vivlio-life.gr | 02/01/2025

Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΘΕΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ 2025
Αυτό τo ημερολόγιο, έχει ιδανικό σχήμα να χωράει παντού! Έχει όμορφη και αισιόδοξη εικονογράφηση! Έχει αποφθέγματα και κάθε μήνας ξεκινά ελπιδοφόρα και χαρούμενα.
Για τους λάτρεις των Pocket, για εκείνους που δεν θέλουν να κουβαλούν ογκώδη ατζέντα μαζί τους, για εκείνους που οι σημειώσεις τους είναι λιτές και περιεκτικές, αλλά και για εκείνους που θέλουν φέτος να δώσουν στις μέρες τους μια θετική χροιά!

Το οπισθόφυλλο αναφέρει:
Κάθε χρονιά είναι μια αφορμή να μάθουμε τον εαυτό μας από την αρχή. Να κάνουμε νέους φίλους, να ακολουθήσουμε τα όνειρά μας, να μας αγαπήσουμε λιγάκι παραπάνω.
Όσο λιγότερο χώρο δίνουμε στον φόβο και στο άγχος, τόσο πιο γλυκά κυλούν οι ώρες, οι μέρες, οι εβδομάδες… Κι έτσι, ομορφαίνει μια ολόκληρη χρονιά!

Εικονογράφος: Δεληβοριά Μυρτώ
Η Μυρτώ Δεληβοριά γεννήθηκε στην Αθήνα το 1974. Έχει παρουσιάσει τρεις ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα και έχει λάβει μέρος σε επτά ομαδικές. Ασχολείται επαγγελματικά με την εικονογράφηση. Το 2006 τιμήθηκε με το Βραβείο του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού βιβλίου και με το Κρατικό Βραβείο Εικονογράφησης για το βιβλίο Ιστορίες για παιδιά, του Ισαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ. Το 2011 τιμήθηκε με το Βραβείο ΕΒΓΕ και με το Βραβείο Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου του περιοδικού Διαβάζω και το 2012 με το Κρατικό Βραβείο Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου για το βιβλίο Η πόλη που έδιωξε τον πόλεμο, του Αντώνη Παπαθεοδούλου.

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2025 – ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΑΓΚΑΛΙΑ – Μάζαρης Μάριος

Πως θα σας φαινόταν η προοπτική να αγκαλιάσουμε τη χρονιά που μας έρχεται; Ενδιαφέρον θα έλεγα εγώ. Και τι χρειάζεται όλο αυτό; Εφόδια που συνάδουν σε ένα όμορφο ημερολόγιο για να κρατήσει μέσα του όλες τις ξεχωριστές μας στιγμές.
Ένα ημερολόγιο γεμάτο χρώματα που ασυναίσθητα σε κάνει να χαμογελάσεις! Διαθέτει χώρο για σημειώσεις, κάθε μήνας είναι και μια ξεχωριστή ιστορία και φυσικά διαθέτει πληροφορίες για τις διεθνείς και παγκόσμιες ημέρες.
Επίσης παρέχει εορτολόγιο και στα μισά και στο τέλος κάθε μήνα, η ενότητα ‘να θυμηθώ’ συνδράμει ώστε να συγκεντρώνουμε τις υποχρεώσεις σε μια σελίδα.

Το οπισθόφυλλο αναφέρει:
Περίεργα παιχνίδια κάνει ο χρόνος. Πότε ήταν που ήμουν παιδί… Είχε παιχνίδι πολύ και δεν είχε έγνοιες. Η ζωή ήταν πιο ωραία τότε. Φέτος αποφάσισα να το ζήσω ξανά. Μικραίνω την ηλικία μου, βγάζω τα παπούτσια μου και ξεκινώ. Ας μπω στη νέα χρονιά ξυπόλυτος. Μια μπάλα, μια σφυρίχτρα, γέλια… Δεν θέλει πολλά ο άνθρωπος για να νιώσει παιδί. Αυτό είναι, τα φυλάω.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα του βιβλίου:
Ονομάζομαι Ιωάννης-Μάριος Μάζαρης. Το Ιωάννης το αναφέρω σπάνια, γιατί κάποτε επιλέγεις ένα μόνο όνομα να σε εκπροσωπεί. Γεννήθηκα στον Πειραιά κι εκεί μεγαλώνω μέχρι σήμερα. Το πόσων χρόνων είμαι δεν έχει σημασία, γιατί δε θυμάμαι να μεγάλωσα πολύ απ’ όταν ήμουν παιδί. Κάποτε ήθελα να γίνω αστροναύτης, τελικά ο Μάριος έγινε δάσκαλος. Δουλεύω σε δημοτικά σχολεία, τόσα χρόνια, όσα αρκούν για να ξεχάσω ότι δουλεύω και να λέω ότι ζω μέρος της ζωής μου στις τάξεις. Αγαπώ τις ιστορίες και όχι τα παραμύθια. Γιατί οι ιστορίες είναι αλήθειες ανθρώπων γύρω μου και αγαπώ τις αλήθειες παραπάνω από τα παραμύθια. Μια αλήθεια είναι ότι ο Ιωάννης έγινε αστροναύτης και εξερευνά νέους πλανήτες, ενώ εγώ, ο Μάριος, είμαι ανάμεσα στα παιδιά και εξερευνώ νέους κόσμους. Καλώς ήρθες στις ανακαλύψεις μου.

Εικονογράφος: Ξυδέα Ασπασία
Η Ασπασία Ξυδέα (aka acpacia) κατάγεται από την Καλαμάτα και σπούδασε Εφαρμοσμένες Τέχνες και Μηχανικός Έργων Υποδομής. Ως φύση καλλιτεχνική, όμως, την κέρδισε ο δημιουργικός κόσμος της εικονογράφησης και των γραφικών τεχνών, με τα οποία ασχολείται επαγγελματικά. Βρέθηκε στην Κύπρο ως ερωτική μετανάστρια και έγινε μητέρα δύο αγοριών, που αποτελούν οδηγό και έμπνευση για τη δουλειά και τη ζωή της. Αγαπάει τις ιστορίες των ανθρώπων, τη φύση, την απλότητα των πραγμάτων, τα παραμύθια και πιστεύει στο μαζί.

ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2025
Γιαννακίδης Κώστας, Σαββόπουλος Σάββας

Τούτο εδώ, είναι ένα διαφορετικό ημερολόγιο. Εκτός από το εορτολόγιο που διαθέτει, την ενημέρωση σχετικά με την ανατολή, τη δύση και τη σελήνη, διαθέτει αποφθέγματα, αλλά και απαντήσεις από τον ψυχίατρο-ψυχαναλυτή Σάββα Σαββόπουλο σε ερωτήσεις που δέχεται από τον Κώστα Γιαννακίδη.
Οι εξαρτήσεις, η συγχώρεση, η παιδική ηλικία, η κατάθλιψη, τα όνειρα, ο σεξουαλικός προσανατολισμός, το άγχος, οι σχέσεις, τα ψυχικά προβλήματα αλλά και η εφηβεία είναι μερικά από τα θέματα που θίγονται στο ημερολόγιο του 2025.
Στο τέλος δε κάθε μήνα, μας περιμένουν ανασκοπήσεις για τη χαρά, την αγάπη, τη δημιουργικότητα, τις επιτεύξεις, το γέλιο, την ευτυχία, τους στόχους και πολλά άλλα ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά που μπορούν να κάνουν τη ζωή μας καλύτερη!

Το οπισθόφυλλο αναφέρει:
Οι σελίδες του ημερολογίου περιέχουν αποσπάσματα από το βιβλίο Εμείς και η ψυχή μας, με τον ψυχίατρο-ψυχαναλυτή Σάββα Σαββόπουλο να απαντάει στις ερωτήσεις του Κώστα Γιαννακίδη. Κάθε μήνας παραπέμπει και σε μία θεματική ενότητα του βιβλίου.

Λίγα λόγια για τους συγγραφείς του βιβλίου:
Ο Κώστας Γιαννακίδης είναι δημοσιογράφος. Γράφει στις εφημερίδες Τα Νέα και Το Βήμα και στον ιστότοπο protagon.gr. Eπίσης, κάνει ραδιοφωνική εκπομπή στον Best 92.6.
Ο Σάββας Σαββόπουλος είναι ψυχίατρος-ψυχαναλυτής, διδάσκων ψυχαναλυτής της Ελληνικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας και μέλος της Διεθνούς Ψυχαναλυτικής Ένωσης. Είναι επίσης ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Ψυχοσωματικής Εταιρείας και μέλος του Ινστιτούτου Ψυχοσωματικής των Παρισίων. Είναι διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Γενεύης, όπου και εργάστηκε για έντεκα χρόνια στα εκεί Πανεπιστημιακά Ψυχιατρικά Ιδρύματα. Έχει πολύχρονο κλινικό και ερευνητικό έργο σε διάφορα πεδία της ψυχιατρικής, της ψυχανάλυσης και της ψυχοσωματικής. Έχει γράψει άρθρα και βιβλία που δημοσιεύτηκαν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Τα πιο γνωστά του βιβλία είναι: Η Θεοφαγία. Πρωτογενής και Μεταφορική Στοματικότητα (εκδόσεις Εστία), που συνέγραψε με τον Νίκο Νικολαΐδη, Επτά παραμύθια Ζωής. Είναι η Νόσος ένα Αμετάφραστο Μήνυμα; (εκδόσεις Αρμός), καρπός της εργασίας του με καρκινοπαθείς και το Εμείς και η Ψυχή μας. Όλα όσα θα θέλατε να ρωτήσετε έναν ψυχίατρο-ψυχαναλυτή. Μία συζήτηση με τον Κώστα Γιαννακίδη (εκδόσεις Παπαδόπουλος).

