Κόκκινη Αλεπού | 16/01/2025

Γράφει η Ελένη Αθανασοπούλου

Κείμενο: Michelle Knudsen
Εικονογράφηση: Kevin Hawkes
Μετάφραση: Μάνος Μπονάνος
Εκδόσεις: Παπαδόπουλος
Χρονιά έκδοσης: 2024
Ηλικία: 5+

Σε αρκετά σπίτια εμφανίζονται αράχνες. Έτσι έγινε και στης κυρίας Μπέτι. Μόνο που ούτε λόγος για να το διώξει! Του φέρθηκε όπως θα έκανε σε ένα γατάκι: το καλωσόρισε το τάισε, έπαιξε μαζί του, το κοίμισε και του έδωσε όνομα: Λουίτζι. Μπορεί όμως μια αράχνη να ζει για πάντα ως γατούλα προκειμένου να είναι αγαπητή; Και τι θα γίνει όταν γίνει και πάλι ένα μεγάλο, τριχωτό αραχνάκι;

Το πρώτο που σκέφτηκα διαβάζοντας το βιβλίο είναι η αποστροφή των παιδιών (των ανθρώπων γενικότερα) για τις αράχνες και η συμβολή του βιβλίου αυτού στην ανατροπή αυτής της διάθεσης. Ο Λουίτζι είναι πανέμορφος και αξιαγάπητος: ένα γλυκύτατο κατοικίδιο, που επιθυμεί την συμπάθεια των ανθρώπων. Δεν θα με εξέπληττε αν διαβάζοντας το βιβλίο αυτό, εξοικειώνονταν μικροί-μεγάλοι με τη θέα, την παρατήρηση και την αποδοχή των αραχνών που βρίσκονται κοντά τους.

Πέραν αυτού -που αμφιβάλω ότι ήταν στους στόχους των δημιουργών του- το βιβλίο πραγματεύεται την ταυτότητα και την αυθεντικότητα. Θέλοντας να σχετιστούμε -όπως έγινε με την Μπέτι και τον Λουίτζι- ταυτίζουμε αυτό που βρήκαμε με αυτό που ψάχναμε και αλλάζουμε για να ταιριάζουμε. Όμως, η εσωτερική μας ανάγκη για την αλήθεια και την αυθεντικότητα σύντομα χτυπά την πόρτα. Και προς έκπληξή μας, θέλουμε ακόμα να είμαστε μαζί: μια κυρία με ένα βιβλίο στο χέρι και το αραχνάκι στον ώμο, παρά τα τρομακτικά και ανατριχιαστικά αραχνένια πόδια του. «…απ’ ότι φαίνεται, αυτό που πάντοτε ήθελα ήσουν εσύ».

Πηγή: Κόκκινη Αλεπού

Dominica Amat | 15/01/2025

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΗ

Τίτλος: ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟ, ΜΙΚΡΟ ΜΟΥ

Συγγραφέας: Olivia Hope

Εικονογράφος: Egnéus Daniel

Θεματολογία: Συμπεριφορά, Συναισθήματα

Μεγάλη ευθύνη να είναι κάποιος/α γονέας. Ένα από τα κυριότερα πράγματα που οφείλουν να κάνουν όλοι οι γονείς είναι να στηρίζουν τα παιδιά τους σε όλα τους τα βήματα. Να είναι δίπλα τους και να τα βοηθούν να πιστέψουν στον εαυτό και στις ικανότητές τους. Να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση και να ονειρεύονται. Να σκέφτονται και να πραγματοποιούν τις ευχές τους! Η συγγραφέας Olivia Hope μέσα από το παραμύθι της ”Να είσαι ελεύθερο, μικρό μου” (Be Wild, Little One), το οποίο κυκλοφορεί στη χώρα μας από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος σε μετάφραση του κυρίου Γιώργου Τσακνιά, απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας 4 ετών και άνω και τα βοηθά ώστε να βρουν τον δρόμο προς την ελευθερία της σκέψης και της αναζήτησης του εαυτού τους μέσα από την θετική αλληλεπίδραση με τον κόσμο χάρη στο παιχνίδι και την άπλετη φαντασία.

Περιγραφή:

Αποδράστε στη φύση και αγκαλιάστε την ελευθερία με αυτό το βιβλίο-ύμνο στην τόλμη και την αυτοπεποίθηση. Πετάξτε πάνω από ωκεανούς, τρέξτε στα χιονισμένα βουνά παρέα με τους λύκους, χορέψτε με τις πυγολαμπίδες και ετοιμαστείτε ΝΑ ΖΗΣΕΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ!

Πιάνοντας το βιβλίο και ξεφυλλίζοντας τις σελίδες του, οι πολύχρωμες κι ευφάνταστες εικόνες του κυρίου Daniel Egnéus δίνουν ζωή στα λεγόμενα της συγγραφέως, καθιστώντας με αυτόν τον τρόπο πιο οικεία κι ευχάριστη όλη την ιστορία. Μία ιστορία άκρως ψυχαγωγική και διδακτική, που τη διακρίνει ο άμεσος και κατανοητός λόγος της συγγραφέως, οι σύντομες προτάσεις, τα απτά παραδείγματα, η μεγάλη γραμματοσειρά και μία γενικότερη ενθαρρυντική στάση της συγγραφέως προς όλα τα παιδιά που θα διαβάσουν το βιβλίο. Ναι, τα βιβλία είναι μία ”επένδυση” και εγώ επιλέγω να εστιάζω την προσοχή μου σε τόσο ποιοτικά και καλά βιβλία όπως κι αυτό!

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Πηγή: Dominica Amat

Bookpress – 18/01/2025

Γράφει ο Γιώργος Σιακαντάρης

Ο παρόν τόμος είναι ένα βιβλίο για τη ζωή των απλών ανθρώπων σε μια από τις πιο περίεργες χώρες του σοβιετικού μπλοκ. Η ζωή αυτών των ανθρώπων, όπως προκύπτει από την κατάθεση δικών τους επιστολών, γραμμάτων, αφηγήσεων αλλά και μέσα από τα αρχεία της περιβόητης αρχής ασφάλειας, τη Στάζι, έρχεται να συναντήσει δέκα περιόδους της ιστορίας της ενιαίας αρχικά και της διχασμένης Ανατολικής Γερμανίας στη συνέχεια, από το 1918 έως το 1945 πριν και μετά την άνοδο στην εξουσία του Χίτλερ και της Ανατολικής Γερμανίας ή ακριβέστερα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ΛΔΓ) από το 1945 έως τις 3 Οκτωβρίου 1990, όπου και πέθανε αυτό το περίεργο κράτος.

