Koukidaki

Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Αγαπημένοι μου φίλοι, άλλο ένα χριστουγεννιάτικο βιβλίο μάς περιμένει να το ανακαλύψουμε. Μιλάει για τα φώτα των Χριστουγέννων που πραγματικά εκείνες τις ημέρες λάμπουν!

Είναι λοιπόν παραμονή Χριστουγέννων. Όλα γύρω είναι κατάλευκα από το χιόνι. Τόσο πολύ χιόνι, που δεν βάζει ο νους σας. Ο μικρός ήρωας της ιστορίας μας είναι μαζί με τον μπαμπά του, είναι πολύ ζεστά ντυμένοι και με μεγάλη προσοχή επιστρέφουν με το αυτοκίνητο σπίτι τους, κοντά στους αγαπημένους τους.
Και θα μου πείτε, γιατί με τέτοιο κακό καιρό κάποιος έχει βγει από το ζεστό του σπιτάκι;
Αυτό που μπορώ να σας απαντήσω είναι ότι κάποιες φορές, πρέπει να βγούμε, να ταξιδέψουμε ακόμα και αν ο καιρός είναι τόσο κακός. Γι’ αυτό είμαστε πολύ προσεκτικοί και ακούμε πάντα τις συμβουλές των μεγάλων!

Πάμε τώρα να συνεχίσουμε το παραμύθι μας.
Έχει νυχτώσει, μα τα φώτα του αυτοκινήτου, και περισσότερο το φεγγάρι, ρίχνουν άπλετο φως στον δρόμο τους. Όταν φτάνουν, τρέχουν γρήγορα στο σπίτι! Κανείς μια τέτοια μέρα δεν πρέπει να είναι έξω. Μονάχα τα ζωάκια που ξέρουν να προστατεύουν τους εαυτούς τους.
Το σπίτι είναι στολισμένο, είναι γιορτινό και δίνει σε μικρούς, αλλά και σε μεγάλους, άπλετη χαρά και ευτυχία. Παντού λαμπιόνια, στολίδια και παιχνίδια και έξω το χιόνι, που εξακολουθεί να πέφτει πυκνό, δημιουργούν ένα όμορφο και τρυφερό σκηνικό.

Η θαλπωρή του σπιτιού τους περιμένει, η φωτιά στο τζάκι τους ζεσταίνει, τα φωτάκια του στολισμένου έλατου φωτίζουν τις καρδιές και τα πρόσωπα όλων και η μάζωξη της οικογένειας σκορπά νότες αγαλλίασης.
Το βιβλίο είναι φωτεινό, όσο και τα φώτα των Χριστουγέννων!

Το σκηνικό του αλλάζει και μαζί του μας παρασύρει όλους!
Αναρωτιέστε πως;
Θα σας εξηγήσω, ευθύς αμέσως!

Χαρτονένιες λαβές που τραβιούνται και κινούμενες ροδέλες που γυρίζουν, αλλάζουν τις εικόνες, κάνοντάς τες ζωντανές και ευφάνταστες, τόσο που τα παιδικά προσωπάκια ξαφνιάζονται ευχάριστα!
Τα αστέρια του ουρανού λαμποκοπούν, οι φλόγες της φωτιάς κινούνται και δυναμώνουν, τα φώτα του αυτοκινήτου γίνονται δυνατότερα από πριν και τα φωτάκια του χριστουγεννιάτικου δέντρου δίνουν ζωντάνια στο ζεστό οικογενειακό σκηνικό.
Τέλος η όμορφη εικονογράφηση και το ποιητικό κείμενο, προσθέτουν στο βιβλίο μια ξεχωριστή ομορφιά που μας καλεί να την ανακαλύψουμε!

Φωτίστε τις ζωές σας μικροί μου φίλοι, χαμογελάστε και ευχαριστηθείτε στο μέγιστο τα φώτα των γιορτών που αντανακλούν μέσα στην ψυχή σας!

Πριν κλείσω να ευχηθώ σε όλους!
Καλά Χριστούγεννα και Καλές γιορτές!

Εικονογράφηση: Carolina Rabei
Μεταφραστής: Κωνσταντοπούλου Μαρία
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος

Κατερίνα Σιδέρη

Επιμέλεια – διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Κλείνει η μέρα και το φως λιγοστεύει,
είναι το βράδυ της Παραμονής Χριστουγέννων.
Ο μπαμπάς κι εγώ θα επιστρέψουμε σπίτι
στη συντροφιά των αγαπημένων.
Ακολούθησε ένα παιδάκι και τον μπαμπά του στη διαδρομή τους πίσω στο σπίτι την Παραμονή των Χριστουγέννων. Τράβηξε τις χαρτονένιες λαβές, γύρνα τις κινούμενες ροδέλες και θα δεις αστέρια και φωτάκια να λαμποκοπούν!

Η Carolina Rabei αγαπούσε τη ζωγραφική απ’ όταν ήταν ακόμη μικρή. Αφιέρωσε οχτώ χρόνια στις σπουδές της στην Καλών Τεχνών της Μολδαβίας, παίρνοντας το πτυχίο της στη Γραφιστική και αργότερα πετυχαίνοντας διάκριση στην Εικονογράφηση Παιδικού Βιβλίου στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, το 2015. Της αρέσει να δουλεύει πάνω σε μια γκάμα διαφορετικών πρότζεκτ, ενώ η τέχνη της είναι ένα μοναδικό κράμα τεχνικών, αφού της αρέσει να εξερευνά τόσο τον κόσμο της παραδοσιακής ζωγραφικής όσο και εκείνον της ψηφιακής ζωγραφικής.

Η Ruth Symons είναι συγγραφέας αρκετών παιδικών βιβλίων, μεταξύ άλλων και του A Year in the Wild, της σειράς Paper World, των χαρτονένιων βιβλίων της Σόφι της καμηλοπάρδαλης και του Τα φώτα των Χριστουγέννων, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος. Όταν δεν ασχολείται με τη συγγραφή ή την επιμέλεια, η Ruth αγαπά την κηπουρική, την πεζοπορία και τη διοργάνωση περίτεχνων πάρτι με τσάι, παρέα με τη μικρή της κόρη και τα αρκουδάκια της.

Πηγή: Koukidaki

TοBιβλιοNet | 03/01/2025 

Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Αν όχι όλοι, οι περισσότεροι όταν έρχεται ένα βιβλίο στα χέρια μας, από τα πρώτα πράγματα που κάνουμε είναι να διαβάσουμε την περίληψη στο οπισθόφυλλο, να περιεργαστούμε το εξώφυλλο και να λάβουμε τις πρώτες πληροφορίες για την ιστορία που κρύβει εντός.