Τα βιβλία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Πηγή: vivlio-life.gr

In.gr | 31/12/2024

Γράφει ο Δημήτρης Δουλγερίδης

Η ιστορικός Κάτια Χόγιερ αναπλάθει την καθημερινότητα, την πολιτική της επιτήρησης, την οικονομική και πολιτιστική ζωή στην πρώην Ανατολική Γερμανία μακριά από στερεότυπα

«Οι περισσότεροι άνθρωποι που δεν έχουν ζήσει ή δεν γνώρισαν μια δικτατορία προφανώς δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι υπάρχει και η έννοια της “κανονικής ζωής” μέσα σε μια δικτατορία. Η Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας έχει καταντήσει μια χώρα-μουσείο για τους εξωτερικούς παρατηρητές, οι οποίοι πιστεύουν ότι εκεί έζησαν μόνο διωκόμενοι και αντιστασιακοί… Πιστεύω ότι το αίσθημα που κυριαρχούσε στους πολίτες δεν ήταν τόσο η αναζήτηση για την ελευθερία ή τη δημοκρατία όσο η έλλειψη αγαθών –όπως τα μπλου τζιν-, η ανάγκη να κάνεις ταξίδια στο εξωτερικό, να κάνεις shopping». Αυτά έλεγε στον υπογράφοντα για το «Βιβλιοδρόμιο», τον Ιανουάριο του 2020, ο 54χρονος δημοσιογράφος Μαξίμ Λέο, που μεγάλωσε στην πρώην Ανατολική Γερμανία και μετέφερε την έρευνά του στο αυτοβιογραφικό «Ψηλά τις καρδιές» (εκδ. Δώμα, μτφ. Γιώτα Λαγουδάκου, 2019).

Τα μπλου τζιν ως μιμητικό αντικείμενο του πόθου για όσους ζούσαν στην πρώην Ανατολική Γερμανία δεν λείπουν ούτε από τη νεότερη μελέτη της 40χρονης γερμανοβρετανίδας ιστορικού και δημοσιογράφου Κάτια Χόγιερ με τίτλο «Πέρα από το Τείχος», η οποία κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδ. Παπαδόπουλος (σε μετάφραση του Νίκου Ρούσσου, με ορισμένα παροράματα στις γερμανικές ονομασίες). Γράφει η Χόγιερ σχετικά: «Το 1978 το Υπουργείο Ελαφράς Βιομηχανίας παρήγγειλε την εκπληκτική ποσότητα των 1 εκατομμυρίου παντελονιών Levi’s απευθείας από τις ΗΠΑ… Η λύση ήταν να διατεθούν μέσω πανεπιστημίων, χώρων εργασίας και άλλων οργανισμών (ακόμα και η Στάζι έλαβε το δίκαιο μερτικό της)… Η παρτίδα ξεπουλήθηκε στο άψε σβήσε, και παρ’ όλα αυτά αποδείχθηκε ανεπαρκής για έναν πληθυσμό μόλις 16,7 εκατομμυρίων».

Ήταν κάτι που αντιλαμβανόταν πρώτος ο ηγέτης της πρώην Ανατολικής Γερμανίας Έριχ Χόνεκερ, που ως ιδρυτής της Ελεύθερης Γερμανικής Νεολαίας δεν είχε χάσει εντελώς την επαφή με τις επιθυμίες των νέων. Γι’ αυτό από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 μάρκες με επωνυμίες όπως «Wisent» (ευρωπαϊκός βίσονας), Boxer και Shanty μιμήθηκαν το δυτικό στυλ των αυθεντικών τζιν, με δεδομένο ότι όπως πάντα η ΛΔΓ αντιμετώπιζε ζήτημα πρώτων υλών. Οι κοντές ίνες βαμβακιού που κατέφτανε από την πρώην ΕΣΣΔ έπρεπε να αναμειγνύονται με συνθετικές, «με αποτέλεσμα τα παντελόνια να είναι σκληρά, άβολα και δύσκολα στο πλύσιμο». Μια ακόμη λεπτομέρεια: «Η νεαρή Άνγκελα Μέρκελ -τότε Άνγκελα Κάσνερ- φορούσε με καμάρι τα δυτικά τζιν και μπουφάν που της έστελναν οι συγγενείς της από το Αμβούργο (παρά το γεγονός ότι τα ντόπια τζιν παράγονταν στη γενέτειρά της, το Τέμπλιν)».

Σκοπός της Χόγιερ είναι να παρουσιάσει μία όσο το δυνατόν πειστικότερη εικόνα της «άλλης» Γερμανίας πέρα από στερεότυπα και προκαταλήψεις. Ξεκινώντας μάλιστα από την «προϊστορία» της, όπου αναπόφευκτα εντοπίζουμε το μακρινό πρότυπο. «[Ο Στάλιν] υπέδειξε να εξηγηθεί με σαφήνεια ότι η καθιέρωση του σοβιετικού συστήματος στη Γερμανία αποτελεί λάθος· εκείνο που είναι απαραίτητο είναι η εγκατάσταση ενός αντιφασιστικού, δημοκρατικού, κοινοβουλευτικού καθεστώτος». Στις αρχές του καλοκαιριού του 1945, λοιπόν, και ενώ έχει προηγηθεί η Διάσκεψη της Γιάλτας (τον Φεβρουάριο) ο σοβιετικός ηγέτης εξακολουθούσε να επιθυμεί τη συνεργασία με τους δυτικούς συμμάχους. «Η ίδρυση ξεχωριστού ανατολικογερμανικού κράτους δεν περιλαμβανόταν στο αρχικό στάδιο», σημειώνει η Χόγιερ, η οποία θα τονίσει αρκετές φορές ότι η Λαοκρατική Δημοκρατία ήταν περισσότερο γερμανική και λιγότερο σοβιετική υπόθεση.

Οι μελλοντικοί ηγέτες της πάντως, όπως οι Βίλχελμ Πικ και Βάλτερ Ούλμπριχτ, ξεκίνησαν στον αστερισμό του Λένιν, συνέχισαν με πιστοποιητικό αφοσίωσης στη σοβιετική Ρωσία και εναντίωσης στον ναζισμό. Όταν ο Ούλμπριχτ ήταν βουλευτής του Κομμουνιστικού Κόμματος στο προπολεμικό Ράιχσταγκ, οι ρητορικές του μονομαχίες με τον Γιόζεφ Γκαίμπελς προκαλούσαν συγκρούσεις ανάμεσα στους υποστηρικτές τους. Όταν τον Φεβρουάριο του 1944 το Πολίτμπιρο άρχισε να καταστρώνει σχέδια για τη μεταπολεμική τάξη πραγμάτων στη Γερμανία, η αποστολή έπεσε στους ώμους των δύο στελεχών, τα οποία παρακολουθούσε στενά ο επικεφαλής της Κομιντέρν, Βούλγαρος κομμουνιστής Γκεόργκι Ντιμιτρόφ. Όπως και αν εξελίχθηκε το σχέδιο, ο Ούλμπριχτ ήταν εκείνος που το συμπύκνωσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο: η άλλη Γερμανία που θα δημιουργούσαν «πρέπει να δείχνει δημοκρατική, αλλά πρέπει τα πάντα να βρίσκονται στα χέρια μας».

Ο Στάλιν τελικά θα συναινέσει στην ίδρυση της ΛΔΓ –στις 7 Οκτωβρίου 1949-, όταν νιώθει τα χέρια του δεμένα μετά την ίδρυση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στις 23 Μαΐου εκείνης της χρονιάς. Ήταν το «ανεπιθύμητο τέκνο του» και ταυτόχρονα το δυτικότερο προπύργιο της σοβιετικής αυτοκρατορίας του. Με πληθυσμό 18,4 εκατομμύρια έναντι 50,4 της Δυτική και αναλογία καθολικών – προτεσταντών 15 προς 80% (έναντι 50-50 στη Δυτική). Από το 1950 αρχίζει να λειτουργεί με μια σοβιετικού τύπου νομενκλατούρα, «η οποία αποφάσιζε για ζωτικής σημασίας διορισμούς εντός του ίδιου του κόμματος». Την ίδια περίοδο, άλλωστε, ξεκινά και η ιστορία ενός από τους πολυπλοκότερους αστυνομικούς οργανισμούς παγκοσμίως, της Στάζι, η οποία τότε αριθμεί μόλις 1100 μέλη έχοντας επικεφαλής τον υπερφιλόδοξο Έριχ Μίλκε. Η διόγκωση του μικρού οργανισμού συνδέεται με την καχυποψία του καθεστώτος απέναντι στον λαό του, εγγεγραμμένη στο DNA της πολιτικής οργάνωσης, όπως σημειώνει η Χόγιερ. «Πάντα υπήρχε η σύγκριση με τη Δυτική Γερμανία. Οι πολίτες της ΛΔΓ είχαν συγγενείς στη Δύση. Άκουγαν ραδιόφωνο κι έβλεπαν τι συνέβαινε. Θυμόντουσαν το υψηλό βιοτικό επίπεδο πριν από τον πόλεμο».