Γιατί όμως περίεργο; Γιατί αρχικά στις προθέσεις και των Τεσσάρων Συμμάχων κατά του Χίτλερ δεν υπήρχε το σενάριο της διάσπασης της Γερμανίας, αλλά και γιατί όσο κι αν αυτή η νέα χώρα θεωρήθηκε δορυφόρος των Σοβιετικών, παρουσίασε σχετικές ιδιομορφίες. Όσο και να φαίνεται παράξενο σε σχέση με τους μύθους που υπάρχουν, η Κάτια Χόγιερ, συγγραφέας και έγκυρη δημοσιογράφος, η οποία έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής της στην Ανατολική Γερμανία, γερμανοβρετανίδα η ίδια, υποστηρίζει πως ο Στάλιν δεν ήθελε αυτό το διαχωρισμό. Πριν από τον Ψυχρό Πόλεμο πίστευε πως θα μπορούσε η χώρα του, η Σοβιετική Ένωση, να έχει περισσότερη ασφάλεια αν υπήρχε μια ουδέτερη ενωμένη Γερμανία και όχι δυο διασπασμένες χώρες που θα εντάσσονταν σε διαφορετικούς συνασπισμούς. Ήταν η Σοβιετική Ρωσία του Στάλιν που πίεζε τους πρώτους κομμουνιστές Ανατολικογερμανούς ηγέτες να κρατούν πάντα ανοικτό το θέμα της επανένωσης. Όσο περισσότερο όμως κυλούσε ο χρόνος τόσο ο διαχωρισμός φαινόταν αναπόφευκτος και ουσιαστικά μετά το 1949 η ζωή κυλούσε με δεδομένη την εδραίωση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ΟΔΓ) και τα πρώτα βήματα της εκκολαπτόμενης ΛΔΓ. Ακόμη όμως το 1952 με το περιβόητο «Σημείωμα Στάλιν» προς τους εκπροσώπους των πρώην Δυτικών Συμμάχων, αυτός πρότεινε εκ νέου την επανένωση των δυο Γερμανιών με τη μορφή ενός ουδέτερου κράτους.

Μαύρες και λευκές σελίδες ζωής

Πώς όμως κυλούσε η ζωή σ’ αυτή τη νέα χώρα; Η συγγραφέας δεν μας μεταδίδει μόνο μια μαύρη εικόνα για τον Ανατολικό Τομέα της Γερμανίας, όπως είναι η συνήθης προσέγγιση πολλών ιστορικών της περιόδου και της χώρας. Μας παραδίδει μια ιστορία γραμμένη με συναρπαστικό τρόπο από την ίδια, ιδωμένη όμως μέσα από τις ζωές των καθημερινών Ανατολικογερμανών. Μας παραδίδει μια ιστορία λευκών και μαύρων σελίδων. Αν και προσωπικά θεωρώ πως οι λευκές σελίδες παρουσιάζονται, σε μερικά σημεία, περισσότερο λευκές απ’ όσο ήταν πραγματικά. Από την άλλη όμως δεν έχουμε τη συνήθη μηδενιστική παρουσίαση μιας χώρας που συνδύασε μια στρατοκρατούμενη –στην κυριολεξία– κοινωνία με ένα κράτος πρόνοιας που ο δυτικός κόσμος ούτε καν θα το φανταζόταν έως τη δεκαετία του 1960, αλλά και μετά.

Καταρχάς την περίοδο 1933-1945 τον σταλινισμό γνώρισαν πολύ καλά στο πετσί τους οι Γερμανοί κομμουνιστές που είχαν καταφύγει στη Ρωσία, πιστεύοντας πως έτσι θα σωθούν από τον Χίτλερ. Σώθηκαν αρχικά, μερικοί εξ αυτών, με το Σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ, από το να παραδοθούν στη ναζιστική Γερμανία, ενώ οι περισσότεροι είχαν ήδη εξοντωθεί και οι υπόλοιποι εξοντώθηκαν στη συνέχεια από τον Στάλιν που από μια στιγμή και ύστερα του «κόλλησε» η ιδέα πως για να έχουν ξεφύγει από τον Χίτλερ δεν μπορεί παρά να ήταν πράκτορές του που διείσδυσαν στη Ρωσία. Ο φόβος και η δουλικότητα απέναντι στον Στάλιν υπήρξε καθοριστικός για τη δράση των εναπομεινάντων Ανατολικογερμανών ηγετών, ακόμη κι όταν το 1945 ανήλθαν οι ίδιοι στην εξουσία.

Οι Γερμανοί του Ανατολικού Τομέα απαλλάχτηκαν από τους ναζί το 1945, αλλά τα δεινά τους συνεχίστηκαν για πολλά χρόνια. Αρχικά το μεγάλο πρόβλημα ήταν η αντιμετώπισή τους, κυρίως των γυναικών και των μητέρων, από τους εξοργισμένους Ρώσους στρατιώτες, λόγω των βαναυσοτήτων που οι Γερμανοί ναζί είχαν κάνει στη χώρα τους. Υπολογίζεται πως η ήττα των ναζί συνοδεύτηκε από το βιασμό δυο εκατομμύρια Γερμανίδων και από τις απίστευτες ταλαιπωρίες των προσφύγων από το μέχρι τότε ανατολικό τμήμα της χώρας που παραχωρήθηκε στην Πολωνία.

Οι πρώτοι ηγέτες του Ανατολικού Τομέα ήταν εκείνοι οι Γερμανοί κομμουνιστές που με διάφορους τρόπους, αλλά κυρίως με την απόλυτη υποταγή τους στον Στάλιν, διασώθηκαν από τις εκκαθαρίσεις. Ο πρώτος ηγέτης της χώρας ο Βάλτερ Ούλμπριχτ που έμεινε στην εξουσία μέχρι το 1971, με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα αλλά και προθέσεις, ήταν μια πολύ δύσκολη περίπτωση για απλοϊκές ερμηνείες.