Μετά το αρχικό τελετουργικό για το εν λόγω βιβλίο, κατέληξα ότι κεντρική φιγούρα του είναι η Μίκα αλλά και η κόρη της Πένι. Αυτές οι δυο μορφές θα αναμοχλεύονται καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας, θα αλληλοεπιδρούν με άλλους ήρωες και το αποτέλεσμα θα είναι εκρηκτικό.

Ας πάρουμε όμως την ιστορία από την αρχή, κάνοντας στάση στα κομβικά της σημεία.

Η Μίκα λοιπόν, στα 19 της μένει έγκυος, γεννάει ένα κοριτσάκι, το ονομάζει Πενέλοπι (Πένι) και το δίνει για υιοθεσία. Έχει συνεχή ροή πληροφοριών από τους θετούς γονείς της Πένι, μαθαίνει νέα της και ξαφνικά η Καρολάιν, η θετή μητέρα της Πένι, αρρωσταίνει και φεύγει από τη ζωή ενόσω η Πένι διανύει το 16^ο χρόνο της ηλικίας της.

Αυτή τη χρονική περίοδο, η Πένι θα αναζητήσει τη Μίκα και κάπως έτσι θα έχουν την πρώτη τους τηλεφωνική επικοινωνία.

… το να φεύγεις δείχνει δύναμη, αλλά και το να μένεις δείχνει δύναμη…

Η Μίκα είναι συμπονετική, λατρεύει την τέχνη και ζει με τη καλή της φίλη Χάνα. Έχει τυπικές σχέσεις με την οικογένειά της, φοβάται την επικριτική μητέρα της Χιρόμη και το τηλεφώνημα της Πένι την βρίσκει σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Πέραν των άλλων, μόλις έχει απολυθεί από τη δουλειά της.

Στον αντίποδα της ιστορίας, η Πένι ζει με τον πατέρα της, είναι αρκετά παρορμητική και συνάμα δυναμική. Επιδιώκει δειλά – δειλά να μάθει πράγματα για τη βιολογική της μητέρα και εντελώς αβίαστα η Μίκα στην προσπάθειά της να φανεί αντάξια και αρεστή, εμπλέκεται σε έναν κυκεώνα ψευδών αναφορών που περιπλέκουν περισσότερο την ήδη μπλεγμένη μεταξύ τους κατάσταση.

…τη ζωή την καταλαβαίνουμε κοιτώντας πίσω. Αλλά πρέπει να τη ζούμε κοιτώντας μπροστά…

Οι βιντεοκλήσεις που ανταλλάσσουν μητέρα και κόρη, τα γράμματα της θετής προς την βιολογική μητέρα, η αναληθής ζωή που έπλαθε δίχως σταματημό η Μίκα και που νοερά ζούσε και η ίδια μέσα σε αυτή, αλλά και η απρόσμενη απόφαση της Πένι να επισκεφτεί τη μητέρα της, εισάγουν τον αναγνώστη στην ιστορία που αγωνιά ήδη για τις εξελίξεις της.

Η Μίκα εγκλωβίζεται στο πλάνο της ζωής που έχει παρουσιάσει και πασχίζει με τη βοήθεια της Χάνα, της Τσάρλι και του Ντέιλ ή Λέιφ που υποτίθεται πως είναι σύντροφός της, να ανταποκριθεί σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο στη νέα της ζωή, με βάση όλα όσα έχει πει στην Πένι.

Ακολουθεί ένα σχέδιο που μπαίνει σε εφαρμογή, η γενική καθαριότητα του σπιτιού, οι πλαστές φωτογραφίες από τα ανύπαρκτα ταξίδια της, η πρώτη δειλή αγκαλιά των δύο γυναικών, ένας πίνακας που απεικονίζει τον Ίκαρο, αλλά και οι δύσκολες μέρες του μήνα που αλλάζουν τα σχέδιά τους.

Εδώ να επισημάνω ότι το ταξίδι της Πένι έγινε συνοδεία του πατέρα της από φόβο μην τραυματιστεί η Πένι, κάτι που τελικά δεν κατάφερε να αποφευχθεί…

Ακολουθούν τα εγκαίνια μιας γκαλερί, η ανακωχή μεταξύ της Μίκα και του Λέιφ, ένας δικηγόρος πνευματικών δικαιωμάτων που διαθέτει χιούμορ, μια φούσκα που σπάει και από μέσα της βγαίνουν βεβιασμένες αλήθειες, μια δειλή στην αρχή επικοινωνία, μια επιστολή αποδοχής από πανεπιστήμιο και η επίσκεψη στο σπίτι των παππούδων που όλα καταφέρνουν να φέρουν πνοή αισιοδοξίας για όλους τους ήρωες της ιστορίας μας.

Ακόμη μας περιμένουν πολλά. Έρωτες, μπερδέματα, αποκαλύψεις, διατάραξη σχέσεων. Ένα ξενοδοχείο που έχει διαρροή γκαζιού, η βόλτα με τα καγιάκ, οι προσπάθειες του Τόμας να είναι η Πένι ευτυχισμένη, μια έλξη ικανή να μπερδέψει την κατάσταση, το παιχνίδι με τις κάρτες που οδηγεί σε εκμαίευση προσωπικών πληροφοριών αλλά και ο χορός με τα κιμονό για μια μάνα και μια κόρη, δίνουν τη σκυτάλη στους τίτλους τέλους του βιβλίου που πιστέψτε με κρύβουν μέσα τους μυστικά. 

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο της Jean Emiko, ένα σύντομο βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:

…προχώρα αργά. Μην κάνεις τόσο μεγάλα βήματα. Δεν είναι αγώνας δρόμου…

Η ιστορία εξελίσσεται απρόσμενα, συνοδεύεται από μια δηλητηρίαση από αλκοόλ και μια αλήθεια που χρόνια μετά βγαίνει στο φως και οι ήρωες, πλέον απογυμνωμένοι, αναζητούν το δρόμο που θα τους οδηγήσει στην ευτυχία.

Δρόμοι παράλληλοι που για λίγο τέμνονται, δρόμοι που ταυτίζονται, δρόμοι που επιδιώκουν να συγκρουστούν. Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην ευτυχία του καθενός, αλλά όταν μεταξύ τους συνάδουν, τότε η ευτυχία τους φτάνει στα ύψη.