Ειρήνη, φαγητό, αταξική κοινωνία

Τη δεκαετία του 1950 οι Ανατολικογερμανοί δεν επιζητούσαν «κανένα πείραμα» (το σλόγκαν με το οποίο αναδείχτηκε ο Αντενάουερ στη Δυτική Γερμανία). Ήθελαν ειρήνη, ασφαλείς θέσεις εργασίας, φαγητό και την ευκαιρία να ξαναχτίσουν τις διαλυμένες ζωές τους. «Έτσι προέκυψε μια τάση αποδοχής του συμβιβασμού και αποφυγής των συγκρούσεων» επισημαίνει η Χόγιερ, για να συμπληρώσει: «Δεν πρέπει να υποτιμάται η έλξη που ασκούσε η ύπαρξη μιας πραγματικά αντιφασιστικής και σοσιαλιστικής Γερμανίας μετά την πτώση του ναζιστικού καθεστώτος… Για πρώτη φορά στη γερμανική ιστορία διέκριναν μια ευκαιρία για την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής, αταξικής και δίκαιης κοινωνίας που ονειρεύονταν. Αν αυτό συνεπαγόταν μια αρχική φάση καταπίεσης, ήταν απόλυτα αναμενόμενο». Όπως πάντα, βέβαια, οι μεγάλες προσδοκίες οδηγούν εύκολα σε μεγάλες ματαιώσεις. Και έτσι εξηγούνται οι πρώιμες εξεγέρσεις των εργατών σε όλη την Ανατολική Γερμανία τον Ιούνιο του 1953, όταν το καθεστώς υποσχόταν οικονομική ανωτερότητα έναντι της Δύσης, αλλά οι πολίτες εργάζονταν σκληρότερα για λιγότερα χρήματα. Οι τιμές των τροφίμων και των βασικών ειδών αυξάνονταν, οι κρατικές επιδοτήσεις περικόπτονταν, η κυβέρνηση πάσχιζε να παράσχει τα απολύτως απαραίτητα για την καθημερινή διαβίωση και 66.000 άνθρωποι μαράζωναν στις φυλακές της χώρας. Ο κόμπος είχε φτάσει το χτένι: οι Σοβιετικοί κήρυξαν κατάσταση έκτακτης ανάγκης σε 167 από τους 217 δήμους της ΛΔΓ. Συνελήφθησαν περίπου 15.000 διαδηλωτές σε Βερολίνο, Μαγδεμβούργο, Χάλε και Λειψία, και καταδικάστηκαν 2.500 με βαριές ποινές.

Αν στην εκκίνηση το κυρίαρχο συναίσθημα ήταν ο ενθουσιασμός, η δεκαετία του 1960 ξεκινούσε -και καθοριζόταν- από την ανέγερση του Τείχους. Από τις προσπάθειες πολλών Ανατολικογερμανών να το περάσουν -με συνέπεια τον θάνατο 140 από το 1961 έως το 1989- και από την ενίσχυση της ασφάλειάς του. Παράλληλα, το καθεστώς Ούλμπριχτ εγκαινίασε τις κρατικά επιδοτούμενες διακοπές και κρουαζιέρες σε μια προσπάθεια να κατευναστούν οι μάζες. Το αυτοκίνητο Trabant, εξάλλου, μετατράπηκε σε έμβλημα και περιουσιακό στοιχείο πολλών οικογενειών.

Την ίδια πάνω κάτω περίοδο ξεκινάει, ωστόσο, και η «αυτοκρατορία» της Στάζι με πρωτεργάτη τον Μίλκε. «Καθετί μπορούσε να εκληφθεί ως πολιτικά ή ιδεολογικά φθοροποιό -από τις απόπειρες του Ούλμπριχτ να φιλελευθεροποιήσει την κουλτούρα και τη διασκέδαση στη ΛΔΓ, μέχρι τις εισηγήσεις περί “τρίτου δρόμου” οικονομικής μεταρρύθμισης. Ο Μίλκε έδωσε όνομα και πλαίσιο στην άμορφη ανησυχία που είχε πλακώσει τα πάντα ως αποτέλεσμα της εξέγερσης του 1953, της αποσταλινοποίησης, της Ουγγρικής Εξέγερσης και της συνεχιζόμενης διαρροής εγκεφάλων στη Δύση». Κι όμως, η Χόγιερ υποδεικνύει ένα παράδοξο, από αυτά που επανέρχονται στην αφήγησή της ενισχύοντας το επιχείρημά της ότι παράλληλα με τον τρόμο της επιτήρησης η «κανονικότητα» συνεχιζόταν: «Συνολικά η ζωή των Ανατολικογερμανών βελτιώθηκε σε τεράστιο βαθμό… Η σαββατιάτικη εργασία καταργήθηκε το 1967, ενώ οι εβδομαδιαίες ώρες εργασίας μειώθηκαν σε 43,75 με ίδιες απολαβές. Ο κατώτατος μηνιαίος μισθός αυξήθηκε από 220 σε 300 μάρκα, ενώ υπήρχε οδηγία να αυξάνονται σταδιακά οι μισθοί όλων εφόσον βρίσκονταν ακόμη κάτω από τα 400 μάρκα. Το επίδομα τέκνου αυξήθηκε από 40 σε 60 μάρκα για το πρώτο παιδί και από 45 σε 70 μάρκα για κάθε επιπλέον παιδί. Οι επιδοτήσεις για ενοίκιο, τρόφιμα, πολιτιστικές δραστηριότητες και δημόσια συγκοινωνιακά μέσα καθιστούσαν προσιτά όλα αυτά τα αγαθά». Αναδύθηκε έτσι μια ζωηρή κουλτούρα αναψυχής, η οποία σε συνδυασμό με τη σχετική ευημερία βοηθούσαν το καθεστώς να παγιώνει την εξουσία του. Έτσι κι αλλιώς, όπου «κράτος» έπρεπε κανείς να εννοεί το «Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα», που αντικατέστησε το Σύνταγμα του 1949 με εκείνο του 1968 απονέμοντας στον εαυτό του «τον ρόλο του κριτή του ποιος και τι θα γινόταν ανεκτό» (σ.235).

Η άνοδος του Χόνεκερ

Η αρχή της πτώσης για τον Ούλμπριχτ ήταν η προειδοποίηση του Μπρέζνιεφ -προς τον προαλειφόμενο διάδοχο Χόνεκερ- ότι ο ηγέτης της ΛΔΓ «έχει γεράσει». Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την τάση ανεξαρτησίας του από την ΕΣΣΔ έφεραν την παραίτηση του Ούλμπριχτ το 1971. Ο Έριχ Χόνεκερ συνέχισε από εκεί που υποτίθεται πως έσφαλλε ο προκάτοχος: απέδειξε την αφοσίωσή του στους Σοβιετικούς, ενώ σταδιακά έχτιζε τη διαδικασία ενδογερμανικής επαναπροσέγγισης με τον Βίλι Μπραντ και ξεκινούσε το εμπόριο με τη Δύση (αρχής γενομένης από την Εμπορική Έκθεση της Λειψίας το 1974). Στους σταθμούς αυτής της αντίστροφής πορείας εντάσσονται η δανειακή συμφωνία του 1983 με τη χρηματοδοτική «ένεση» της Δυτικής προς την Ανατολική Γερμανία -για να σωθεί από την κατάρρευση-, οι αδελφοποιήσεις πόλεων ανάμεσα στη Βαυαρία και τους «απέναντι» και η επίσκεψη του Χόνεκερ το 1987 στη Βόννη, κατόπιν πρόσκλησης του πρώην καγκελαρίου Χέλμουτ Κολ. Η συνέχεια γράφτηκε φυσικά τον Οκτώβριο του 1989, όταν ο Έγκον Κρεντς παρέλαβε τη σκυτάλη από τον ταπεινωμένο Χόνεκερ, που ένιωθε ήδη την καυτή ανάσα της λαϊκής δυσαρέσκειας και την ψυχρότητα των άλλων απαράτσικ. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία -όπως αυτή που περιγράφει η Χόγιερ σε ένα από τα τελευταία στιγμιότυπα της 9ης Νοεμβρίου 1989: «Ο αντισυνταγματάρχης Χάραλντ Γιάγκερ, υπεύθυνος για τον έλεγχο διαβατηρίων στην Μπορνχόλμερ Στράσε, τηλεφωνούσε ξανά και ξανά στους ανωτέρους του για οδηγίες… Οι Αρχές δεν έδιναν άλλες…Στις 11.29 μ.μ αποφάσισε να ανοίξει τη συνοριακή διάβαση και να σταματήσει τους ελέγχους διαβατηρίων. Οι μπάρες σηκώθηκαν. Για πρώτη φορά από το 1961 οι κάτοικοι του Ανατολικού Βερολίνου μπορούσαν να μπουν ελεύθερα στο Δυτικό».