Οι πρώτοι ηγέτες του Ανατολικού Τομέα ήταν εκείνοι οι Γερμανοί κομμουνιστές που με διάφορους τρόπους, αλλά κυρίως με την απόλυτη υποταγή τους στον Στάλιν, διασώθηκαν από τις εκκαθαρίσεις. Ο πρώτος ηγέτης της χώρας ο Βάλτερ Ούλμπριχτ που έμεινε στην εξουσία μέχρι το 1971, με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα αλλά και προθέσεις, ήταν μια πολύ δύσκολη περίπτωση για απλοϊκές ερμηνείες. Αγωνιστής κατά των ναζί, όπως και ο διάδοχός του Έριχ Χόνεκερ, πίστεψε στη λαϊκή εξουσία, μόνο που αυτή δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς την κυριαρχία του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος της Γερμανίας (Sozialistische Einheitspartei Deutschlands, SED). Αν και δεν καταργήθηκαν όλα τα κόμματα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, αυτά συγχωνεύτηκαν σ΄ ένα «συνασπισμό» υπό την ηγεσία του SED. Οι Ανατολικογερμανοί έκτοτε έως τον Μάρτιο του 1990 έριχναν υποχρεωτικά στις κάλπες την ενιαία λίστα. Το μόνο που υποτίθεται μπορούσαν να κάνουν ήταν να σβήνουν κάποια ονόματα από τη λίστα. Η κατανομή των εδρών ήταν προκαθορισμένη υπέρ του SED. Αυτό ήταν μια γερμανική αντιγραφή του σοβιετικού μονοκομματισμού. Παρόλα αυτά, λόγω και της ζωής που έκαναν στο παρελθόν, τόσο επί δημοκρατίας όσο και επί ναζισμού, τα εργατικά στρώματα ήταν έτοιμα να δεχτούν αυτή την εξέλιξη, αρκεί να τους εξασφάλιζε μια καλύτερη ζωή.

Εξαρτημένη από τους Σοβιετικούς

Μια χώρα όμως κατεστραμμένη, χωρίς φυσικούς πόρους πέραν του λιγνίτη, αν και με καλό εργατικό δυναμικό, ήταν άμεσα εξαρτημένη από τους Σοβιετικούς. Οι τελευταίοι μέχρι το 1953 με τη μορφή αποζημιώσεων και επανορθώσεων είχαν αποσπάσει από τη χώρα προϊόντα, εξοπλισμό και χρήματα αξίας άνω των 15 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Παρόλες τις υποσχέσεις για καλύτερη ζωή η σύγκριση με την ΟΔΓ ήταν καταλυτική σε βάρος της ΛΔΓ. «Ενώ ο Αντενάουερ κέρδιζε τις καρδιές των Δυτικογερμανών με ένα «οικονομικό θαύμα» που ξανάφερνε τον καταναλωτισμό και την απόλαυση στη ζωή των ανθρώπων, το μόνο που είχε να προσφέρει ο Ούλμπριχτ ήταν ένας οικονομικός κατακλυσμός» (σ. 128) και μια υπόσχεση πως η εξοντωτική εργασία θα οδηγήσει σε καλύτερες μέρες.

Ο θάνατος του Στάλιν στις 5 Μαρτίου 1953, αν και για πολλούς σήμανε την επιστροφή στην ελπίδα, για τον Ούλμπριχτ και το καθεστώς του σήμαινε πρόσθετες δυσκολίες. Αυτός ο θάνατος βρήκε τη ΛΔΓ στα χειρότερά της με τα γνωστά αρχικά αποτελέσματα της, την μετά από λίγους μήνες εξέγερση των πολιτών της. Οι δυσκολίες της οικονομικής ανάπτυξης, η ολοκληρωτική διακυβέρνηση αλλά κυρίως η διάψευση των προσδοκιών για μια καλύτερη ζωή κυρίως στα μεσαία στρώματα, αλλά και οι πολύ βαριές συνθήκες εργασίας των απλών εργατών, οι ελπίδες εκδημοκρατισμού που είχε γεννήσει αυτός ο θάνατος οδήγησαν στην εξέγερση της 17ης Ιουνίου του ίδιου έτους. Αυτή πατάχθηκε από τα σοβιετικά στρατεύματα. Η πρώτη αντίδραση του Ούλμπριχτ στην εξέγερση του 1953 ήταν αφενός να διαβεβαιώσει τους πολίτες πως η γνώμη τους στο εξής θα εισακούεται και αφετέρου πως θα εξοντώσει εκείνους τους εσωκομματικούς αντιπάλους που μέχρι τότε τον εμπόδιζαν στο έργο του. Ενώ ανέκρουσε πρύμναν σε ό,τι αφορούσε την καταστολή της εκκλησίας αλλά έβαλε και φρένο στην απόλυτη κολεκτιβοποίηση της γεωργίας και επέτρεψε μικρομορφές ατομικής επιχειρηματικότητας. Το καλύτερο μέλλον μπορούσε πάλι να προβάλλει δειλά δειλά.

Ο θάνατος του Στάλιν στις 5 Μαρτίου 1953, αν και για πολλούς σήμανε την επιστροφή στην ελπίδα, για τον Ούλμπριχτ και το καθεστώς του σήμαινε πρόσθετες δυσκολίες. Αυτός ο θάνατος βρήκε τη ΛΔΓ στα χειρότερά της με τα γνωστά αρχικά αποτελέσματα της, την μετά από λίγους μήνες εξέγερση των πολιτών της.

Έκτοτε πολλά άλλαξαν χωρίς τίποτα ν’ αλλάξει σε βάθος. Οι προσδοκίες και η συναίνεση στο καθεστώς μειώθηκε, αλλά δεν εξαφανίστηκε. Πάντα το μέτρο σύγκρισης με το παρελθόν ευνοούσε το σημερινό καθεστώς, αλλά έως πότε; Η ζωή για τις οικογένειες κυρίως για τις εργαζόμενες μητέρες άλλαξε προς το καλύτερο με τη βοήθεια ενός πανίσχυρου κράτους πρόνοιας, η εξασφαλισμένη εργασία και υγεία για όλους ήταν πράγματα που δημιουργούσαν μια μορφή αν όχι συναίνεσης τουλάχιστον ανοχής και προσμονής καλύτερων ημερών. Γι’ αυτό και οι περίφημες «Ομάδες Μάχης της Εργατικής Τάξης» που δημιούργησε το καθεστώς μετά την εξέγερση του 1953 δεν μαζικοποιήθηκαν μόνο λόγω του φόβου απ’ αυτό, αλλά και λόγω της πίστης πολλών πως η ζωή τους, έστω και σε συνθήκες μονοκομματισμού, θα μπορούσε να γίνει πολύ καλύτερη απ’ ό,τι τις εποχές του πλουραλισμού.