Τι λέτε, θα μπορέσουν να διεκδικήσουν μια θέση στην ευτυχία;

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Στα τριάντα πέντε της η ζωή της Μίκα Σουζούκι είναι ένα χάος. Είναι πρόσφατα χωρισμένη και απολυμένη. Και τότε της τηλεφωνεί η Πένι – η κόρη που έδωσε για υιοθεσία πριν από δεκάξι χρόνια. Η Πένι θέλει να καλλιεργήσει μια σχέση με τη βιολογική της μητέρα, κι η Μίκα λαχταρά να γίνει μια γυναίκα για την οποία η κόρη της θα είναι περήφανη. Αντιμέτωπη με τις ανεπάρκειές της, η Μίκα λέει ένα λευκό ψέμα που μετατρέπεται σιγά σιγά σε μια ψεύτικη ζωή, όπου η ίδια εμφανίζεται ώριμη, συγκροτημένη και επιτυχημένη.

Η ζωή της Μίκα μπορεί να είναι μια ψευδαίσθηση, αλλά όλα όσα μοιράζεται με την περίεργη, ξεροκέφαλη Πένι είναι αληθινά: οι ελπίδες, τα όνειρα, τα ελαττώματά της, η ιαπωνική καταγωγή της. Μπορεί όμως η Μίκα να τα έχει πραγματικά όλα ‒ τον έρωτα, την κόρη της, τη ζωή που πάντα ήθελε; Όχι αν δεν αντιμετωπίσει την αλήθεια για τον εαυτό της, την οικογένειά της και το παρελθόν της, και δεν απαντήσει στο θεμελιώδες ερώτημα: ποια είναι ακριβώς στην αληθινή ζωή;

Η αληθινή ζωή της Μίκα είναι ένα έξυπνο, αστείο και άκρως συγκινητικό μυθιστόρημα, το οποίο εξερευνά τις σχέσεις, τα μυστικά που κρατάμε μέσα μας και το τι σημαίνει να είσαι μητέρα.

Μετάφραση: Βάσια Τζανακάρη

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου.

Η Emiko Jean είναι συγγραφέας των βιβλίων Tokyo Ever After, Empress of all Seasons και We’ll Never be Apart, που έχουν μεταφραστεί σε 30 γλώσσες. Όταν η Emiko δεν γράφει, διαβάζει. Οι περισσότεροι φίλοι της είναι φανταστικοί. Προτού γίνει συγγραφέας, ήταν εντομολόγος (φανταχτερό όνομα για κάποια που πιάνει ζουζούνια), κατασκευάστρια κεριών, ανθοπώλισσα και δασκάλα. Ζει στην Ουάσινγκτον με τον σύζυγό της και τα παιδιά της (που είναι δίδυμα και ατίθασα). Λατρεύει τη βροχή. Μπορείτε να τη βρείτε στο emikojean.com ή στο Instagram στο emikojeanbooks.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.

Πηγή: τοβιβλιοnet

Elniplex | 13/11/2024

Γράφει η Κατερίνα Χατζηανδρέου

Διαβάζεται σε 2′- Ηλικιακό κοινό: 4 μηνών+ (target 8μηνών-2,5 ετών) – Εικονογραφημένο βιβλίο για μικρά παιδιά

“Πόσα πολλά καρότα! λέει το ποντικάκι.
“Τι θα τα κάνεις όλα αυτά;”

Δυο πολύ όμορφα βιβλία, καλαίσθητα, ισορροπημένα και κατάλληλα για παιδιά από 4-5 μηνών μέχρι και 2-2,5 ετών.

Περί τίνος πρόκειται

Σήμερα είναι τα γενέθλια του αρκούδου. Δες το καπελάκι του, τη διακόσμηση, τα δώρα. Διασκεδάζει καθώς ανοίγει τα δώρα του. Λιγουρεύεται ένα κομμάτι τούρτα και του αρέσει που περνάει αυτή τη μέρα με τους φίλους του. Χρόνια πολλά, αρκούδε.

Το λαγουδάκι μένει σε ένα όμορφο σπιτάκι. Μάζεψε μόνο του τα καροτάκια και τα έβαλε το καρότσι. Θα φτιάξει μια μαρμελάδα με αυτά. Και περιμένει τον καλύτερό του φίλο για μεσημεριανό. Τέλεια καροτομαρμελάδα! Πέρασε υπέροχα. Γιατί ήταν μα τους φίλους του.

Εστιάζοντας

Τσόχινα κομμάτια στηρίζουν το μαύρο χαρτόνι, λειτουργώντας ως περιγράμματα και φωτεινές σημάνσεις στα ασπρόμαυρα σχέδια που αποτυπώνονται καλαίσθητα. Θαυμάσια αισθητηριακή εμπειρία για τα μικρά παιδιά που ολοκληρώνεται μαζί με τις οπές, τα έξυπνα κοπτικά, τις λεπτομέρειες, τα οποία παρακινούν τα δάχτυλα και τα μάτια σε οπτικοκινητικό συντονισμό και εξάσκηση λεπτή κινητότητας.

Το λιτό κείμενο, χαμηλής πλοκής ρίχνει το βάρος στις εικόνες, δίνοντάς τους τις λέξεις να επεξηγηθούν καλύτερα. Πέντε σαλόνια, πέντε χρώματα, ισχυρό κοντράστ με το μαύρο χαρτόνι. Τα νεογέννητα τους πρώτους μήνες της ζωής τους δεν βλέπουν χρώματα, αλλά δυνατές αντιθέσεις. Κάπου στους 4-5 μήνες, μπαίνει το μπλε στη ζωή τους, λίγο αργότερο το κόκκινο και κάπου στους 9+ μήνες το κίτρινο, έχοντας πλέον δημιουργήσει τη βάση των τριών βασικών χρωμάτων στο χρωματολόγιο του παιδιού.

Υπέροχη έκδοση. Αναζητήστε τα και αγγίξτε τα.

Για αναγνώστες από 4-5 περίπου μηνών, μέχρι περίπου 2,5 ετών.

Εκδόσεις Παπαδόπουλος.