Ο τόνος της Χόγιερ δεν είναι πάντως αποκλειστικά πανηγυρικός. Αναγνωρίζει ότι η αντίστροφη μέτρηση για το ανατολικογερμανικό καθεστώς υπήρξε η αθέτηση των σοβιετικών υποχρεώσεων για παράδοση πετρελαίου και αερίου και, φυσικά, η απώλεια επαφής με την κοινωνική πραγματικότητα. Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, ειδικότερα, το σύστημα είχε καταστεί τόσο αρτηριοσκληρωτικό που είχε επείγουσα ανάγκη από μεταρρυθμίσεις. «Καθώς αυτές δεν έλεγαν έρθουν, ο λαός πήρε την πρωτοβουλία να φέρει την αλλαγή». Επισημαίνει, ωστόσο, ότι το βίωμα της καταπίεσης συμβάδιζε με εκείνο «ότι ανήκεις κάπου»: όχι σε μια περιτειχισμένη Σταζιλάνδη, αλλά σε ένα ιδιότυπο γερμανικό πείραμα. Μετά την επανένωση τα παλιά τεκτονικά ρήγματα δεν είχαν εξαφανιστεί. «Πάρτε έναν χάρτη που να παρουσιάζει τάσεις σχεδόν για οτιδήποτε αφορά τη Γερμανία, και τις πιο πολλές φορές θα δείτε να εμφανίζονται τα παλιά ρήγματα μεταξύ Ανατολής και Δύσης: από την ψήφο, την αποδοχή των εμβολίων και την παχυσαρκία μέχρι τη χρήση της γλώσσας, τη στάση έναντι της Ρωσίας και την κατανάλωση οίνου». Και καταλήγει: «Η επανένωση δεν αποτελεί το τέλος της Ιστορίας… Αντιθέτως η ανατολικογερμανική προσέγγιση του Wende (σ.σ.: σημείο καμπής) ως αφετηρία μιας δυναμικής διαδικασίας φαίνεται πιο εποικοδομητική. Επιτρέπει μια ρευστή, ανοικτή και ευμετάβλητη ερμηνεία μιας χώρας η οποία δεν υπάρχει πια, η οποία δεν αποτελεί πια έναν εχθρό που πρέπει να υπερνικηθεί. Είναι ώρα να αντιμετωπιστεί η Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας ως αυτό που πραγματικά είναι -ένα κομμάτι της γερμανικής ιστορίας, πέρα από το Τείχος».

Πηγή: In.gr

vivlio-life.gr | 14/12/2024

Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Ποιο θα ήταν για εσάς το καλύτερο χριστουγεννιάτικο βιβλίο;
Για μένα θα ήταν εκείνο που έχει όμορφη εικονογράφηση, μικρές χριστουγεννιάτικες ιστορίες και φυσικά να είναι ξέχειλο από το πνεύμα και την καλή διάθεση των γιορτών!
Το βιβλίο που θα σας παρουσιάσω, τα έχει όλα, γι’ αυτό και φέρει τίτλο, Το καλύτερο χριστουγεννιάτικο βιβλίο!
Έχει όμορφες ιστορίες και πολλή – πολλή αγάπη! Πάμε λοιπόν να σας κατατοπίσω επ’ αυτού!

Βρισκόμαστε σε μια πολυάσχολη πόλη που ετοιμάζεται για τα Χριστούγεννα. Στολίδια, φωτάκια και όλοι οι κάτοικοι εργάζονται πυρετωδώς. Κάποιοι πηγαίνουν να προμηθευτούν το χριστουγεννιάτικο δέντρο τους με έλκηθρο, το τοποθετούν στο κέντρο της πλατείας και το στολίζουν γεμάτοι χαρά. Ω, τι υπέροχο δέντρο!
Σε αυτήν την πολυάσχολη πόλη, μένουν πολλοί και διαφορετικοί. Θα γνωρίσουμε τον Γιατρό, τον κύριο Κοκαλάκη που για να επισκεφτεί τους ασθενείς του κάνει τα πάντα. Ακόμη και με χιόνια και βροχές, ο γιατρός της πόλης βρίσκει τρόπους να φτάσει στον προορισμό του, παρά τις δυσκολίες! Γι’ αυτό και οι ασθενείς του αυτά τα Χριστούγεννα θα του κάνουν ένα ξεχωριστό και συνάμα υπέροχο δώρο.

Στην ίδια πόλη μένει ο κύριος Αγριογουρουνάκης, ένας πλούσιος και γκρινιάρης κάτοικος που δεν του αρέσουν τα παιδιά! Ναι καλά μου παιδιά, καλά διαβάσατε, μα μη βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα. Περιμένετε να φτάσει στο τέλος η ιστορία και θα καταλάβετε πολλά.
Ο κύριος Αγριογουρουνάκης που λέτε, στο σπίτι του έχει μια μικρή λιμνούλα στην οποία από ατύχημα θα πέσει μέσα στα παγωμένα νερά της και όταν η περιπέτειά του τελειώσει, εκείνος θα έχει αγαπήσει τα παιδιά και για χάρη τους θα ανοίξει το πλούσιο σπίτι του και θα οργανώσει για όλους μια υπέροχη χριστουγεννιάτικη γιορτή!

Πάμε τώρα να γνωρίσουμε μαζί τη θεία Ψιψίνα. Η θεία Ψιψίνα θα γίνει γνωστή σε όλη την πόλη μέσα από τον ταχυδρόμο κύριο Γουρουνάκη, θα τις ετοιμάσουν όλοι μαζί μια όμορφη έκπληξη που θα την κάνει να περάσει τα ομορφότερά της Χριστούγεννα.

Ε… πού πάτε, δεν τελειώσαμε. Έχουμε κάμποσες ακόμη ιστορίες. Καθίστε αναπαυτικά, φάτε κανένα μελομακάρονο και πάμε να συνεχίσουμε!

Για να σας ρωτήσω… τι γίνεται όταν ο Άγιος Βασίλης χάνει το κλειδί από το εργαστήριό του; Ποιος μπορεί να βοηθήσει ώστε να ξεκλειδώσουμε το εργαστήριο για να μπουν τα ξωτικά και να φτιάξουν δώρα για όλα τα παιδάκια του κόσμου; Θα σας πω!
Το Σπίρτο. Ναι, το Σπίρτο λαμβάνει δράση μα τα κλειδιά του δεν καταφέρνουν να ανοίξουν το εργαστήριο παιχνιδιών. Μην ανησυχείτε όμως, μπορεί τα κλειδιά να μην έδωσαν λύση, αλλά το μυαλό του έχει μια φαεινή ιδέα και ευτυχώς όλα τα παιδιά θα πάρουν στην ώρα τους τα δώρα τους από τον Άγιο Βασίλη.

Να σας ρωτήσω κάτι ακόμα; Δεν ακούω απάντηση, αλλά εγώ θα ρωτήσω. Τι γίνεται όταν το έλκηθρο του Άγιου Βασίλη, φορτωμένο με δώρα σπάσει, τη νύχτα που όλα τα πακέτα πρέπει να μοιραστούν στα παιδιά;
Δύσκολα τα πράγματα, μα στην πολυάσχολη πόλη ζει η Χίλντα, η οποία θα δώσει τη λύση και θα ανταμειφθεί πλουσιοπάροχα από τον καλό μας Άγιο Βασίλη.

Από την επόμενη ιστορία δεν θα σας αποκαλύψω πολλά. Θα ρωτήσω μόνο… ποιο νομίζετε ότι είναι το καλύτερο χριστουγεννιάτικο δώρο; Μια κούκλα, ένα πυροσβεστικό όχημα, ένα βιβλίο με παραμύθια;
Χμ… σας έχω καλύτερη επιλογή, μα δεν θα σας την αποκαλύψω. Θα την βρείτε μόνοι σας κρυμμένη στις σελίδες του βιβλίου μας!

Και συνεχίζω να σας διηγούμαι.. τι πρέπει να κάνουμε όταν ο κύριος Φραμπαλάς ντυμένος Άγιος Βασίλης κολλήσει στην καμινάδα; Ή όταν ρίξει το χριστουγεννιάτικο δέντρο; Μη γελάτε!! Αλήθεια σας λέω! Είναι τόσο αδέξιος που κάνει συνεχώς ζημιές, πολλές ζημιές, μα αυτά τα Χριστούγεννα μπορεί να είναι ανάκατα, αλλά συνάμα είναι γεμάτα γέλια!

Ελάτε τώρα να φτιάξουμε όλοι μαζί αρωματικά μήλα και να τα κάνουμε δώρο σε αυτούς που αγαπάμε πολύ. Ένα από αυτά τα μήλα, θα φτάσει στη γιαγιά της πολυάσχολης πόλης και εκείνη θα πετάξει από τη χαρά της!!!!

Και κάπως έτσι μικροί μου φίλοι, φτάσαμε στην τελευταία ιστορία. Εδώ μας περιμένουν δυο δίδυμα αδέρφια που κάνουν συνεχώς ζημιές, με αποτέλεσμα ο Άγιος Βασίλης να μην τους φέρει ωραία δώρα. Μη βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα, γιατί στο τέλος όλα αλλάζουν και όλοι, μα όλοι είναι χαρούμενοι και ευτυχισμένοι!

Λίγο πριν το βιβλίο κλείσει, μας περιμένουν οι νότες και οι στίχοι από το γνωστό τραγούδι Άγια Νύχτα και εικόνες – λέξεις ικανές να μας θυμίζουν τα αγαπημένα σε όλους Χριστούγεννα!!