Ο τρόμος της Στάζι

Το καθεστώς Ούλμπριχτ διασώθηκε και από το τσουνάμι της εξέγερσης. Ο τρόμος της περιβόητης Στάζι του Έριχ Μίλκε, ο οποίος παρέμεινε στην ηγεσία της μέχρι το 1989, στα 82 του, αλλά και οι καλύτερες συνθήκες για την ανατροφή της οικογένειας των νέων ανθρώπων, οι δυνατότητες επανακατάρτισής τους και εύρεσης καλύτερων και πιο καλά αμειβόμενων θέσεων εργασίας, η αναβάθμιση της θέσης των γυναικών στην κοινωνία διατήρησαν την όποια συναίνεση, για ένα ακόμη διάστημα, στο καθεστώς. Ο ηθικολογικός λόγος (δες στο βιβλίο τον, δημοσιευμένο το 1958, δεκάλογο συμπεριφοράς του Ούλμπριχτ) όμως δεν ήταν σε θέση να αποτρέψει τη διαρροή προς τη Δύση των πιο μορφωμένων και πιο τεχνολογικά καταρτισμένων νέων ανθρώπων.

Αυτό οδήγησε στην απόφαση για το κτίσιμο του Τείχους τη νύχτα της 13ης Αυγούστου 1961. Από τη μια στιγμή την άλλη το Τείχος χώρισε οικογένειες που ζούσαν δίπλα η μια στην άλλη. Παρόλο τους νέους μύθους που γεννήθηκαν γύρω από τις αντιδράσεις, η συγγραφέας υποστηρίζει πως αυτές ήταν ελάχιστες. Η κοινωνία είχε πλέον συμβιβαστεί. Όχι μόνο φοβηθεί, αλλά και συμβιβαστεί. Αλλά και το καθεστώς επιχειρούσε να γίνει πιο μετριοπαθές. Το 1962 έγινε μια προσπάθεια περιορισμού της δράσης του Μίλκε και της Στάζι του, το εκπαιδευτικό σύστημα προσπαθούσε να δημιουργήσει συνθήκες μεγαλύτερης ισότητας, ο αθλητισμός, έστω και ντοπαρισμένος, γεννούσε περηφάνεια στην κοινωνία των πολιτών. Πολλοί Ανατολικογερμανοί θυμούνται αυτή την περίοδο ως περίοδο σταθερότητας. Για πολλούς εξ αυτών η δεκαετία του 1960, δεν ήταν μόνο μια περίοδος ολοκληρωτισμού, αλλά και μια περίοδος «μοντερνισμού» και «ιλιγγιώδους ταχείας προόδου» (σ. 251).

Η κοινωνία ήταν διχασμένη σε δυο μεγάλες ομάδες: Η μια, και μικρότερη, ήταν αυτή που ασφυκτιούσε υπό τις συνθήκες ανελευθερίας, αλλά η άλλη, και μεγαλύτερη, ήταν η συμβιβασμένη με την ανυπαρξία της δημοκρατίας για χάρη της καλύτερης ατομικής και οικογενειακής ζωής. Είμαστε στη φάση που ο Ούλμπριχτ διακήρυξε πως ο σοσιαλισμός δεν είναι μια μετάβαση προς τον κομμουνισμό αλλά και ένα ξεχωριστό στάδιο από μόνο του. Βεβαίως θα πρόσθετα πως αυτή η θέση ήταν αποδεκτή και σε άλλους σοβιετικούς δορυφόρους. Για παράδειγμα στη Βουλγαρία αναπτύχθηκε η θέση της «αναπτυγμένης σοσιαλιστικής κοινωνίας» ως ξεχωριστό βήμα και στάδιο από τον ώριμο σοβιετικό σοσιαλισμό. Ήταν ένας τρόπος «ιδεολογικής» διαφοροποίησης από τη μητέρα Σοβιετική Ένωση. Αν και δεν την αναφέρει η συγγραφέας, θα ήθελα να τονίσω μια άλλη διαφορά με τη σοβιετική μητέρα στην οποία όμως αντιτάχθηκε η ανατολικογερμανική επιστημονική κοινότητα.

Στη Σοβιετική Ένωση θεωρούσαν πως η Κοινωνιολογία ήταν αστική επιστήμη, αφού στον υπαρκτό σοσιαλισμό το ρόλο της Κοινωνιολογίας είχε αναλάβει ο ιστορικός υλισμός.

Στη Σοβιετική Ένωση θεωρούσαν πως η Κοινωνιολογία ήταν αστική επιστήμη, αφού στον υπαρκτό σοσιαλισμό το ρόλο της Κοινωνιολογίας είχε αναλάβει ο ιστορικός υλισμός. Αξέχαστα θα μείνουν στη συνείδηση αυτών των πολιτών τα πανάθλια εγχειρίδια ιστορικού και διαλεκτικού υλισμού, από τα οποία έμαθαν τον «μαρξισμό-λενινισμό» και πολλοί στα καθ’ ημάς. Γι’ αυτό και σήμερα κάποιοι έχουν μείνει στα μονόχνοτα σχήματα του «ή εμείς ή αυτοί» αλλά και κάποιοι άλλοι σ’ αυτά του «εμείς οι δημοκράτες και όλοι οι άλλοι «ή σταλινικοί ή ναζί». Στη ΛΔΓ επέμεναν και εκεί πως η Κοινωνιολογία ήταν μια αστική επιστήμη, αντιθέτως στη Βουλγαρία και στην Πολωνία η Κοινωνιολογία θεωρείτο μια ξεχωριστή από τον «ιστορικό υλισμό» σοσιαλιστική επιστήμη. Διαφορές που φαίνονται μικρές αλλά είχαν τη σημασία τους. Με την άνοδο του Μπρέζνιεφ στην εξουσία οι σχέσεις του Ούλμπριχτ με αυτόν περνούν μεγάλες δυσκολίες. Ο Ούλμπριχτ με τον αέρα πως είχε αναπτύξει ένα επίπεδο ζωής καλύτερο απ’ αυτό των υπολοίπων σοσιαλιστικών χωρών, αντιμετώπιζε με αλαζονεία τους άλλους ηγέτες, ακόμη και τον Μπρέζνιεφ.