TAYTOTHTA
Τίτλος:	Ο αρκούδος και οι φίλοι του & Το λαγουδάκι και οι φίλοι του
Τίτλος πρωτοτύπου:	Ma maison feutrine: Lapin et ses copains-Ourson et ses copains
Συγγραφέας:	Tanja Louwers
Εικονογράφος:	Tanja Louwers
Εκδόσεις:	Παπαδόπουλος, Ιανουάριος-Οκτώβριος 2024
Σελίδες:	10
Μέγεθος:	19 Χ 25
ISBN:	978-618-232-028-0 978-618-232-027-3

Πηγή: Elniplex

Elniplex | 31/01/2024

Γράφει η Κατερίνα Χατζηανδρέου

Διαβάζεται σε 3′- Ηλικιακό κοινό: 4+ (target 4-8) – Εικονογραφημένο βιβλίο για παιδιά

“Παραβαίνει κάποιο κανόνα;”

Βιβλίο-σημείο αναφοράς.

Περί τίνος πρόκειται

Μια μέρα, ένα λιοντάρι μπήκε στη βιβλιοθήκη, πέρασε το γραφείο υποδοχής και χάθηκε στα ράφια με τα βιβλία. Ο κύριος ΜακΜπι έτρεξε να το πει στην βιβλιοθηκονόμο, κυρία Μεριγουέδερ. “Απαγορεύεται το τρέξιμο” του είπε εκείνη που ήταν πολύ αυστηρή με την τήρηση των κανόνων. “Παραβαίνει κάποιον κανόνα;” τον ρώτησε. Ο κύριος ΜακΜπι απάντησε αρνητικά. “Τότε αφήστε το στην ησυχία του”, είπε εκείνη.

Και το λιοντάρι περιπλανιόταν στη βιβλιοθήκη, ακούμπησε σε κάποιο πουφ και κοιμήθηκε. Στην αφήγηση παραμυθιού στάθηκε και άκουγε. Άκουσε και την επόμενη ιστορία. Και από την επόμενη μέρα άρχισε να κάνει δουλειές, να βοηθάει παντού, τόσο που όλοι το συμπάθησαν, αλλά λίγο περισσότερο απ’ όλους η κυρία Μεριγούεδερ.

Όταν μια μέρα το λιοντάρι δεν εμφανίστηκε στη βιβλιοθήκη, η κυρία Μεριγουέδερ έπεσε σε μελαγχολία. Θα γυρίσει; Ή μήπως οι κανόνες είναι πολύ πιο ισχυροί από ένα λιοντάρι σε μια βιβλιοθήκη;

Εστιάζοντας

(γράφουν η Κατερίνα Χατζηανδρέου και ο Απόστολος Πάππος)

Τρυφερό, συγκινητικό, πολλαπλά νοηματοδοτημένο, με ευφάνταστη εξέλιξη, ένας picture book κύβος του Ρούμπικ, τον οποίο όπως και να τον γυρίσεις, φτιάχνεται και δεν φτιάχνεται, πάντα έχει το χρώμα να σε γοητεύσει με την αντισυμβατικότητα, την πλαστικότητα, την εξημερωτική του επίδραση στον ψυχισμό. Τι είναι οι κανόνες; Είναι θέσφατο και απαραβίαστος κώδικας συμπεριφοράς που δεν επιδέχεται κανόνες στο συμπυκνωμένο σύμπαν του dura lex sed lex; Τι είναι η βιβλιοθήκη; Είναι ένας μουσειακός χώρος νεκρικής σιγής όπου κείτονται βιβλιοπτώματα και σκονισμένα εκθέματα ή ένας ζωντανός χώρος που έχει τη δική του νέμεση και τη δική του αιώρηση; Αν οι κανόνες υπάρχουν και έχουν αξία, είναι γιατί τακτοποιούν συνοπτικά τη ζωή μας σε ετικέτες. Αν όμως έχουν μεγάλη αξία, τότε πρέπει να διακρίνεις τη λεπτή γραμμή που θα τους παραβείς γιατί το όφελος στο κοινωνικό σύνολο ή στο άτομο θα είναι μεγαλύτερο της παραβίασής τους. Κι αν η βιβλιοθήκη έχει αξία δεν είναι γιατί κρατά εντός των τειχών της πολιτείας της βιβλία, αλλά γιατί επιτρέπει σε όλους να γίνουν κοινωνοί και συμμέτοχοι, αναγνώστες και αφηγητές, διασώστες και θιασώτες των πιο σπουδαίων ιδεών που τρυπώνουν στα ράφια. 

Κάπως έτσι, έχουμε έναν υπερεαλιστικό ύμνο στη δύναμη της βιβλιοθήκης, των κανόνων, των εξαιρέσεων, της ενσυναίσθησης, της λάθος εκτίμησης, της αναγνώρισης, που από το μακρινό πια 2006, μας ήρθε στην Ελλάδα μέσω εκδόσεων Παπαδόπουλου το 2023 και με την βίντατζ εικονογράφηση, τις παλ αποχρώσεις και τη διατήρηση ενός παλιότερου στυλ, κομίζει κάτι ιδιαιτέρως παραμυθένιο στη συνολική ατμόσφαιρα της έκδοσης.

Για αναγνώστες από 4 περίπου ετών.

Εκδόσεις Παπαδόπουλος.

TAYTOTHTA
Τίτλος:	Το λιοντάρι της βιβλιοθήκης
Τίτλος πρωτοτύπου:	Library Lion
Συγγραφέας:	Michelle Knudsen
Εικονογράφος:	Kevin Hawkes
Εκδόσεις:	Παπαδόπουλος, 20 Νοεμβρίου 2023
Μετάφραση:	Μάνος Μπονάνος
Επιμέλεια:	Μάνος Μπονάνος
Σελίδες:	48
Μέγεθος:	24 Χ 27,5
ISBN:	978-960-484-921-5

Πηγή: Elniplex

Elniplex | 11/02/2024

Γράφει ο Απόστολος Πάππος

Διαβάζεται σε 3′- Ηλικιακό κοινό: 5+ (target 6-10) – Εικονογραφημένο βιβλίο για παιδιά

Μπορούσα να κάνω όλους τους δασκάλους -και βέβαια τους γονείς μου- να χάνουν για λίγο την υπομονή τους μαζί μου.

Για τη δυσλεξία, με λιτότητα, αμεσότητα και με εξαίρετη εικονογραφική προσέγγιση.

