωπός σου (μορφωμένη, έξυπνη κοπέλα κ.λπ.; Και ποιος να το πιστέψει!). Στο “Πεθαίνω για σένα” προσπαθώ να δείξω πόσο καλύτερα θα ήταν όλα για τις ηρωίδες, αν μοιραζόντουσαν από την αρχή τα ζόρια τους αντί να τα κάνουν γαργάρα».

Λέει πως με όλο το υλικό που είχε συλλέξει, σκεφτόταν μήπως το δούλευε αντί για βιβλίο ως μελέτη πάνω στη γυναικοκτονία και στην ενδο-οικογενειακή βία, στην οποία επανέρχεται συχνά στα βιβλία της. «Είχα φτάσει περίπου στη μέση και η ηρωίδα ακόμα δεν είχε όνομα. Και αποφάσισα να μην τη βαφτίσω, να είναι ανώνυμη, μια οποιαδήποτε γυναίκα. Γιατί όλες όσες δολοφονούνται δεν είναι διαφορετικές από εμάς. Μια φίλη είχε τη γνωστή απορία, “μα, γιατί δεν φεύγει;”, και την κοίταζα ξαφνιασμένη γιατί δεν μπορεί να μην το καταλαβαίνεις. Δεν φεύγει η κακοποιημένη για πρακτικούς λόγους, επειδή δεν έχει λεφτά, δεν έχει σπίτι, έχει μωρό ή μικρό παιδί, έχει μωρά/παιδιά. Και για ψυχολογικο-συναισθηματικούς λόγους. Επειδή ελπίζει ότι θα σώσει τη σχέση, αλλά κυρίως επειδή ζει μέσα στον φόβο – και ο φόβος είναι παραλυτικό συναίσθημα, δεν σε αφήνει να ενεργήσεις καν, πόσο μάλλον να κινηθείς δυναμικά. Τα πόδια σού κόβει, οπότε μένεις με κομμένα πόδια και τρως ξύλο ή ακούς πόσο ανόητη και άχρηστη είσαι μέχρι να το πιστέψεις. Σε μια πατριαρχική κοινωνία η ζωή της γυναίκας είναι δύσκολη, ενώ ο θάνατός της είναι ευκολάκι, το βλέπουμε στην καθημερινή ειδησεογραφία. Η οποία δεν μπορεί να σε αφήνει αδιάφορη αν είσαι γυναίκα – ή και αν είσαι κανονικός άνθρωπος». Η ενδοοικογενειακή βία είναι κορμός και σε ένα παλιότερο αλλά απολύτως σημερινό μυθιστόρημά της, το «Φερμουάρ». «Το κάναμε θεατρικό με τη Γαλήνη Τσεβά, η οποία σκηνοθετεί την υπέροχη θεατρική ομάδα Main Point στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης για τέσσερις παραστάσεις, οι τελευταίες στις 8 και 9 Ιουνίου». Με τις σελίδες να τρέχουν σαν νερό και στις ιστορίες να βρίσκεις κομμάτια από εσένα, στα βιβλία της η Μανίνα σε μεταφέρει από το παρόν στο παρελθόν και στο μέλλον, σε μετ’ εμποδίων αγάπες και ανέλπιστους έρωτες, σε ξεκαρδιστικούς χαρακτήρες ή παγιδευμένες ψυχές που όλες σε αφήνουν με τη σιγουριά ότι η ζωή συνεχίζεται. «Τις φτιάχνω γεμάτες επιμονή και αισιοδοξία, στοιχεία που δεν έχω πάντα, αλλά καμιά φορά τα δανείζομαι από τις ηρωίδες μου». Στο «Πεθαίνω για σένα», τώρα, έχει το ομώνυμο τραγούδι του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα να παίζει στο background. «Επειδή το μυθιστόρημά μου είναι η ιστορία ενός μεγάλου έρωτα, ταιριάζει γάντι στο τραγούδι, ας είναι μεταφορικό – το τραγούδι, γιατί ο έρωτας μπορεί και να είναι στην κυριολεξία δολοφονικός, το έχουμε χωνέψει. Παρά το δραματικό θέμα, είναι ένα αισιόδοξο μυθιστόρημα, με παρηγορεί το ότι έστω και αυτά τα λίγα έχουν αλλάξει, π.χ. το νοσηλευτικό προσωπικό μπορεί πια να καταγγείλει μια κακοποίηση χωρίς να κινδυνεύει με μηνύσεις, καταγγελίες κ.λπ. Και ελπζω ότι θα αλλάξουν κι άλλα πράγματα σύντομα, ότι θα ’ναι πιο δίκαιη η ζωή για τα παιδιά μας, ότι η γυναίκα θα πάψει να είναι κτήμα ενός άντρα και ότι ο κακοποιητής, πόσο μάλλον ο γυναικοκτόνος, θα μπαίνει στη φυλακή για πάντα».