Η ΛΔΓ του Χόνεκερ και το αναπόφευκτο τέλος της

Το πλήρωσε με τον παραγκωνισμό του από τον χρόνια προστατευόμενό του, τον Έριχ Χόνεκερ. Το 1971 ο Ούλμπριχτ αντικαταστάθηκε από τον Χόνεκερ, η γραμμή του οποίου ήταν συντηρητικότερη, αλλά όχι ριζοσπαστικά διαφορετική από του προκατόχου του. Όσο και αν ο νέος ηγέτης της χώρας έχει τη φήμη του αρτηριοσκληρωτικού, η συγγραφέας τον βλέπει πιο «συμπαθητικά», υπερβολικά «συμπαθητικά» θα έλεγα. Έχει στοιχεία γι’ αυτή της τη συμπάθεια; Βεβαίως και έχει. Αυτός προσπάθησε να δημιουργήσει μια καταναλωτική ευφορία στη χώρα του, αν και έπεσε στην εποχή που ακρίβυνε το χορηγούμενο στη ΛΔΓ σοβιετικό αργό πετρέλαιο, από το οποίο η χώρα δεν επωφελούταν μόνο ενεργειακά αλλά και παρήγαγε άλλα προϊόντα προς εξαγωγή. Οι σοβιετικοί θεώρησαν πως εφόσον η χώρα επωφελούταν απ’ αυτό, πρέπει να πλήρωνε και πιο ακριβά το πετρέλαιο και το σοβιετικό αέριο. Ο Χόνεκερ προσπάθησε να μη στερήσει τους πολίτες από τον καφέ τους κατά την κρίση του καφέ το 1977, έφερε γνήσια δυτικά τζιν για πώληση, άνοιξε τα καταστήματα Intershop, τα οποία πουλούσαν δυτικά προϊόντα με συνάλλαγμα για όλους τους πολίτες και όχι μόνο για τη νομενκλατούρα, όπως γινόταν μέχρι τότε, με τη βοήθεια της κομματικής Ελεύθερης Γερμανικής Νεολαίας και της δυτικής μουσικής έκανε ανοίγματα προς όλη την ανατολικογερμανική αλλά και τη δυτική νεολαία, έκανε στροφή στην παραγωγή καταναλωτικών προϊόντων όπως οι περίφημες κούκλες Ανατολικής Γερμανίας και επέτρεψε την καλλιέργεια συλλογικών αλλά και οικογενειακών κήπων.

Κάθε Γερμανός πολίτης λάμβανε στρατιωτική εκπαίδευση σε διάφορες φάσεις της ζωής του, ενώ για να σπουδάσει ένας νέος άνδρας έπρεπε να εκπληρώσει τριετή θητεία.

Το κυριότερο πλησίασε τόσο πολύ την ΟΔΓ ώστε κατόρθωσε να λάβει μεγάλα δάνεια απ’ αυτήν. Την ίδια όμως περίοδο ο Μίλκε, μην τον ξεχνάμε αυτόν, έσφιγγε ακόμη περισσότερο τα λουριά της Στάζι, ενώ και η στρατιωτικοποίηση εντάθηκε. Κάθε Γερμανός πολίτης λάμβανε στρατιωτική εκπαίδευση σε διάφορες φάσεις της ζωής του, ενώ για να σπουδάσει ένας νέος άνδρας έπρεπε να εκπληρώσει τριετή θητεία. Το καθεστώς αντιμετώπισε με σπασμωδικές και υπερβολικές κινήσεις γεγονότα όπως την αυτοπυρπόληση του πάστορα Όσκαρ Μπρούσεβιτς, τον οποίο προσπάθησε να βγάλει τρελό, κυνήγησε καλλιτέχνες όπως τον Βολφ Μπίρμαν και συγγραφείς όπως τη Κρίστα Βολφ, οι οποίοι δεν ήταν εχθροί των σοσιαλιστικών ιδεωδών, το αντίθετο. Γενικά η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει και ολοκληρώθηκε με τη σύγκρουση Γκορμπατσόφ-Χόνεκερ. Τον Οκτώβριο του 1989 ξεκίνησαν μαζικές διαδηλώσεις υπέρ του Γκόρμπι και κατά του Χόνεκερ που οδήγησαν στην παραίτηση Χόνεκερ στις 17 Οκτωβρίου και στο άνοιγμα του Τείχους στις 9 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Αν και οι αντιφρονούντες διανοούμενοι τάχθηκαν υπέρ της διατήρησης της ΛΔΓ, η πλειοψηφία των Ανατολικογερμανών μαζί με τον καγκελάριο Κολ ζητούσε την επανένωση. Στις 3 Οκτωβρίου 1990 πέθανε η ΛΔΓ και μια ενωμένη Γερμανία του ενός λαού ήρθε στη θέση της. Όπως όμως δείχνει η κυριαρχία του ακροδεξιού AFD αλλά και οι αντοχές της κόκκινης Σάρα στα κρατίδια της πρώην Ανατολικής Γερμανίας τα προβλήματα καθυστέρησης του ανατολικού τμήματος εξακολουθούν να υπάρχουν και να διαιωνίζονται.

Η Katja Hoyer είναι Γερμανοβρετανίδα ιστορικός, δημοσιογράφος και συγγραφέας του πολύ γνωστού βιβλίου Blood and Iron. Είναι επισκέπτρια ερευνήτρια στο King’s College του Λονδίνου και μέλος της Royal Historical Society, αρθρογραφεί στη Washington Post και παρουσιάζει μαζί με τον Oliver Moody το podcast «The New Germany». Γεννήθηκε στην Ανατολική Γερμανία.

Η συγγραφέας επιχειρεί να δώσει μια αντικειμενική εικόνα της ζωής στην ΛΔΓ, να δείξει τι υπήρχε σ’ αυτή τη χώρα μαζί και «πέρα από το Τείχος». Νομίζω όμως πως υποτίμησε την πλευρά του ολοκληρωτισμού για χάρη των συνθηκών ζωής και των επιτυχιών του κράτους πρόνοιας. Οι συνθήκες ζωής όμως δυσκολεύουν αφάνταστα όταν αναπτύσσονται μέσα σε ολοκληρωτικούς περιορισμούς. Ο ολοκληρωτισμός δεν ήταν μια παράμετρος αυτών των κοινωνιών, αλλά η καθοριστική παράμετρος. Αυτή η, κατά τη γνώμη μου, υποτίμηση την οδηγεί πολλές φορές σε αντιφατικές κρίσεις, όπως φαίνεται από τα δυο αποσπάσματα που παρατίθενται στο τέλος. Παρά αυτή την επιφύλαξη αυτό εδώ το βιβλίο αποτελεί μια πολύ διαφωτιστική παρουσίαση της ζωής σε μια χώρα του υπαρκτού σοσιαλισμού, η οποία ούτως ή άλλως είχε τις μεγαλύτερες επιτυχίες από τις άλλες σε πολλούς τομείς της ζωής. Καλό είναι να διαβαστεί και να μελετηθεί από πολλούς και πολλές.