Καλά Χριστούγεννα και Καλές Γιορτές!

Μικροί μου φίλοι, δώστε απλόχερα την αγάπη σας και περάστε όμορφα αυτές τις άγιες και συνάμα γιορτινές μέρες!

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:
Τι συμβαίνει στην Πολυάσχολη Πόλη τα Χριστούγεννα;
Οι αγαπημένοι ήρωες του θρυλικού Richard Scarry επιστρέφουν, σε μια υπέροχη συλλογή από ιστορίες που θα αγαπήσουν τα παιδιά και θα λατρέψουν όσοι θέλουν να αναβιώσουν τη μαγεία της παιδικής τους ηλικίας!
Ένα βιβλίο για το αληθινό πνεύμα της γιορτής των Χριστουγέννων.

Μεταφραστής: Γαβριηλίδου Πετρούλα

Εικονογράφηση: Richard Scarry

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα του βιβλίου.
Ο Richard Scarry (1919-1994) ήταν Αμερικανός συγγραφέας και εικονογράφος παιδικών βιβλίων. Έχουν κυκλοφορήσει συνολικά πάνω από 300 βιβλία του, με τις πωλήσεις τους να έχουν ξεπεράσει τα 100 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Γενιές παιδιών έχουν περάσει ώρες βυθισμένα στα βιβλία του, που είναι εικονογραφημένα με χρωματιστές λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής. Κανένας άλλος συγγραφέας ή εικονογράφος δεν έχει δείξει τόσο ζωηρό ενδιαφέρον για τις λέξεις και τις έννοιες της νηπιακής ηλικίας.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Koukidaki

Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Τα τρία μαϊμουδάκια τα έχουμε συναντήσει παλιότερα σε άλλες περιπέτειές τους. Θυμάστε; Είναι τα κατοικίδια της Χίλντα και τα αγαπάει πολύ. Αυτά βέβαια είναι χαμογελαστά, δραστήρια, σκανταλιάρικα και πολύ, μα πολύ ζωηρά!

Πλησιάζουν Χριστούγεννα και η Χίλντα αποφασίζει να επισκεφτεί τον θείο Γκίλμπερτ για να είναι παρέα οι δυο τους τις γιορτές. Βέβαια θα πάρει μαζί της και τα τρία μαϊμουδάκια και ελπίζει να είναι φρόνιμα και συνετά.

Ο θείος Γκίλμπερτ κατοικεί σε ένα σπίτι μέσα στην πολυτέλεια. Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και είναι γεμάτο με όμορφα, πολύ ακριβά και σπάνια αντικείμενα. Βάζα, αγάλματα, ρολόγια, γυαλικά, ακόμα και μια χρυσή τσαγιέρα με καταγωγή από την Κίνα έχει στο σπίτι του!

Όταν έφτασε η Χίλντα, με τα τρία μαϊμουδάκια της, είδε ότι από το σπίτι έλειπε ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο και όπως όλοι γνωρίζουμε, Χριστούγεννα χωρίς χριστουγεννιάτικο δέντρο δεν γίνεται! Γι’ αυτό και πήγε με τον θείο της να αγοράσουν ένα. Όμως, γυρνώντας από την αγορά, η Χίλντα και ο κύριος Γκίλμπερτ, αντίκρισαν έναν χαμό! Τα τρία μαϊμουδάκια είχαν κάνει τόσες πολλές αταξίες, που τίποτα δεν ήταν στη θέση του!

Κάθε μέρα που η Χίλντα και ο κύριος Γκίλμπερτ έπρεπε να βγουν για ψώνια, το σπίτι γινόταν άνω κάτω. Κάλτσες και γραβάτες γίνονταν κουβάρι. Τα παπούτσια μπερδεύονταν και το χριστουγεννιάτικο δέντρο που πάνω του είχε ό,τι βάζει ο νους σας. Σε κάθε έξοδό τους, τα τρία σκανταλιάρικα μαϊμουδάκια δεν άφηναν τίποτα στη θέση τους! Ό,τι και να τους έλεγε η Χίλντα, αυτά δεν άκουγαν κανέναν!

Ώσπου μια νύχτα, που πάλι ήταν μόνα τους στο σπίτι, έκαναν την καλύτερη που θα μπορούσαν πράξη! Έσωσαν την κατάσταση και κατάφεραν να οδηγήσουν έναν διάσημο κλέφτη έργων τέχνης… στη φυλακή!
Ναι, καλά διαβάσατε! Τα τρία μαϊμουδάκια έγιναν ήρωες!

Όταν όλα ηρέμησαν και ο θείος Γκίλμπερτ αποφάσισε να χαλαρώσει και να απολαύσει τα Χριστούγεννα, αυτό που αντίκρισε ήταν πέρα για πέρα αστείο.
Μπορείτε να φανταστείτε τι ζαβολιές, τι σκανταλιές και αταξίες είχαν κάνει τα τρία μαϊμουδάκια;
Όχι;
Καιρός να μάθετε!

Αναζητήστε το χριστουγεννιάτικο αυτό βιβλίο και γελάστε με την ψυχή σας!
Σε ένα κλίμα άκρως γιορτινό, σε ένα κλίμα άκρως αστείο, θα μάθουμε τα κομμάτια της ιστορίας που επιμελώς σας έκρυψα, θα γελάσουμε με την ψυχή μας και θα νιώσουμε τη γιορτινή διάθεση του παιδικού αυτού βιβλίου να μας κατακλύζει!

Καλά Χριστούγεννα και Καλές γιορτές μικροί μου φίλοι!
Σας εύχομαι υγεία, ευτυχία και μια ξεκαρδιστική χρονιά!

Εικονογράφηση: Clark Chichester Emma
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Κατερίνα Σιδέρη

Επιμέλεια – διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:
Η Χίλντα Σνιμπς ετοιμάζεται να περάσει τα Χριστούγεννα μαζί με τον θείο της Γκίλμπερτ. Μαζί της σκοπεύει να πάρει και τα τρία μαϊμουδάκια της…
Ο θείος Γκίλμπερτ ζει σε ένα υπέροχο σπίτι, γεμάτο με όμορφα και πολύτιμα πράγματα.
Αυτός και η Χίλντα ανυπομονούν να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα με τον πιο παραδοσιακό τρόπο. Όταν όμως έχεις μαζί σου τρία μαϊμουδάκια, μπορούν να συμβούν τα πάντα.
Η Emma Chichester Clark σπούδασε στο Royal College of Art, με δάσκαλό της τον Quentin Blake. Έχει δημιουργήσει πολλά κλασικά παιδικά βιβλία και έχει συνεργαστεί με μερικούς από τους πιο διακεκριμένους σύγχρονους συγγραφείς.

Ο Quentin Blake γεννήθηκε το 1932 στα προάστια του Λονδίνου και ασχολείται με τη ζωγραφική από τότε που θυμάται τον εαυτό του. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Dowling College του Cambridge και ολοκλήρωσε μαθήματα σχεδίου στο Chelsea Art School. Ανέκαθεν βιοποριζόταν ως εικονογράφος, αλλά και ως καθηγητής, για πάνω από είκοσι χρόνια, στο Royal College of Art. Οι πρώτες του ζωγραφιές δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Punch, όσο ήταν ακόμα 16 και πήγαινε σχολείο. Έχει συνεργαστεί με πολλούς συγγραφείς, με πιο δημοφιλή τον αγαπημένο των παιδιών Roald Dahl. Για τα βιβλία του έχει αποσπάσει πλήθος διακρίσεων και βραβείων, μεταξύ άλλων και των Whitbread Award, Kate Greenaway Medal, International Bologna Ragazzi Prize. Το 2002 τιμήθηκε με το Hans Christian Andersen Award for Illustration, την υψηλότερη δηλαδή διάκριση παγκοσμίως για δημιουργούς παιδικών βιβλίων.

Πηγή: Koukidaki

Koukidaki

Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Αγαπημένοι μου φίλοι, άλλο ένα χριστουγεννιάτικο βιβλίο μάς περιμένει να το ανακαλύψουμε. Μιλάει για τα φώτα των Χριστουγέννων που πραγματικά εκείνες τις ημέρες λάμπουν!

Είναι λοιπόν παραμονή Χριστουγέννων. Όλα γύρω είναι κατάλευκα από το χιόνι. Τόσο πολύ χιόνι, που δεν βάζει ο νους σας. Ο μικρός ήρωας της ιστορίας μας είναι μαζί με τον μπαμπά του, είναι πολύ ζεστά ντυμένοι και με μεγάλη προσοχή επιστρέφουν με το αυτοκίνητο σπίτι τους, κοντά στους αγαπημένους τους.
Και θα μου πείτε, γιατί με τέτοιο κακό καιρό κάποιος έχει βγει από το ζεστό του σπιτάκι;
Αυτό που μπορώ να σας απαντήσω είναι ότι κάποιες φορές, πρέπει να βγούμε, να ταξιδέψουμε ακόμα και αν ο καιρός είναι τόσο κακός. Γι’ αυτό είμαστε πολύ προσεκτικοί και ακούμε πάντα τις συμβουλές των μεγάλων!