Περί τίνος πρόκειται

Όταν ήταν μικρός ο Γιώργος δεν καταλάβαινε ότι δεν τα κατάφερνε σε πράγματα σημαντικά για τους μεγάλους. Δεν μπορούσε να παίξει με τα παιχνίδια που του χάριζαν, π.χ. να φτιάξει ένα παζλ ή ένα κάστρο με τουβλάκια. Αλλά μπορούσε να γίνει ο μυθικός Αχιλλέας με μια σκούπα και ένα καπάκι κατσαρόλας για ασπίδα. Δεν μπορούσε να μείνει ήσυχος, δεν μπορούσε να σταματάει να μιλάει, αλλά του άρεσαν οι ιστορίες που του διάβαζε η μαμά του. Όταν ξεκίνησε το σχολείο, τα πράγματα έγιναν αρκετά χειρότερα. Τα γράμματα δεν χόρευαν απλώς. Χοροπηδούσαν! Λάθος λέξεις, λάθος πράξεις, λάθος ορθογραφίες, χάλια βαθμοί. Για να μάθει κάτι έπρεπε να το ακούει, όχι να το διαβάζει. Ήταν διαφορετικός. Το λέγαν δυσλεξία αυτό το πράγμα. Κι έμαθε να ζει με αυτό και να μπορεί πολλά πράγματα.

Τελικά, πώς είναι να έχεις δυσλεξία;

Διότι όλα όσα κάνει σωστά είναι πολύ περισσότερα από όσα γράφει λάθος.

Εστιάζοντας

Είναι μια ακόμα, σθεναρή, ηχηρή απόδειξη τι μπορεί να κάνει σε ένα καλογραμμένο αλλά απλό κείμενο μια εξαιρετική, με στυλ, με καλαισθησία, με χιούμορ, εικονογραφική προσέγγιση. Είναι παράγοντας αισθητής (και αισθητικής, δεν θα αποφύγω την επανάληψη) αναβάθμισης μια εικονογράφηση που χάρη στην ποιοτικά υψηλή κομίστικη κουλτούρα και άποψη του Τόμεκ Γιοβάνη, δίνει κίνηση, δίνει γραμμές και διατάξεις απροσδόκητες, παίζει με τις γραμματοσειρές και τα μεγέθη τους, με τη θέση του κειμένου και τα σύννεφα κειμένου, προκαλεί ρήγματα στο γραμμικό οικοδόμημα των συνηθισμένων εικόνων και εκδόσεων, πολεοδομώντας θαυμάσια το λιτό περιβάλλον μιας εξομολογητικής πρωτοπρόσωπης ιστορίας για τη δυσλεξία και τα δομικά της χαρακτηριστικά.

Στα παιδιά θα αρέσει πολύ. Η αμεσότητα και απλότητα του κειμένου του Γιώργου Καβούκα θα μιλήσουν με ευθείες αντιστοιχίες στα παιδιά που κινούνται κάτω από του πρίσμα του ήρωα, ενώ και στα υπόλοιπα παιδιά θα σταθεί διαφωτιστικό προς την κατεύθυνση της άγνωστης στα περισσότερα δυσλεξίας.

Για αναγνώστες από 5 περίπου ετών.

Εκδόσεις Παπαδοπουλος.

Απόσπασμα

Δείτε απόσπασμα εδώ

TAYTOTHTA
Τίτλος:	Πώς λες “μπορώ” όταν το γράφεις λάθος;
Συγγραφέας:	Γιώργος Καβούκας
Εικονογράφος:	Τόμεκ Γιοβάνης
Εκδόσεις:	Παπαδόπουλος, Οκτώβριος 2023
Επιμέλεια:	Πελιώ Παπαδιά
Σελίδες:	32
Μέγεθος:	17 Χ 24
ISBN:	978-960-484-955-0

Πηγή: Elniplex

Elniplex | 13/02/2024

Γράφει ο Απόστολος Πάππος

Διαβάζεται σε 3′- Ηλικιακό κοινό: 9+ (target 10-14) — Λογοτεχνία για παιδιά

“Θα με αφήσεις τώρα να δω το πόδι σου;”

Ντεμπούτο και μεταφρασμένο σε 25 γλώσσες. Διαβάστε και θα καταλάβετε.

Περί τίνος πρόκειται

Η εντεκάχρονη Έιπριλ Γουντ βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με μία πολιτική αρκούδα τρεις εβδομάδες αφού βρέθηκε στο Νησί των Αρκούδων, όπου ο ερευνητής πατέρας της τής έλεγε ότι δεν υπάρχουν πια καθόλου πολικές αρκούδες. Χάρη στις ατελείωτες έρευνες καιρικών μοτίβων για την υπερθέρμανση της Αρκτικής σε κάποιο κοντινό πανεπιστήμιο του πατέρα της, πήγαν να μείνουν σε έναν μετεωρολογικό σταθμό. Η μητέρα της πέθανε όταν η Έιπριλ ήταν τεσσάρων ετών και ο πατέρας της είναι υπερβολικά πολυάσχολος και μελετηρός, διαψεύδοντας τις ελπίδες της Έιπριλ ότι θα περνούσαν χρόνο μαζί.

“Επίσημη κυβερνητική υπόθεση” έγραφε ο μεγάλος, χοντρός φάκελος που είχε ταχυδρομική σφραγίδα Νορβηγίας. Και έτσι βρέθηκαν δυο τους στον Αρκτικό Κύκλο. Μόνοι τους. Δυο τους. Γενικώς δυο τους. Δεν ζούσαν άλλοι εκεί. Προσθέτοντας ότι δεν της πολυάρεσε το σχολείο και τα κορίτσια δεν συμπαθούσαν και τόσο εκείνη, δεν ήταν και παράξενο που η Έιπριλ προτιμούσε τα ζώα από τους ανθρώπους.

Το βράδυ που συνάντησε την πολική αρκούδα…

“Και τότε κάτι πήρε το μάτι της. Εκεί, στον ορίζοντας, μια σιλουέτα κινήθηκε κόντρα στο φως του ήλιου. Ήταν κάτι που έγινε από τη μια στιγμή στην άλλη. Τόσο γρήγορα που παραλίγο να μην το προσέξει. Κάτι μεγάλο και εντελώς απροσδόκητο, που προχωρούσε με μεγάλες δρασκελιές.
Μπορούσε να ήταν…;
Η Έιπριλ ανοιγόκλεισε ξανά τα μάτια. Ό,τι κι αν ήταν, είχε φύγει.
Αλλά η Έιπριλ θα ορκιζόταν ότι μόλις είχε δει μία πολική αρκούδα”

… άρχιζε μια άλλη ζωή για εκείνη. “…Ήταν το πιο υπέροχο πλάσμα που είχε δει“. Δεν της πέρασε από το μυαλό να φοβηθεί, όπως θα έκαναν τα περισσότερα παιδιά όταν θα συνειδητοποιούσαν ότι ζουν μαζί με μία αρκούδα, μόνοι, σε ένα νησί που λέγεται Νησί των Αρκούδων μόνο επειδή κάποτε ζούσαν εκεί πολλές αρκούδες αλλά τώρα δεν ζούσε -υποτίθεται- καμία. Μια αρκούδα που δεν θα έπρεπε να είναι εκεί, που πεινάει, που είναι μακριά από το σπίτι της, που δεν θα μπορούσε να έχει έρθει κολυμπώντας ως εκεί αφού οι πάγοι πια έχουν λιώσει, που ο κοντινότερος πληθυσμός τους είναι τετρακόσια χιλιόμετρα μακριά.