Βατή η μετάφραση του Νίκου Ρούσσου διατηρεί την ατμόσφαιρα του βιβλίου και έτσι διευκολύνει την ανάγνωσή του. Έχω κάποιες διαφωνίες με κάποιους τονισμούς ονομάτων και όρους, όπως για παράδειγμα η γνωστή σ’ όλους ως «η NKVD» είναι μάλλον ασυνήθιστο να μετατρέπεται σε «το NKVD», αν και η μετάφραση των αρχικών στα ελληνικά νομιμοποιεί και τις δυο εκδοχές, όντως υπάρχει το «Λαϊκό Επιτροπάτο Εσωτερικών Υποθέσεων» αλλά και η «Λαϊκή Επιτροπή Εσωτερικών Υποθέσεων». Αλλά αυτά είναι ελάσσονος σημασίας. Θα βοηθούσε ένα ευρετήριο όρων και ονομάτων και η παρουσίαση των αρκτικόλεξων.

ΥΓ. Διάβασα και έγραψα γι’ αυτό το βιβλίο ευρισκόμενος στην πολωνική πόλη Szczecin (Στετίνο). Μια πόλη της βορειοδυτικής Πολωνίας που το 1945 ανήκε στο ανατολικό τμήμα της Γερμανίας, όπου και από εκεί εκδιώχθηκαν χιλιάδες Γερμανοί, τους οποίους και συναντάμε στο βιβλίο της Χόγιερ. Επισκέφτηκα εκεί το Εθνικό Μουσείο της πόλης για να δω μια συγκινητική Έκθεση φωτογραφίας, αρχείων, ηχητικών ντοκουμέντων, αντικών και τηλεοπτικών Επικαίρων της εποχής, όπου πραγματικά ο κάθε επισκέπτης μένει άναυδος από τον κυνισμό και τον ολοκληρωτισμό του πολωνικού καθεστώτος, αλλά και από το μεγαλείο όσων αντιστάθηκαν σ’ αυτό. Ακόμη περισσότερο κυνικό και ολοκληρωτικό ήταν και αυτό της ΛΔΓ.

^＊Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΙΑΚΑΝΤΑΡΗΣ είναι συγγραφέας και δρ. Κοινωνιολογίας. Το νέο του βιβλίο «Τι δημοκρατίες θα υπάρχουν το 2050; – Μεταδημοκρατία, μεταπολιτική, μετακόμματα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια.

Αποσπάσματα από το βιβλίο

«Η τραυματική εμπειρία της βίαιης γέννησης του γερμανικού κομμουνισμού, την οποία είχαν προκαλέσει τόσο ο Χίτλερ όσο και ο Στάλιν, θα μπορούσε να είχε ξυπνήσει στους εναπομείναντες εξόριστους την επιθυμία να θεωρήσουν πως επρόκειτο για μια ευκαιρία να οικοδομήσουν ένα ειρηνικό είδος σοσιαλισμού – ένα σύστημα καλύτερο από εκείνο της Σοβιετικής Ένωσης και μια Γερμανία καλύτερη από εκείνη που είχε προηγηθεί. Καταρχάς ο ίδιος ο Στάλιν δεν φαινόταν να έχει αντίρρηση σε αυτό». (σ. 48) 

«Το σημαντικότερο, ωστόσο, ήταν πως κάτω από τον ασφυκτικό έλεγχο του Στάλιν το μόνο που απέμενε από τη γερμανική κομμουνιστική διασπορά ήταν ο πιο αδίστακτος και φιλοσοβιετικός πυρήνας της. Η ηγεσία του KPD (Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας) από την οποία ο Στάλιν επέλεξε τους άνδρες που θα οικοδομούσαν τον σοσιαλισμό στη Γερμανία, δεν είχε επιβιώσει από τη Μεγάλη Τρομοκρατία κατά τύχη αλλά επειδή είχε αποποιηθεί κάθε ηθική». (σ. 49)

Πηγή: Bookpress

Elniplex | 10/01/2025

Γράφει ο Απόστολος Πάππος

Διαβάζεται σε 2′- Ηλικιακό κοινό: 8+ (target 8-12) – Εικονογραφημένο βιβλίο γνώσεων για παιδιά

Είναι απαραίτητο για μια γυναίκα να αναζητήσει γνήσια αρετή ώστε να είναι δίκαιη, γενναία και συνετή. Θα πρέπει να ασκεί λιτότητα και να αποφεύγει ματαιοδοξία
(Περικτιόνη, Η αρμονία των γυναικών)

Η Βασιλική Μαρκάκη, ο Ζήνωνας Ζαμπακίδης και η Ρένια Μεταλληνού στην εικονογράφηση δημιουργούν έναν πλήρη, μεγάλου μεγέθους τόμο με σπουδαίες γυναίκες που διέπρεψαν στον ευρύτερο ελληνικό κόσμο της αρχαιότητας και του Βυζαντίου.

Περί τίνος πρόκειται

Μια πολύ ωραία κατάδυση και έρευνα στον αρχαίο ελληνικό και βυζαντινό κόσμο, όπου σας έχω νέα- έζησαν και γυναίκες και μάλιστα κάποιες κατάφεραν να διαπρέψουν, να ξεχωρίσουν, να διαφύγουν του πεπρωμένου και του κοινωνικού προκαθορισμού.

Το θλιβερό είναι ότι ξέρουμε ελάχιστες ή λίγες από αυτές (δεν θα κάνουμε κόντρες, το συμπέρασμα είναι γενικό) και το βιβλίο αυτό της Βασιλικής Μαρκάκη και του Ζήνωνα Ζαμπακίδη, που τους είχαμε θαυμάσει στο εξαιρετικό Η Μυρτώ και η Σμύρνη των θαυμάτων, έρχεται να ταρακουνήσει το χαμηλό βιβλιογραφικό αποτύπωμα που έχουμε για την εποχή, ειδικά το απευθυνόμενο προς παιδιά.

Η Σπαρτιάτισσα βασίλισσα Γοργώ, η βασίλισσα της Μακεδονίας Ολυμπιάδα, η περίφημη Κλεοπάτρα της Αιγύπτου, η αυτοκράτειρα Θεοδώρα και η έτερη αυτοκράτειρα Αριάδνη, η Άννα η Κομνηνή, η Κασσιανή η μοναχή, η Σαπφώ η ποιήτρια, η θρυλική μαθηματικός Υπατία, η Ασπασία του Περικλή. Και δίπλα σε αυτές, γυναίκες απείρως πιο άγνωστες στον ευρύ πληθυσμό, όπως η φιλόσοφος, μητέρα του Πλάτωνα, Περικτιόνη, που συνέβαλε στη βελτίωση της θέσης των γυναικών της εποχής, η Θεοφανώ Σκλήραινα που μετέφερε τον βυζαντινό πολιτισμό στη Γερμανία, η λυρική ποιήτρια Κορίννα του 6ου αι. π.Χ., η αγγειοπλάστισσα Κόρα, η ποιήτρια Ανύτη και πολλές άλλες, σαράντα τέσσερις συνολικά.