Λέει ότι το γράψιμο την έχει σώσει «από δαιμονάκια, σίγουρα». Με τα οποία έχει συμβιβαστεί πια – τα αντιμετωπίζει με συμπάθεια, κι ας τα έχει στριμώξει σε μια γωνίτσα το γράψιμο. Και σίγουρα έχει την άποψή της για τις σχέσεις: «Μάλλον δεν υπάρχει υγιής σχέση, όλες Λέει ότι το γράψιμο την έχει σώσει «από δαιμονάκια, σίγουρα». Με τα οποία έχει συμβιβαστεί πια – τα αντιμετωπίζει με συμπάθεια, κι ας τα έχει στριμώξει σε μια γωνίτσα το γράψιμο. Και σίγουρα έχει την άποψή της για τις σχέσεις: «Μάλλον δεν υπάρχει υγιής σχέση, όλες είναι ζαβές, κάποιες λειτουργούν για καιρό, κάποιες για λιγότερο καιρό. Δεν είμαι εξπέρ στις σχέσεις, απλώς μου φαίνεται μύθος η υγιής σχέση». Μητέρα τριών παιδιών, υποθέτεις πως όταν γράφει, ίσως και να έχει τη σκέψη ότι κάποια στιγμή θα διαβάσουν τις ιστορίες της.

«Πολύ χλωμό να διαβάσουν βιβλίο μου, ειδικά τα μικρότερα – εδώ δεν διαβάζει ο μεγάλος που είναι “γενιά βιβλίου”. Δεν σκέφτομαι ποτέ τα παιδιά μου όταν γράφω. Σκέφτομαι φίλες μου που θα διαβάζουν και θα γελάσουν ή θα συγκινηθούθα διαβάζουν και θα γελάσουν ή θα συγκινηθούν – ή και τα δύο». Ο,τι ακριβώς συμβαίνει δηλαδή ◆

Πηγή: Protothema.gr

Μια συζήτηση για τις σχέσεις που μας σημαδεύουν.

Μια βραδιά γεμάτη συναίσθημα, προβληματισμό και ουσιαστικό διάλογο ήταν η παρουσίαση του νέου μυθιστορήματος της Μανίνας Ζουμπουλάκη, «Πεθαίνω για σένα», που πραγματοποιήθηκε στις 24 Ιουνίου στο Public Café, σε μια κατάμεστη αίθουσα γεμάτη φίλους της συγγραφέως, αναγνώστες και ανθρώπους του πολιτισμού. Αναγνώστες, φίλοι της συγγραφέως, άνθρωποι των γραμμάτων, της δημοσιογραφίας, της τέχνης και του πολιτισμού συναντήθηκαν σε μια ατμόσφαιρα οικειότητας, συγκίνησης και ουσιαστικού διαλόγου.