Πάμε τώρα να συνεχίσουμε το παραμύθι μας.
Έχει νυχτώσει, μα τα φώτα του αυτοκινήτου, και περισσότερο το φεγγάρι, ρίχνουν άπλετο φως στον δρόμο τους. Όταν φτάνουν, τρέχουν γρήγορα στο σπίτι! Κανείς μια τέτοια μέρα δεν πρέπει να είναι έξω. Μονάχα τα ζωάκια που ξέρουν να προστατεύουν τους εαυτούς τους.
Το σπίτι είναι στολισμένο, είναι γιορτινό και δίνει σε μικρούς, αλλά και σε μεγάλους, άπλετη χαρά και ευτυχία. Παντού λαμπιόνια, στολίδια και παιχνίδια και έξω το χιόνι, που εξακολουθεί να πέφτει πυκνό, δημιουργούν ένα όμορφο και τρυφερό σκηνικό.

Η θαλπωρή του σπιτιού τους περιμένει, η φωτιά στο τζάκι τους ζεσταίνει, τα φωτάκια του στολισμένου έλατου φωτίζουν τις καρδιές και τα πρόσωπα όλων και η μάζωξη της οικογένειας σκορπά νότες αγαλλίασης.
Το βιβλίο είναι φωτεινό, όσο και τα φώτα των Χριστουγέννων!

Το σκηνικό του αλλάζει και μαζί του μας παρασύρει όλους!
Αναρωτιέστε πως;
Θα σας εξηγήσω, ευθύς αμέσως!

Χαρτονένιες λαβές που τραβιούνται και κινούμενες ροδέλες που γυρίζουν, αλλάζουν τις εικόνες, κάνοντάς τες ζωντανές και ευφάνταστες, τόσο που τα παιδικά προσωπάκια ξαφνιάζονται ευχάριστα!
Τα αστέρια του ουρανού λαμποκοπούν, οι φλόγες της φωτιάς κινούνται και δυναμώνουν, τα φώτα του αυτοκινήτου γίνονται δυνατότερα από πριν και τα φωτάκια του χριστουγεννιάτικου δέντρου δίνουν ζωντάνια στο ζεστό οικογενειακό σκηνικό.
Τέλος η όμορφη εικονογράφηση και το ποιητικό κείμενο, προσθέτουν στο βιβλίο μια ξεχωριστή ομορφιά που μας καλεί να την ανακαλύψουμε!

Φωτίστε τις ζωές σας μικροί μου φίλοι, χαμογελάστε και ευχαριστηθείτε στο μέγιστο τα φώτα των γιορτών που αντανακλούν μέσα στην ψυχή σας!

Πριν κλείσω να ευχηθώ σε όλους!
Καλά Χριστούγεννα και Καλές γιορτές!

Εικονογράφηση: Carolina Rabei
Μεταφραστής: Κωνσταντοπούλου Μαρία
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος

Κατερίνα Σιδέρη

Επιμέλεια – διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Κλείνει η μέρα και το φως λιγοστεύει,
είναι το βράδυ της Παραμονής Χριστουγέννων.
Ο μπαμπάς κι εγώ θα επιστρέψουμε σπίτι
στη συντροφιά των αγαπημένων.
Ακολούθησε ένα παιδάκι και τον μπαμπά του στη διαδρομή τους πίσω στο σπίτι την Παραμονή των Χριστουγέννων. Τράβηξε τις χαρτονένιες λαβές, γύρνα τις κινούμενες ροδέλες και θα δεις αστέρια και φωτάκια να λαμποκοπούν!

Η Carolina Rabei αγαπούσε τη ζωγραφική απ’ όταν ήταν ακόμη μικρή. Αφιέρωσε οχτώ χρόνια στις σπουδές της στην Καλών Τεχνών της Μολδαβίας, παίρνοντας το πτυχίο της στη Γραφιστική και αργότερα πετυχαίνοντας διάκριση στην Εικονογράφηση Παιδικού Βιβλίου στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, το 2015. Της αρέσει να δουλεύει πάνω σε μια γκάμα διαφορετικών πρότζεκτ, ενώ η τέχνη της είναι ένα μοναδικό κράμα τεχνικών, αφού της αρέσει να εξερευνά τόσο τον κόσμο της παραδοσιακής ζωγραφικής όσο και εκείνον της ψηφιακής ζωγραφικής.

Η Ruth Symons είναι συγγραφέας αρκετών παιδικών βιβλίων, μεταξύ άλλων και του A Year in the Wild, της σειράς Paper World, των χαρτονένιων βιβλίων της Σόφι της καμηλοπάρδαλης και του Τα φώτα των Χριστουγέννων, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος. Όταν δεν ασχολείται με τη συγγραφή ή την επιμέλεια, η Ruth αγαπά την κηπουρική, την πεζοπορία και τη διοργάνωση περίτεχνων πάρτι με τσάι, παρέα με τη μικρή της κόρη και τα αρκουδάκια της.

Πηγή: Koukidaki

TοBιβλιοNet | 03/01/2025 

Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Αν όχι όλοι, οι περισσότεροι όταν έρχεται ένα βιβλίο στα χέρια μας, από τα πρώτα πράγματα που κάνουμε είναι να διαβάσουμε την περίληψη στο οπισθόφυλλο, να περιεργαστούμε το εξώφυλλο και να λάβουμε τις πρώτες πληροφορίες για την ιστορία που κρύβει εντός.

Μετά το αρχικό τελετουργικό για το εν λόγω βιβλίο, κατέληξα ότι κεντρική φιγούρα του είναι η Μίκα αλλά και η κόρη της Πένι. Αυτές οι δυο μορφές θα αναμοχλεύονται καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας, θα αλληλοεπιδρούν με άλλους ήρωες και το αποτέλεσμα θα είναι εκρηκτικό.

Ας πάρουμε όμως την ιστορία από την αρχή, κάνοντας στάση στα κομβικά της σημεία.

Η Μίκα λοιπόν, στα 19 της μένει έγκυος, γεννάει ένα κοριτσάκι, το ονομάζει Πενέλοπι (Πένι) και το δίνει για υιοθεσία. Έχει συνεχή ροή πληροφοριών από τους θετούς γονείς της Πένι, μαθαίνει νέα της και ξαφνικά η Καρολάιν, η θετή μητέρα της Πένι, αρρωσταίνει και φεύγει από τη ζωή ενόσω η Πένι διανύει το 16^ο χρόνο της ηλικίας της.

Αυτή τη χρονική περίοδο, η Πένι θα αναζητήσει τη Μίκα και κάπως έτσι θα έχουν την πρώτη τους τηλεφωνική επικοινωνία.

… το να φεύγεις δείχνει δύναμη, αλλά και το να μένεις δείχνει δύναμη…

Η Μίκα είναι συμπονετική, λατρεύει την τέχνη και ζει με τη καλή της φίλη Χάνα. Έχει τυπικές σχέσεις με την οικογένειά της, φοβάται την επικριτική μητέρα της Χιρόμη και το τηλεφώνημα της Πένι την βρίσκει σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Πέραν των άλλων, μόλις έχει απολυθεί από τη δουλειά της.

Στον αντίποδα της ιστορίας, η Πένι ζει με τον πατέρα της, είναι αρκετά παρορμητική και συνάμα δυναμική. Επιδιώκει δειλά – δειλά να μάθει πράγματα για τη βιολογική της μητέρα και εντελώς αβίαστα η Μίκα στην προσπάθειά της να φανεί αντάξια και αρεστή, εμπλέκεται σε έναν κυκεώνα ψευδών αναφορών που περιπλέκουν περισσότερο την ήδη μπλεγμένη μεταξύ τους κατάσταση.

…τη ζωή την καταλαβαίνουμε κοιτώντας πίσω. Αλλά πρέπει να τη ζούμε κοιτώντας μπροστά…

Οι βιντεοκλήσεις που ανταλλάσσουν μητέρα και κόρη, τα γράμματα της θετής προς την βιολογική μητέρα, η αναληθής ζωή που έπλαθε δίχως σταματημό η Μίκα και που νοερά ζούσε και η ίδια μέσα σε αυτή, αλλά και η απρόσμενη απόφαση της Πένι να επισκεφτεί τη μητέρα της, εισάγουν τον αναγνώστη στην ιστορία που αγωνιά ήδη για τις εξελίξεις της.

Η Μίκα εγκλωβίζεται στο πλάνο της ζωής που έχει παρουσιάσει και πασχίζει με τη βοήθεια της Χάνα, της Τσάρλι και του Ντέιλ ή Λέιφ που υποτίθεται πως είναι σύντροφός της, να ανταποκριθεί σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο στη νέα της ζωή, με βάση όλα όσα έχει πει στην Πένι.

Ακολουθεί ένα σχέδιο που μπαίνει σε εφαρμογή, η γενική καθαριότητα του σπιτιού, οι πλαστές φωτογραφίες από τα ανύπαρκτα ταξίδια της, η πρώτη δειλή αγκαλιά των δύο γυναικών, ένας πίνακας που απεικονίζει τον Ίκαρο, αλλά και οι δύσκολες μέρες του μήνα που αλλάζουν τα σχέδιά τους.