Ζωές ξεχωριστές, παράξενες, ασυνήθιστες, θαυμαστές, με απροσδόκητες στροφές, με σθένος και πάθος, κρατημένες συχνά από μια λεπτή κλωστή ισορροπίας που έζησαν και έδρασαν τη λεκάνη της Μεσογείου, από την αρχαιότητα έως τους βυζαντινούς χρόνους.

Αυτοκράτειρες, βασίλισσες, σύζυγοι επιφανών ανδρών που αναρριχήθηκαν στην εξουσία ή σε κύρος και υπόληψη, ποιήτριες, φιλόσοφοι, καλλιτέχνιδες, γιατροί, αστρονόμοι, μαθηματικοί, πολεμίστριες, αθλήτριες, ιέρειες, εταίρες, μάντισσες και άλλες, ανθολογούνται, με πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις και αποτυπώνονται εστιάζοντας στα πεδία που ξεχώρισαν. Κείμενα στρωτά, καλοφτιαγμένα, που προσπαθούν να ξεγελάσουν το γνωστικό υπόβαθρο του βιβλίου και να θέλξουν με την αφηγηματική τους δύναμη, αναδεικνύοντας τις πιο σημαντικές πληροφορίες για κάθε προσωπικότητα.

Η εικονογράφηση της Ρένιας Μεταλληνού περιλαμβάνει ισάριθμες ολοσέλιδες εικόνες που εστιάζουν στα πρόσωπα, τα βλέμματα, τις ενδυμασίες της εποχής, με το κόκκινο και τα παράγωγά του να ξεχωρίζουν συχνά στις εικόνες. Εντυπωσιακό το μέγεθος του τόμου και οι εικόνες αποτελούν μια πολύ καλή εικονογραφική ανθολόγηση σπουδαίων γυναικών.

Για αναγνώστες από 8 περίπου ετών.

Εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Απόσπασμα

Δείτε απόσπασμα εδώ

Δείτε το βιβλίο στις Εκδόσεις Παπαδόπουλος εδώ

TAYTOTHTA
Τίτλος:	Γυναίκες αρχαίες και βυζαντινές που άγγιξαν και ξεπέρασαν τον μύθο
Συγγραφέας:	Βασιλική ΜαρκάκηΖήνωνας Ζαμπακίδης
Εικονογράφος:	Ρένια Μεταλληνού
Εκδόσεις:	Παπαδόπουλος, Οκτώβριος 2024
Επιμέλεια:	Χρύσα Φραγκιαδάκη
Σελίδες:	112
Μέγεθος:	23 Χ 30
ISBN:	978-618-232-058-7

Πηγή: Elniplex

Dominica Amat | 18/10/2024

Γράφει η Κυριακή Γανίτη(Dominica Amat)

Το τελευταίο διάστημα έχω νιώσει ότι περνώ μία ”κρίση” στη σχέση μου με τα βιβλία και πιο συγκεκριμένα με την ανάγνωση αυτών. Ψάχνοντας να βρω τρόπους ικανούς για να ξεπεράσω αυτόν τον ”σκόπελο”, πέρα από το απαραίτητο διάλειμμα του καλοκαιριού, έχω αποφασίσει (σας το έχω ξαναπεί) να έρχομαι σε επαφή με βιβλία -όσο είναι αυτό εφικτό- που με κάνουν να ”κολυμπώ” σε ξένα από τα οικεία μου ”αναγνωστικά νερά”. Μέχρι στιγμής και κρατώντας πάντα μικρό καλάθι, μπορώ να πω ότι αυτό το πείραμα δείχνει να έχει θετικό πρόσημο και ευελπιστώ να συνεχίσει έτσι και στη συνέχεια. Ένα, λοιπόν, βιβλίο που διάβασα και τολμώ να ομολογήσω ότι ξεπέρασε τις προκατειλημμένες προσδοκίες μου είναι το μυθιστόρημα της συγγραφέως Ειρήνης Ευφραιμίδη, με τίτλο ”ΧΑΛΚΙΝΟ ΔΑΚΡΥ ΦΤΕΡΩΤΟ”, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Ανέκαθεν πίστευα ότι οι μύθοι περιέχουν μία δόση αλήθειας, μα και το αντίστροφο. Λες και απαρχής της ύπαρξης του ανθρώπου όλοι κι όλες προσπαθούν με τον έναν, ή, τον άλλον τρόπο να αναδείξουν, ή, να κρύψουν από μικρά έως και μεγαλύτερα μυστικά, παγιωμένες σκέψεις σχετικά με την επιστήμη, τη θρησκεία, τα όρια αυτών, καθώς και τη θέση των γυναικών μέσα στις κοινωνίες και το μέχρι πού και τί τους επιτρέπεται να πράξουν/σκεφτούν. Να μου επιτρέψετε να θεωρώ ότι κάποιοι εξ αυτών ήταν έτσι φτιαγμένοι και διαδεδομένοι είτε για να συκοφαντήσουν (εντός κι εκτός εισαγωγικών), να μειώσουν την αξία κάποιων ανθρώπων (όπως για παράδειγμα σπουδαίων γυναικών), ενώ ταυτόχρονα δίνουν μυθικές διαστάσεις σε πρόσωπα (κυρίως ανδρών) και επιτεύγματα των οποίων στην πραγματικότητα δεν ανταποκρίνονται στην όποια υστεροφημία τους…

”Η Μαργαρίτα ∆ελαβόγια έχει αναλάβει μια δύσκολη αποστολή: να μπει κρυφά στο Άγιο Όρος και να μεταφέρει κάποια σημαντικά κειμήλια σε ένα εργαστήριο αρχαιομετρίας στη Γερμανία. Ο σκοπός της είναι ιερός και καταλύει κάθε της φόβο. Όμως οι κίνδυνοι ελλοχεύουν και εκείνη βρίσκεται ξαφνικά στο στόχαστρο φιλόδοξων και αδίστακτων ανθρώπων που εξαπολύουν ένα ανελέητο ανθρωποκυνηγητό εναντίον της, για να μπορέσουν να τη σταματήσουν.” (Από το οπισθόφυλλο)