Με αφορμή το βιβλίο, άνοιξε μια συζήτηση που ξεπέρασε τα στενά όρια της λογοτεχνίας και άγγιξε ένα από τα πιο κρίσιμα κοινωνικά ζητήματα της εποχής μας: την έμφυλη βία και τις γυναικοκτονίες. Μέσα από διαφορετικές οπτικές και προσωπικές τοποθετήσεις, αναδείχθηκαν οι πολλαπλές διαστάσεις ενός θέματος που αφορά ολόκληρη την κοινωνία.

Για το βιβλίο μίλησαν η δημοσιογράφος και παρουσιάστρια Αθηναΐς Νέγκα, η ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια Μαργαρίτα Ζωγράφου και η υπεύθυνη επικοινωνίας του Κέντρου Διοτίμα, Νατάσσα Κεφαλληνού, ενώ τον συντονισμό της συζήτησης είχε η δημοσιογράφος της Athens Voice, Χριστίνα Γαλανοπούλου.

Ξεχωριστή θέση στη βραδιά είχαν η ανάγνωση αποσπασμάτων από την ηθοποιό Γαλήνη Τσεβά και η ερμηνεία του τραγουδιού «Πεθαίνω για σένα» του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα από τον Παντελή Αμπαζή, που έδωσαν έναν ιδιαίτερα συγκινητικό τόνο στην εκδήλωση.

Σημαντική ήταν και η παρουσία πολλών φίλων της Μανίνας Ζουμπουλάκη από τον χώρο των γραμμάτων, της δημοσιογραφίας, της τέχνης και του πολιτισμού, οι οποίοι με τις ερωτήσεις, τις παρεμβάσεις και τις προσωπικές τους σκέψεις εμπλούτισαν τη συζήτηση, μετατρέποντάς την σε μια ανοιχτή ανταλλαγή εμπειριών και προβληματισμών.

Η θερμή συμμετοχή του κοινού και η ανάγκη να συνεχιστεί αυτή η τόσο ουσιαστική κουβέντα οδήγησαν σε ένα κοινό αίσθημα: ότι τέτοιες συναντήσεις είναι απαραίτητες,  με στόχο να κρατηθεί ζωντανός ο διάλογος γύρω από ζητήματα που δεν πρέπει να μένουν στο περιθώριο.

Γιατί τα βιβλία δεν αφηγούνται μόνο ιστορίες. Ανοίγουν δρόμους κατανόησης, δημιουργούν κοινότητες, γεννούν διάλογο και γίνονται αφορμή για αλλαγή.

Από την Μανίνα Ζουμπουλάκη

Γράφω μυθιστορήματα πολλά χρόνια, με ηρωίδες γυναίκες πάντα – κανονικές, ούτε καλλονές ούτε σούπερ-γουήμεν, εργαζόμενες ή άνεργες (με κάποια απασχόληση συνήθως ημι-παράνομη, γιατί καμιά τους δεν είναι πλούσια). Τις βασίζω πάνω σε αληθινές γυναίκες, φίλες και συγγενείς μου, γυναίκες που γνωρίζω σε δουλειές και σε αναδουλειές… Αλλά βάζω στοιχεία στους χαρακτήρες τους που είναι είτε κλεμμένα από την ειδησιογραφία, είτε από τη δική μου τη ζωή: μια είδηση που αφορά κάποια γυναίκα μπορεί να γίνει αφορμή για μυθιστόρημα, ας πούμε το μολύβι, κι ένα συναίσθημα που αναγνωρίζω (μέσα μου, εννοώ) θα γίνει το χαρτί, μεταφορικά μιλώντας – δανείζομαι την μεταφορά από την εποχή που το γράψιμο χρειαζότανε χαρτί και μολύβι.

Ωραία, το έθεσα κάπως ποιητικά για να δικαιολογήσω και τη θέση μου ως συγγραφέας, επειδή μου την έχουνε πει κατά καιρούς, ότι τα γράφω ξερά. Τα γράφω όπως είναι, ξερά και χλωρά, ενώ είμαι απρόσεκτο και χύμα άτομο στην καθημερινότητά μου, προσέχω πολύ τους άλλους ανθρώπους και κυρίως τις γυναίκες. Προσέχω τον τόνο της φωνής, τα αμφιλεγόμενα πίσω από τα λεγόμενα, την έκφραση των ματιών, τις κινήσεις, τα πάντα όλα.