Αλλά η αρκούδα (που είναι αρκούδος) υπάρχει. Είναι μόνος, βρυχάται, νιώθει απειλή, το πόδι του είναι τραυματισμένο από κάποιο από τα πολλά σκουπίδια της περιοχής, νιώθει πως κάτι του λείπει. Εκεί είναι από λάθος… Και στην Έιπριλ λείπει κάτι. Εκεί είναι από… λάθος; Θα κινδυνεύσουν. Αλλά το ταξίδι αυτό είναι μεγάλο.

Εστιάζοντας

Τρυφερό, συγκινητικό μυθιστόρημα με φόντο το κατάλευκο, αχανές τοπίο του Αρκτικού Κύκλου, την κλιμακούμενη κλιματική αλλαγή και την υπερθέρμανση και εμπρόσθιους τροχούς ένα μοναχικό, ορφανό από μητέρα, εντακάχρονο κορίτσι που επενδύει συναισθηματικά -μάταια αρχικά- στον εργασιομανή πατέρα της και ακολούθως στην εξίσου μοναχική τελευταία αρκούδα, καθώς από λάθος σχεδόν είναι κι οι δυο τους σ’ αυτό το ακατοίκητο νησί. Με κάποιον προφανή μαγικό ρεαλισμό, κορίτσι και αρκούδος έρχονται κοντά, βρίσκουν σημεία επαφής, καλύπτουν κενά, εμφανή ή υπαινισσόμενα, καθώς αναπτύσσεται με επιδέξιες αναφορές η διογκούμενη πλαστική ρύπανση (plastic pollution) και η κλιματική αλλαγή που απειλεί πολλά περισσότερα απ’ όσα γνωρίζει η πλειονότητα των ανθρώπων.

Στο εντυπωσιακό της, βραβευμένο πια, ντεμπούτο, η Χάνα Γκολντ στήνει ένα ατμοσφαιρικό, πολικό θεατρικό σκηνικό, βάζοντας τρία σημαντικά πιόνια, παιδί, πατέρας, ζώο, σε μια λευκή σκακιέρα και αρκετά θραύσματα απειλών στα μαύρα τετράγωνα. Η παρτίδα παίζεται στη μοναχικότητα, την οικολογία, τον ακτιβισμό, τις προτεραιότητες, τη σχέση κόρης πατέρα, τη λησμονημένη επαφή μας με τη φύση και τους άγριους και απειλούμενους με εξαφάνιση εκπροσώπους της, τη γενναιότητα, την αφοσίωση, παίζεται στην κληρονομιά που αφήνεις πίσω, στην αλληλεγγύη και την ενσυναίσθηση.

Τα τρία πιόνια αποτυπώνονται με σαφήνεια. Ο πατέρας σε πένθος απώλειας για τη σύζυγό του, απομονωμένος, δονούμενος από τους δικούς του κώδικες, μοιάζει να έχει αφήσει την κόρη του σε μια δική της μοίρα, η Έιπριλ με ελλείμματα από μητέρα, πατέρα, φίλους, αποπειράται να βοηθήσει το πληγωμένο, χαμένο ζώο και το περιβάλλον συνολικά για το οποίο κινητοποιείται, ο αρκούδος σε λάθος τόπο, με τρόπο απροσδόκητο, κινείται από τα νήματα της φύσης του. Η σχέση της Έιπριλ με τον αρκούδο δικαιολογείται μόνο υπό το πρίσμα του μαγικού ρεαλισμού, προκειμένου να δοθούν ερείσματα σφοδρής ευαισθητοποίησης προς τους αναγνώστες. Και κάπως έτσι, σε ένα καθηλωτικό σκηνικό, έχουν ένα επιδραστικό μυθιστόρημα οικολογικής διαφώτισης και ακτιβισμού, που μεταφέρει δυναμικά τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής λόγω της ανθρώπινης υπερδραστηριότητας και προσφέρει στα παιδιά μια καλοδομημένη αναγνωστική εμπειρία, μακριά από τις συνήθεις περιπέτειες που αποκαλύπτουν κάποιο κρυμμένο μυστικό στο τέλος.

Κορίτσι ηρωίδα, μητέρα απούσα, μπαμπάς χαμένος στον κόσμο του, νησί έρημο. Έχει μια αντιστερεοτυπική βάση, όπως και να το κάνουμε.

Για αναγνώστες από 9-10 περίπου ετών.

Εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Διακρίσεις

Blue Peter Book Award 2022
Waterstones Children’s Book Prize 2022

TAYTOTHTA
Τίτλος:	Η τελευταία αρκούδα
Τίτλος πρωτοτύπου:	The last bear
Συγγραφέας:	Hannah Gold
Εικονογράφος:	Levi Pinfold
Εκδόσεις:	Παπαδόπουλος, Νοέμβριος 2023
Μετάφραση:	Πετρούλα Γαβριηλίδου
Διόρθωση:	Μαρία Κούτσιανου
Σελίδες:	248
Μέγεθος:	14,5 Χ 20,5
ISBN:	978-960-484-924-6

Πηγή: Elniplex

Elniplex | 20/03/2024

Γράφει ο Απόστολος Πάππος

Διαβάζεται σε 2′- Ηλικιακό κοινό: 5+ (target 5-8) – Εικονογραφημένο βιβλίο για παιδιά

Ένα κορίτσι που το έλεγαν…

Η Έφη Λαδά σε ένα μικρό νησί με μεγάλη σημασία. Καλώς ήρθατε στο νησί όλων μας.