Εδώ να επισημάνω ότι το ταξίδι της Πένι έγινε συνοδεία του πατέρα της από φόβο μην τραυματιστεί η Πένι, κάτι που τελικά δεν κατάφερε να αποφευχθεί…

Ακολουθούν τα εγκαίνια μιας γκαλερί, η ανακωχή μεταξύ της Μίκα και του Λέιφ, ένας δικηγόρος πνευματικών δικαιωμάτων που διαθέτει χιούμορ, μια φούσκα που σπάει και από μέσα της βγαίνουν βεβιασμένες αλήθειες, μια δειλή στην αρχή επικοινωνία, μια επιστολή αποδοχής από πανεπιστήμιο και η επίσκεψη στο σπίτι των παππούδων που όλα καταφέρνουν να φέρουν πνοή αισιοδοξίας για όλους τους ήρωες της ιστορίας μας.

Ακόμη μας περιμένουν πολλά. Έρωτες, μπερδέματα, αποκαλύψεις, διατάραξη σχέσεων. Ένα ξενοδοχείο που έχει διαρροή γκαζιού, η βόλτα με τα καγιάκ, οι προσπάθειες του Τόμας να είναι η Πένι ευτυχισμένη, μια έλξη ικανή να μπερδέψει την κατάσταση, το παιχνίδι με τις κάρτες που οδηγεί σε εκμαίευση προσωπικών πληροφοριών αλλά και ο χορός με τα κιμονό για μια μάνα και μια κόρη, δίνουν τη σκυτάλη στους τίτλους τέλους του βιβλίου που πιστέψτε με κρύβουν μέσα τους μυστικά. 

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο της Jean Emiko, ένα σύντομο βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:

…προχώρα αργά. Μην κάνεις τόσο μεγάλα βήματα. Δεν είναι αγώνας δρόμου…

Η ιστορία εξελίσσεται απρόσμενα, συνοδεύεται από μια δηλητηρίαση από αλκοόλ και μια αλήθεια που χρόνια μετά βγαίνει στο φως και οι ήρωες, πλέον απογυμνωμένοι, αναζητούν το δρόμο που θα τους οδηγήσει στην ευτυχία.

Δρόμοι παράλληλοι που για λίγο τέμνονται, δρόμοι που ταυτίζονται, δρόμοι που επιδιώκουν να συγκρουστούν. Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην ευτυχία του καθενός, αλλά όταν μεταξύ τους συνάδουν, τότε η ευτυχία τους φτάνει στα ύψη.

Τι λέτε, θα μπορέσουν να διεκδικήσουν μια θέση στην ευτυχία;

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Στα τριάντα πέντε της η ζωή της Μίκα Σουζούκι είναι ένα χάος. Είναι πρόσφατα χωρισμένη και απολυμένη. Και τότε της τηλεφωνεί η Πένι – η κόρη που έδωσε για υιοθεσία πριν από δεκάξι χρόνια. Η Πένι θέλει να καλλιεργήσει μια σχέση με τη βιολογική της μητέρα, κι η Μίκα λαχταρά να γίνει μια γυναίκα για την οποία η κόρη της θα είναι περήφανη. Αντιμέτωπη με τις ανεπάρκειές της, η Μίκα λέει ένα λευκό ψέμα που μετατρέπεται σιγά σιγά σε μια ψεύτικη ζωή, όπου η ίδια εμφανίζεται ώριμη, συγκροτημένη και επιτυχημένη.

Η ζωή της Μίκα μπορεί να είναι μια ψευδαίσθηση, αλλά όλα όσα μοιράζεται με την περίεργη, ξεροκέφαλη Πένι είναι αληθινά: οι ελπίδες, τα όνειρα, τα ελαττώματά της, η ιαπωνική καταγωγή της. Μπορεί όμως η Μίκα να τα έχει πραγματικά όλα ‒ τον έρωτα, την κόρη της, τη ζωή που πάντα ήθελε; Όχι αν δεν αντιμετωπίσει την αλήθεια για τον εαυτό της, την οικογένειά της και το παρελθόν της, και δεν απαντήσει στο θεμελιώδες ερώτημα: ποια είναι ακριβώς στην αληθινή ζωή;

Η αληθινή ζωή της Μίκα είναι ένα έξυπνο, αστείο και άκρως συγκινητικό μυθιστόρημα, το οποίο εξερευνά τις σχέσεις, τα μυστικά που κρατάμε μέσα μας και το τι σημαίνει να είσαι μητέρα.

Μετάφραση: Βάσια Τζανακάρη

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου.

Η Emiko Jean είναι συγγραφέας των βιβλίων Tokyo Ever After, Empress of all Seasons και We’ll Never be Apart, που έχουν μεταφραστεί σε 30 γλώσσες. Όταν η Emiko δεν γράφει, διαβάζει. Οι περισσότεροι φίλοι της είναι φανταστικοί. Προτού γίνει συγγραφέας, ήταν εντομολόγος (φανταχτερό όνομα για κάποια που πιάνει ζουζούνια), κατασκευάστρια κεριών, ανθοπώλισσα και δασκάλα. Ζει στην Ουάσινγκτον με τον σύζυγό της και τα παιδιά της (που είναι δίδυμα και ατίθασα). Λατρεύει τη βροχή. Μπορείτε να τη βρείτε στο emikojean.com ή στο Instagram στο emikojeanbooks.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.

Πηγή: τοβιβλιοnet

Elniplex | 13/11/2024

Γράφει η Κατερίνα Χατζηανδρέου

Διαβάζεται σε 2′- Ηλικιακό κοινό: 4 μηνών+ (target 8μηνών-2,5 ετών) – Εικονογραφημένο βιβλίο για μικρά παιδιά

“Πόσα πολλά καρότα! λέει το ποντικάκι.
“Τι θα τα κάνεις όλα αυτά;”

Δυο πολύ όμορφα βιβλία, καλαίσθητα, ισορροπημένα και κατάλληλα για παιδιά από 4-5 μηνών μέχρι και 2-2,5 ετών.

Περί τίνος πρόκειται

Σήμερα είναι τα γενέθλια του αρκούδου. Δες το καπελάκι του, τη διακόσμηση, τα δώρα. Διασκεδάζει καθώς ανοίγει τα δώρα του. Λιγουρεύεται ένα κομμάτι τούρτα και του αρέσει που περνάει αυτή τη μέρα με τους φίλους του. Χρόνια πολλά, αρκούδε.

Το λαγουδάκι μένει σε ένα όμορφο σπιτάκι. Μάζεψε μόνο του τα καροτάκια και τα έβαλε το καρότσι. Θα φτιάξει μια μαρμελάδα με αυτά. Και περιμένει τον καλύτερό του φίλο για μεσημεριανό. Τέλεια καροτομαρμελάδα! Πέρασε υπέροχα. Γιατί ήταν μα τους φίλους του.

Εστιάζοντας

Τσόχινα κομμάτια στηρίζουν το μαύρο χαρτόνι, λειτουργώντας ως περιγράμματα και φωτεινές σημάνσεις στα ασπρόμαυρα σχέδια που αποτυπώνονται καλαίσθητα. Θαυμάσια αισθητηριακή εμπειρία για τα μικρά παιδιά που ολοκληρώνεται μαζί με τις οπές, τα έξυπνα κοπτικά, τις λεπτομέρειες, τα οποία παρακινούν τα δάχτυλα και τα μάτια σε οπτικοκινητικό συντονισμό και εξάσκηση λεπτή κινητότητας.

Το λιτό κείμενο, χαμηλής πλοκής ρίχνει το βάρος στις εικόνες, δίνοντάς τους τις λέξεις να επεξηγηθούν καλύτερα. Πέντε σαλόνια, πέντε χρώματα, ισχυρό κοντράστ με το μαύρο χαρτόνι. Τα νεογέννητα τους πρώτους μήνες της ζωής τους δεν βλέπουν χρώματα, αλλά δυνατές αντιθέσεις. Κάπου στους 4-5 μήνες, μπαίνει το μπλε στη ζωή τους, λίγο αργότερο το κόκκινο και κάπου στους 9+ μήνες το κίτρινο, έχοντας πλέον δημιουργήσει τη βάση των τριών βασικών χρωμάτων στο χρωματολόγιο του παιδιού.

Υπέροχη έκδοση. Αναζητήστε τα και αγγίξτε τα.

Για αναγνώστες από 4-5 περίπου μηνών, μέχρι περίπου 2,5 ετών.

Εκδόσεις Παπαδόπουλος.

TAYTOTHTA
Τίτλος:	Ο αρκούδος και οι φίλοι του & Το λαγουδάκι και οι φίλοι του
Τίτλος πρωτοτύπου:	Ma maison feutrine: Lapin et ses copains-Ourson et ses copains
Συγγραφέας:	Tanja Louwers
Εικονογράφος:	Tanja Louwers
Εκδόσεις:	Παπαδόπουλος, Ιανουάριος-Οκτώβριος 2024
Σελίδες:	10
Μέγεθος:	19 Χ 25
ISBN:	978-618-232-028-0 978-618-232-027-3

Πηγή: Elniplex

Elniplex | 31/01/2024

Γράφει η Κατερίνα Χατζηανδρέου

Διαβάζεται σε 3′- Ηλικιακό κοινό: 4+ (target 4-8) – Εικονογραφημένο βιβλίο για παιδιά

“Παραβαίνει κάποιο κανόνα;”

Βιβλίο-σημείο αναφοράς.