Έτσι την καταλαβαίνω στον αέρα, στα πέντε λεπτά και πολλά λέμε, την γυναίκα που κακοποιείται. Την γυναίκα που περνάει δύσκολα, που τσεκάρει τι κάνει όταν είναι με τον άνθρωπό της, μετράει τα λόγια της, κοιτάει πάνω από τον ώμο της που λένε οι Άγγλοι, τη γυναίκα που αναστενάζει όταν βροντάει η εξώπορτα, που σφίγγεται όταν ακούει αγριοφωνάρες. Που περπατάει μαζεμένη, με σηκωμένους ώμους, που ζητάει συγγνώμη φταίει-δεν φταίει, που απολογείται συνέχεια, που είναι φροντιστική και διστακτική παράλληλα, που μαζεύει βιαστικά το χέρι της όταν σου δίνει κάτι, που κοιτάει το ταβάνι τουλάχιστον μια φορά τη βδομάδα και σκέφτεται «δεν είναι ζωή αυτή». Δεν είναι απαραίτητα μια γυναίκα που τρώει ξύλο (αν και, αυτή η γυναίκα παίζει να τις αρπάζει ή να ζει με την απειλή της ανάποδης. Από τον σύντροφό της φυσικά, από ποιόν άλλον;)

Το έχω κυνηγήσει πολλές φορές το θέμα γιατί η ειδησιογραφία είναι αδυσώπητη, ακόμα κι όταν θέλω να το ξεχάσω, άλλο ένα περιστατικό ενδοοικογενειακής βίας, άλλη μια περίπτωση γυναικοκτονίας σκάει στην καθημερινή ειδησιογραφία. Μην νομίζει κανείς ότι επαναλαμβάνω τη λέξη «καθημερινή» επειδή μου ξεφεύγει, δεν μου ξεφεύγει τίποτα όταν γράφω (αλλά ολόκληροι κόσμοι, όταν δεν γράφω). Όπως οι ηρωίδες μου είναι καθημερινές, έτσι είναι και οι ειδήσεις που αναφέρονται σε απειλή κατά της ζωής, κακοποίηση ή δολοφονία κάποιας γυναίκας.

Η γυναίκα αυτή που κακοποιείται ή/και δολοφονείται, είναι καθημερινή με την έννοια ότι ζει δίπλα μας, είναι φαρμακοποιός, καθαρίστρια, υπάλληλός γραφείου, ταμίας σε σουπερμάρκετ – δεν κάνει μια εξαντρίκ δουλειά που την φέρνει σε επαφή με κακοποιά στοιχεία, δεν ζει «στα όρια». Απλώς ζει με έναν άντρα, και το να ζεις με έναν άντρα όταν είσαι γυναίκα, φαίνεται ότι είναι επικίνδυνο σπορ.