Περί τίνος πρόκειται

Στη μέση του ωκεανού, σ’ ένα μικρό νησί σαν κουβαρίστρα, ζούσε ένα κορίτσι που είχε φίλο ένα μπλε σαλιγκάρι. Ζούσε μαζί με τη γιαγιά της, που συνεχώς έφτιαχνε τραγούδια για να διώξει τον Χειμώνα μακριά. Αλλά κάθε φορά που τελείωνε το Φθινόπωρο, ο Χειμώνας έφτανε και έκρυβε τα τραγούδια μέσα στις ραφές από το πανωφόρι του.

Μια μέρα, μαζί με τα πουλιά, έφυγε και η γιαγιά, να ψάξει για νότες μικρές, αλλιώτικες. Τα πουλιά κάποτε γύρισαν, η γιαγιά όμως όχι. Ούτε οι μελωδίες της. Το κορίτσι αποφάσισε να ταξιδέψει για να βρει τις χαμένες μελωδίες. Διέσχισε τη θάλασσα, είδε τα αστέρια του ουρανού, έφτασε σε μια χώρα παγωμένη και είδε το πανωφόρι εκείνο του χειμώνα με τις ραφές. Ήταν η ευκαιρία να ξαναβρεί τις μελωδίες…

Εστιάζοντας

Η Έφη Λαδά φυλάει το γλυκό για το τέλος, απονέμοντας στην τελευταία ακριβώς λέξη μια ξεχωριστή νοηματοδοσία, η οποία αναβαθμίζει το κείμενό της από ένα τρυφερό, λυρικό, νοσταλγικό παραμύθι σε μια πολυσήμαντη δήλωση, ένα σμήνος απλών, καλοβαλμένων, φιλοσοφικών σκέψεων για την απώλεια, τις αναμνήσεις, τους τρόπους και τους τόπους που αυτές αναπτύσσονται, επιβιώνουν και επιστρέφουν στον λογισμό ενός παιδιού, μα και κάθε ανθρώπου.

Μέσα από πυκνές αλληγορίες, στο κείμενο και κυρίως στις εικόνες της, η δημιουργός τους αναθέτει στα ποικίλα οπτικά στοιχεία και στη συνδιαλλαγή τους με τις λέξεις έναν πολυσύνθετο ρόλο αφήγησης και υπαινιγμών που δεν απλώνονται ως έτοιμες λύσεις στο χαρτί. Επί της ουσίας, Το μικρό νησί είναι ένα ταξίδι στον τόπο των αναμνήσεών μας, των εμπειριών μας με τους άλλους ή με τον εαυτό μας και το πώς όλα αυτά ενσωματώνονται σε νου και καρδιά, αν τα θεωρήσουμε δύο διαφορετικές οντότητες, για το πώς όλα χάνονται μέσα σε ανεπαίσθητες ραφές τις οποίες πρέπει να αναζητήσεις για να φέρεις πίσω, πώς όλα ξετυλίγονται σαν ένα μικρό κουβάρι, μια κουβαρίστρα και το παραμύθι ξεκινά ή απλά συνεχίζεται.

Η πάντα ατμοσφαιρική, ονειρική εικονογράφηση, αυτή τη φορά μοιάζει πιο ψηφιοποιημένη, με τις αποχρώσεις του μπλε σε θάλασσα και ουρανό, μέρα και νύχτα, να γίνεται μια πραγματική βεντάλια του εν λόγω χρώματος. Ο τρόπος που δίδεται η φυγή της γιαγιάς, η αναζήτηση των μελωδιών της, οι ραφές του πανωφοριού, οι κλωστές, τα μαλλιά, η κίνηση και η σημασία αυτών των μικρών στοιχείων, συνθέτουν ένα γοητευτικό εικονογραφικό σκηνικό, σαν animation μικρού μήκους.

Για αναγνώστες από 5 περίπου ετών.

Εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Απόσπασμα

Δείτε απόσπασμα εδώ

TAYTOTHTA
Τίτλος:	Το μικρό νησί
Συγγραφέας:	Έφη Λαδά
Εικονογράφος:	Έφη Λαδά
Εκδόσεις:	Παπαδόπουλος, Φεβρουάριος 2024
Επιμέλεια:	Μάνος Μπονάνος
Σελίδες:	40
Μέγεθος:	24,5 Χ 26
ISBN:	978-960-484-954-3

Πηγή: Elniplex

Elniplex | 29/03/2024

Διαβάζεται σε 3′- Ηλικιακό κοινό: 2,5+ (target 3-6) – Εικονογραφημένο βιβλίο για παιδιά

Ευχαριστώ εμένα που είμαι εγώ

Ο Jarvis γράφει και ζωγραφίζει τον ύμνο της ευγνωμοσύνης.

Περί τίνος πρόκειται

Ευχαριστώ το φεγγάρι για το φεγγαρόφωτο.
Ευχαριστώ τον ήλιο για τη μέρα.
Ευχαριστώ τα μποτάκια μου που ξέρουν τον δρόμο.
Ευχαριστώ το δέντρο για τη σκιά.
Ευχαριστώ αυτό το φυτό για την κρυψώνα.
Θα ευχαριστήσω τον τυραννόσαυρο γιατί είναι η μεγαλύτερη λέξη που ξέρω.
Ευχαριστώ εμένα που είμαι εγώ…

Εστιάζοντας

Αποτοξινωτική. Απελευθερωτική. Αυθεντικά επαναστατική. Υπερχωροχρονική. Η ευγνωμοσύνη, μια εκ των πιο ιδιαίτερων, σημαντικών, ενδυναμωτικών ηθικών και συναισθηματικών καταστάσεων, δομημένη με αρμονία και συμμετρία, είναι ευλογία να τη νιώθεις, να τη βιώνεις. Να ευγνωμονείς για όσα σου δίνονται με απλότητα, με απλοχεριά. Ο μικρός ήρωας ευχαριστεί τον ήλιο και το φεγγάρι και το δέντρο για όσα μεγαλώνοντας θεωρούμε αυτονόητα. Ευχαριστεί τις μπότες του που ξέρουν τον δρόμο και τα σύννεφα για τους νερόλακκους που παίζει, δίνοντας στην παιδική αθωότητα τα σκήπτρα, αλλά παραμένοντας στο τόξο της ευγνωμοσύνης. Οι απλές, λιτές διατυπώσεις, διαπνέονται, περισσότερο ή λιγότερο, από έναν δωρικό λυρισμό, αναδεικνύουν τα σημαντικά της ζωής μας, τα αυτονόητα και τα τρυφερά μας ανόητα, τα ευνόητα και τα δυσνόητα, τα αδιανόητα και τα ακατανόητα. Γιατί είναι δουλειά του νου να ενσωματώσει την ευγνωμοσύνη στην καθημερινή του φαρέτρα, να ευχαριστήσει, να ευγνωμονήσει. Και ο Jarvis επιλέγει να το κάνει με παιδική απλότητα και αθωότητα, αλλά και συνοδεύοντας την ωδή αυτή στην ευγνωμοσύνη με ιδιαίτερα κολάζ, εκμεταλλευόμενος το λευκό, κατά κύριο λόγο ως καμβά αποτύπωσης και ανάδειξης των χαρτιών και χαρτονιών του, με ζωντάνια, παιδικότητα, εκφραστικότητα, κίνηση, αφαιρετικά οπτικά στοιχεία, με υφές που εκπέμπουν τρισδιάστατα. Με όλα αυτά φτιάχνει έναν χάρτη ευγνωμοσύνης, τη χαρτογραφεί πραγματικά σε όλο της το εύρος, με ενδεικτικές ασφαλώς αναφορές, δείχνοντας τη σημασία της στη ζωή μας, ήδη από παιδιά.