Περί τίνος πρόκειται

Μια μέρα, ένα λιοντάρι μπήκε στη βιβλιοθήκη, πέρασε το γραφείο υποδοχής και χάθηκε στα ράφια με τα βιβλία. Ο κύριος ΜακΜπι έτρεξε να το πει στην βιβλιοθηκονόμο, κυρία Μεριγουέδερ. “Απαγορεύεται το τρέξιμο” του είπε εκείνη που ήταν πολύ αυστηρή με την τήρηση των κανόνων. “Παραβαίνει κάποιον κανόνα;” τον ρώτησε. Ο κύριος ΜακΜπι απάντησε αρνητικά. “Τότε αφήστε το στην ησυχία του”, είπε εκείνη.

Και το λιοντάρι περιπλανιόταν στη βιβλιοθήκη, ακούμπησε σε κάποιο πουφ και κοιμήθηκε. Στην αφήγηση παραμυθιού στάθηκε και άκουγε. Άκουσε και την επόμενη ιστορία. Και από την επόμενη μέρα άρχισε να κάνει δουλειές, να βοηθάει παντού, τόσο που όλοι το συμπάθησαν, αλλά λίγο περισσότερο απ’ όλους η κυρία Μεριγούεδερ.

Όταν μια μέρα το λιοντάρι δεν εμφανίστηκε στη βιβλιοθήκη, η κυρία Μεριγουέδερ έπεσε σε μελαγχολία. Θα γυρίσει; Ή μήπως οι κανόνες είναι πολύ πιο ισχυροί από ένα λιοντάρι σε μια βιβλιοθήκη;

Εστιάζοντας

(γράφουν η Κατερίνα Χατζηανδρέου και ο Απόστολος Πάππος)

Τρυφερό, συγκινητικό, πολλαπλά νοηματοδοτημένο, με ευφάνταστη εξέλιξη, ένας picture book κύβος του Ρούμπικ, τον οποίο όπως και να τον γυρίσεις, φτιάχνεται και δεν φτιάχνεται, πάντα έχει το χρώμα να σε γοητεύσει με την αντισυμβατικότητα, την πλαστικότητα, την εξημερωτική του επίδραση στον ψυχισμό. Τι είναι οι κανόνες; Είναι θέσφατο και απαραβίαστος κώδικας συμπεριφοράς που δεν επιδέχεται κανόνες στο συμπυκνωμένο σύμπαν του dura lex sed lex; Τι είναι η βιβλιοθήκη; Είναι ένας μουσειακός χώρος νεκρικής σιγής όπου κείτονται βιβλιοπτώματα και σκονισμένα εκθέματα ή ένας ζωντανός χώρος που έχει τη δική του νέμεση και τη δική του αιώρηση; Αν οι κανόνες υπάρχουν και έχουν αξία, είναι γιατί τακτοποιούν συνοπτικά τη ζωή μας σε ετικέτες. Αν όμως έχουν μεγάλη αξία, τότε πρέπει να διακρίνεις τη λεπτή γραμμή που θα τους παραβείς γιατί το όφελος στο κοινωνικό σύνολο ή στο άτομο θα είναι μεγαλύτερο της παραβίασής τους. Κι αν η βιβλιοθήκη έχει αξία δεν είναι γιατί κρατά εντός των τειχών της πολιτείας της βιβλία, αλλά γιατί επιτρέπει σε όλους να γίνουν κοινωνοί και συμμέτοχοι, αναγνώστες και αφηγητές, διασώστες και θιασώτες των πιο σπουδαίων ιδεών που τρυπώνουν στα ράφια. 

Κάπως έτσι, έχουμε έναν υπερεαλιστικό ύμνο στη δύναμη της βιβλιοθήκης, των κανόνων, των εξαιρέσεων, της ενσυναίσθησης, της λάθος εκτίμησης, της αναγνώρισης, που από το μακρινό πια 2006, μας ήρθε στην Ελλάδα μέσω εκδόσεων Παπαδόπουλου το 2023 και με την βίντατζ εικονογράφηση, τις παλ αποχρώσεις και τη διατήρηση ενός παλιότερου στυλ, κομίζει κάτι ιδιαιτέρως παραμυθένιο στη συνολική ατμόσφαιρα της έκδοσης.

Για αναγνώστες από 4 περίπου ετών.

Εκδόσεις Παπαδόπουλος.

TAYTOTHTA
Τίτλος:	Το λιοντάρι της βιβλιοθήκης
Τίτλος πρωτοτύπου:	Library Lion
Συγγραφέας:	Michelle Knudsen
Εικονογράφος:	Kevin Hawkes
Εκδόσεις:	Παπαδόπουλος, 20 Νοεμβρίου 2023
Μετάφραση:	Μάνος Μπονάνος
Επιμέλεια:	Μάνος Μπονάνος
Σελίδες:	48
Μέγεθος:	24 Χ 27,5
ISBN:	978-960-484-921-5

Πηγή: Elniplex

Elniplex | 11/02/2024

Γράφει ο Απόστολος Πάππος

Διαβάζεται σε 3′- Ηλικιακό κοινό: 5+ (target 6-10) – Εικονογραφημένο βιβλίο για παιδιά

Μπορούσα να κάνω όλους τους δασκάλους -και βέβαια τους γονείς μου- να χάνουν για λίγο την υπομονή τους μαζί μου.

Για τη δυσλεξία, με λιτότητα, αμεσότητα και με εξαίρετη εικονογραφική προσέγγιση.

Περί τίνος πρόκειται

Όταν ήταν μικρός ο Γιώργος δεν καταλάβαινε ότι δεν τα κατάφερνε σε πράγματα σημαντικά για τους μεγάλους. Δεν μπορούσε να παίξει με τα παιχνίδια που του χάριζαν, π.χ. να φτιάξει ένα παζλ ή ένα κάστρο με τουβλάκια. Αλλά μπορούσε να γίνει ο μυθικός Αχιλλέας με μια σκούπα και ένα καπάκι κατσαρόλας για ασπίδα. Δεν μπορούσε να μείνει ήσυχος, δεν μπορούσε να σταματάει να μιλάει, αλλά του άρεσαν οι ιστορίες που του διάβαζε η μαμά του. Όταν ξεκίνησε το σχολείο, τα πράγματα έγιναν αρκετά χειρότερα. Τα γράμματα δεν χόρευαν απλώς. Χοροπηδούσαν! Λάθος λέξεις, λάθος πράξεις, λάθος ορθογραφίες, χάλια βαθμοί. Για να μάθει κάτι έπρεπε να το ακούει, όχι να το διαβάζει. Ήταν διαφορετικός. Το λέγαν δυσλεξία αυτό το πράγμα. Κι έμαθε να ζει με αυτό και να μπορεί πολλά πράγματα.

Τελικά, πώς είναι να έχεις δυσλεξία;

Διότι όλα όσα κάνει σωστά είναι πολύ περισσότερα από όσα γράφει λάθος.

Εστιάζοντας

Είναι μια ακόμα, σθεναρή, ηχηρή απόδειξη τι μπορεί να κάνει σε ένα καλογραμμένο αλλά απλό κείμενο μια εξαιρετική, με στυλ, με καλαισθησία, με χιούμορ, εικονογραφική προσέγγιση. Είναι παράγοντας αισθητής (και αισθητικής, δεν θα αποφύγω την επανάληψη) αναβάθμισης μια εικονογράφηση που χάρη στην ποιοτικά υψηλή κομίστικη κουλτούρα και άποψη του Τόμεκ Γιοβάνη, δίνει κίνηση, δίνει γραμμές και διατάξεις απροσδόκητες, παίζει με τις γραμματοσειρές και τα μεγέθη τους, με τη θέση του κειμένου και τα σύννεφα κειμένου, προκαλεί ρήγματα στο γραμμικό οικοδόμημα των συνηθισμένων εικόνων και εκδόσεων, πολεοδομώντας θαυμάσια το λιτό περιβάλλον μιας εξομολογητικής πρωτοπρόσωπης ιστορίας για τη δυσλεξία και τα δομικά της χαρακτηριστικά.

Στα παιδιά θα αρέσει πολύ. Η αμεσότητα και απλότητα του κειμένου του Γιώργου Καβούκα θα μιλήσουν με ευθείες αντιστοιχίες στα παιδιά που κινούνται κάτω από του πρίσμα του ήρωα, ενώ και στα υπόλοιπα παιδιά θα σταθεί διαφωτιστικό προς την κατεύθυνση της άγνωστης στα περισσότερα δυσλεξίας.

Για αναγνώστες από 5 περίπου ετών.

Εκδόσεις Παπαδοπουλος.

Απόσπασμα

Δείτε απόσπασμα εδώ

TAYTOTHTA
Τίτλος:	Πώς λες “μπορώ” όταν το γράφεις λάθος;
Συγγραφέας:	Γιώργος Καβούκας
Εικονογράφος:	Τόμεκ Γιοβάνης
Εκδόσεις:	Παπαδόπουλος, Οκτώβριος 2023
Επιμέλεια:	Πελιώ Παπαδιά
Σελίδες:	32
Μέγεθος:	17 Χ 24
ISBN:	978-960-484-955-0

Πηγή: Elniplex