Μερικές φορές το έπιασα λίγο, στην άκρη μόνο το θέμα της ενδο-οικογενειακής βίας, αλλά – μπα, όποτε το ξεκίνησα, το πήγα μέχρι το τέλος: στο «Φερμουάρ» ο διεφθαρμένος υπουργός Ανεργίας που δολοφονείται είναι κακοποιητής, χτυπάει την γυναίκα του, και τα παιδιά του δεν θέλουν ούτε καλημέρα μαζί του. Στο «Κακή νοικοκυρά, μέτρια μαγείρισσα, τουρίστρια μάνα» ο σύζυγος είναι φωνακλάς, αγριευτικός, υποτιμάει την γυναίκα του (που δούλευε σε τσίρκο πριν γίνει μητέρα) και της φωνάζει αυτό ακριβώς όταν την παρατάει – ότι είναι κακή νοικοκυρά, μέτρια μαγείρισσα και τουρίστρια μάνα. Στο τελευταίο, στο «Πεθαίνω για σένα», και με την ειδησιογραφία να γίνεται όλο και πιο αγριευτική, με τα περιστατικά γυναικοκτονιών να μας σφίγγουν την καρδιά κάθε τόσο, στο «Πεθαίνω για σένα» το τράβηξα, όντως, το πήγα εκεί που τα χέρια του συζύγου σφίγγουν τον λαιμό της ηρωίδας με μανία. Η ηρωίδα έχει φάει κανα-δυο χαστούκια, μερικές σπρωξιές, ίσως μια κλωτσιά πότε-πότε, αλλά ζει χρόνια με το φόβο της επόμενης φοβερής και τρομερής έκρηξης του συζύγου. Για χρόνια κάνει, ή λέει το λάθος πράγμα, και «υφίσταται τις συνέπειες», όπως της φωνάζει ο άντρας της, γιατί πάντα υπάρχουν συνέπειες. Είναι νοσηλεύτρια, άρα φροντιστικό άτομο από χέρι. Και ενώ δεν μας λέει ποτέ το όνομά της, αφηγείται την ιστορία της σε πρώτο πρόσωπο, πώς γνώρισε τον Γιάννη, πώς τον ερωτεύτηκε, πόσο καταπληκτική ήταν στο πρώτο διάστημα η σχέση, πόσο ωραία περνούσαν οι δυο τους… μέχρι που άρχισαν να αλλάζουν όλα, από την πρώτη του έκρηξη, όταν η ίδια ήταν σε προχωρημένη εγκυμοσύνη: κανένας κακοποιητής δεν εκδηλώνεται χοντρά όσο η γυναίκα είναι ανεξάρτητη, πριν δεσμευτεί μαζί του με μια τουλάχιστον εγκυμοσύνη. Ως τότε, αν υπάρχουν κόκκινες σημαίες η γυναίκα κάνει ότι δεν τις βλέπει, προκειμένου να σώσει αυτό που πιστεύει ότι είναι ο Μεγάλος της Έρωτας. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι σημαίες είναι τόσες δα, εύκολα τις κρύβεις κάτω από το χαλί. Η βασική, η γκράντε κατακόκκινη σημαία; Όταν ο άντρας θάβει τις πρώην του με τα χειρότερα λόγια, όταν τις αποκαλεί καριόλες, άχρηστες και κυρίως, τρελές. Γιατί το «τρελή» είναι σοβαρό καμπανάκι, βάζει τον άντρα στο βάθρο του ήρωα, που την άντεξε την τρελή την πρώην, και πετάει την πρώην… σε ένα μυθικό χωροχρόνο, πολύ μακριά από την νυν. Που τα έχει τετρακόσια, αυτό είναι σίγουρο.

Μόνο που, όσο περνάει ο καιρός η νυν αισθάνεται όλο και λιγότερο καλά, συναισθηματικά, ψυχικά και ψυχολογικά. Ίσωςκαι σωματικά. Και μια μέρα φεύγει, χωρίζει, ζητάει διαζύγιο, εκφράζει την επιθυμία της να αλλάξει ζωή.Εδώ θα έπρεπε να τελειώνουν αυτές οι ιστορίες, της κακοποίησης. Εδώ, και όχι στο φόνο, όχι στην γυναικοκτονία.

Αυτό προσπαθώ να πώ με το «Πεθαίνω για σένα». Και να δείξω, λέξη τη λέξη, γιατί είναι τόοοοοοοοσο δύσκολο να φύγει μια γυναίκα από την κακοποιητική σχέση, γιατί χάνει χωρίς να το καταλάβει την αξιοπρέπεια, την ελευθερία, την ηρεμία, την υγεία και τελικά, τη ζωή της….

απο την Μανίνα Ζουμπουλάκη