Θα έπρεπε να διδάσκεται σε σπίτια και σχολεία από νωρίς. Φτιάξτε τους δικούς σας χάρτες ευγνωμοσύνης, ξεκινήστε με μια δική σας λίστα από “ευχαριστώ” και θα δείτε που περιστρέφεται η σκέψη του παιδιού, τι λησμονεί, τι δεν συμπεριλαμβάνει. Πρόκειται για εξαιρετικά χρήσιμη άσκηση δημιουργικής γραφής που θα σας πάει ένα βήμα πιο πέρα στην ηθική συγκρότηση και ενδυνάμωση του παιδιού.

Για αναγνώστες από 2,5 περίπου ετών.

Εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Απόσπασμα

Δείτε απόσπασμα εδώ

TAYTOTHTA
Τίτλος:	Τίτλος
Τίτλος πρωτοτύπου:	Thank You
Συγγραφέας:	Jarvis
Εικονογράφος:	Jarvis
Εκδόσεις:	Παπαδόπουλος, Φεβρουάριος 2024
Μετάφραση:	Μάνος Μπονάνος
Επιμέλεια:	Μάνος Μπονάνος
Σελίδες:	40
Μέγεθος:	23 X 27
ISBN:	978-960-484-953-6

Πηγή: Elniplex

Elniplex | 06/04/2024

Γράφει ο Απόστολος Πάππος

Διαβάζεται σε 3′- Ηλικιακό κοινό: 4+ (target 5-8) – Εικονογραφημένο βιβλίο για παιδιά

Η απουσία του άλλου έγινε ένα απαλό  μουρμουρητό, σαν το γουργουρητό της γάτας ή το φύσημα του ζεστού νοτιά.

Η Caron Levis γράφει για την αληθινή ιστορία δύο πουλιών που δεν μπορούσαν να ξεχάσουν το ένα το άλλο.

Περί τίνος πρόκειται

Ο Κλεπέταν και η Μαλένα, δύο λευκοπελαργοί Ciconia ciconia, συναντιόντουσαν επί δεκαοκτώ και πλέον χρόνια κάθε άνοιξη στο Μπρόντσκι Βαρός (Brodski Varoš) της ανατολικής Κροατίας, κοντά στα σύνορα με τη Βοσνία. Περνούσαν χωριστά τους χειμώνες, δεκατρείς χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά το ένα από το άλλο, τα οποία κάλυπτε πετώντας το αρσενικό πουλί, ο Κλεπετάν, καθώς η Μαλένα δεν μπορούσε να πετάξει λόγω σοβαρού τραυματισμού στο φτερό της. Το ζευγάρι απέκτησε μέχρι τον θάνατο της Μαλένα τον Ιούλιο του 2021 εξήντα έξι πελαργάκια.

Τη Μαλένα βρήκε το 1993 ο Στιέπαν Βόκιτς, την πήρε υπό την προστασία του για εικοσιοκτώ ολόκληρα χρόνια. Κάποια στιγμή η Μαλένα γνώρισε έναν αρσενικό πελαργό, τον Κλεπετάν, ο οποίος μετανάστευε κάθε χρόνο στη Νότια Αφρική και επέστρεφε στην καμινάδα του σπιτιού του Στιέπαν Βόκιτς. Η συνάντηση των δύο πελαργών κάθε άνοιξη έγινε γεγονός, όχι μόνο για την Κροατία αλλά και για τον υπόλοιπο κόσμο.

Ο Κλεπετάν σήμερα είναι 35 ετών. Πριν λίγες ημέρες, τα κροατικά μέσα ανέφεραν ότι βρήκε καινούργια σύντροφο. Εξακολουθεί, ωστόσο, να πηγαίνει στο σημείο που είναι θαμμένη η Μαλένα.

Η συγγραφέας Caron Levis μεταφέρει αυτή τη σπάνια ιστορία αγάπης και αφοσίωσης με τρυφερότητα και με την ατμοσφαιρική, παραμυθένιας υφής εικονογράφηση του Charles Santoso έχουμε σκέψεις και συναισθήματα συγκίνησης, καθώς η αναγωγή στα ανθρώπινα φέρνει στον νου ανθρώπους που ζουν μακριά λόγω ανάγκης ή αντίστοιχων με τους πελαργούς δυσκολιών, ανθρώπους όπως κατά την πανδημία που χωρίστηκαν για καιρό από τους δικούς τους αγαπημένους, μα ασφαλώς δημιουργεί ένα χαμόγελο για τη φύση των ζώων, εν προκειμένω των συγκεκριμένων πουλιών.

Για αναγνώστες από 5 περίπου ετών.

Εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Απόσπασμα

Δείτε απόσπασμα εδώ

TAYTOTHTA
Τίτλος:	Με τα φτερά τους ενωμένα
Τίτλος πρωτοτύπου:	Feathers together
Συγγραφέας:	Caron Levis
Εικονογράφος:	Charles Santoso
Εκδόσεις:	Παπαδόπουλος, Ιανουάριος 2024
Μετάφραση:	Φίλιππος Μανδηλαράς
Διορθώσεις:	Μαρία Κωνσταντοπούλου
Σελίδες:	48
Μέγεθος:	24,5 Χ 22,5
ISBN:	978-960-484-976-5

Πηγή: Elniplex