Η σκέψη του να μπορούσα κάποια στιγμή να καταφέρω να επισκεφτώ το Άγιο Όρος δε γεννήθηκε τώρα που διάβασα το βιβλίο, αλλά υπάρχει εδώ και πολύ καιρό μέσα στο μυαλό μου. Ναι, μπορεί να ακουστώ βλάσφημη, μα έχω την άποψη ότι η θρησκεία δε θα έπρεπε να διακατέχεται από τέτοια στενομυαλιά και να προβαίνει σε τέτοιους αναίτιους διαχωρισμούς μεταξύ των ανθρώπων! Διαβάζοντας, λοιπόν, την άνωθεν περίληψη, η σκέψη μου άρχισε να κινείται σε μονοπάτια που κυριαρχούσε η αγωνία, το μυστήριο και οι ίντριγκες μέσω της αυξανόμενης σε ένταση αδρεναλίνης. Μπήκα, ασυναίσθητα, στη θέση της κεντρικής πρωταγωνίστριας και βίωσα μία εμπειρία πρωτόγνωρη για μένα.

Ο μύθος, εδώ, συναντά την αλήθεια και την επιστήμη μέσα στις σελίδες του βιβλίου και ένας αλλιώτικος αγώνας δρόμου για την απόκτηση των βαθύτερων μυστικών γύρω από την ανθρώπινη ύπαρξη και αθανασία ξεκινά με πολλά εμπόδια, σασπένς, φόνους, ίντριγκες και ανατροπές… Άραγε, οι πληγές που άνοιξαν και πονούν θα μπορέσουν να ιαθούν; Ποιος ο ρόλος της συγχώρεσης, της αγάπης, της ελπίδας, των δεύτερων ευκαιριών, καθώς και της εκδίκησης; Πώς θα υπάρξει η πολυπόθητη ισορροπία μεταξύ του παρόντος και του παρελθόντος;

Διάβασα το βιβλίο σε διάστημα δύο ημερών με μεγάλη προσήλωση στα λεγόμενά του. Μου άρεσε ο τρόπος που η συγγραφέας δομεί ολόκληρη την ιστορία του βιβλίου, γνωρίζοντας εξ αρχής το τι ήθελε να πει, το πώς να το διατυπώσει, μα κυρίως το πώς θα ολοκληρωνόταν. Ποια μηνύματα θα ήθελε να μεταδώσει στο αναγνωστικό κοινό και να αποκαταστήσει (εντός κι εκτός εισαγωγικών) κάποιες ”παραφωνίες” γύρω από ζητήματα που μας απασχολούν διαχρονικά… Και σε αυτό σύμμαχό της είχε την ευγλωττία της πένας της, όπως και την εις βάθος σκιαγράφηση όλων των προσώπων που θα παρελάσουν από μπροστά μας κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης. Ναι, πρόκειται για ένα ιδιαίτερο βιβλίο που σας το προτείνω. 

Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Πηγή: Dominica Amat

Clickatlife | 09/12/2024

Η Ειρήνη Ευφραιμίδη, συγγραφέας του μυθιστορήματος «Χάλκινο Δάκρυ Φτερωτό» από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης.

Το βιβλίο

Μια ιστορία που θα μπορούσε να είναι και αληθινή,  ένα συναρπαστικό, γρήγορο, καλογραμμένο θρίλερ που κόβει την ανάσα και διαβάζεται απνευστί από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα.

Η Μαργαρίτα ∆ελαβόγια έχει αναλάβει μια δύσκολη αποστολή: να μπει κρυφά στο Άγιο Όρος και να μεταφέρει κάποια σημαντικά κειμήλια σε ένα εργαστήριο αρχαιομετρίας στη Γερμανία. Ο σκοπός της είναι ιερός. Όμως οι κίνδυνοι ελλοχεύουν και εκείνη βρίσκεται ξαφνικά στο στόχαστρο φιλόδοξων και αδίστακτων ανθρώπων που εξαπολύουν ένα ανελέητο ανθρωποκυνηγητό εναντίον της, για να μπορέσουν να τη σταματήσουν. Ίντριγκες, συνωμοσίες, θανάσιμες πλεκτάνες, πάθη και προδοσίες συνθέτουν μια συναρπαστική ιστορία μυστηρίου και δράσης.

Στις σελίδες του βιβλίου ξεδιπλώνονται σιγά-σιγά όλα τα στάδια μιας παγκόσμιας εκστρατείας που έχει ως σκοπό της να αποκρυπτογραφήσει το πολύτιμο φορτίο με κάθε μέσο και με κάθε κόστος. Φόνοι, έντονο σασπένς και κλιμακούμενη αγωνία θα οδηγήσουν σε ένα χάλκινο, φτερωτό δάκρυ που θα θεραπεύσει όλες τις πληγές και θα ενώσει με τρόπο αριστοτεχνικό τη μυθολογία με την επιστήμη, το παρελθόν με το παρόν, την αγάπη με τον πόνο της απώλειας και τη λύτρωση με τη δύναμη της πίστης.

Ένα ιστορικό μυθιστόρημα με σασπένς, αγωνία και μοντέρνα γραφή που κόβει την ανάσα. Σε όλα τα βιβλιοπωλεία από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για το μυθιστόρημα «Χάλκινο Δάκρυ Φτερωτό»;

Την ιδέα μιας γυναίκας που θα έμπαινε κολυμπώντας στο απαγορευμένο βουνό, την κλωθογύριζα στο μυαλό μου εδώ και χρόνια. Σκεφτόμουν στην αρχή να την βάλω να μπει με κάποιον υποβρύχιο τρόπο, όταν κάπου άκουσα, ότι υπάρχουν αθλητές μαραθώνιας κολύμβησης. Αυτό θα έκανε και η Μαργαρίτα. Τη βάφτισα μαραθωνοκολυμβήτρια και την έριξα στα σκοτεινά νερά του Κόλπου της Σάρτης για να κολυμπήσει στην απέναντι πλευρά, να μπει κρυφά στο Περιβόλι της Παναγιάς και να παραλάβει το κιβώτιο που της είχε αφήσει ένας μοναχός σε ένα προσυμφωνημένο μέρος.

Από την άλλη πλευρά η επιθυμία μου ήταν να αναπλάσω την προσωπικότητα της Μήδειας ως μέρος μιας προϊστορικής εποχής -για την οποία υπάρχουν βεβαίως μόνο μύθοι- βασιζόμενη στην απλή λογική. Διότι μέσα από το σημερινό πρίσμα θεώρησης των πραγμάτων, μου φαινόταν  πολύ me-too να έχουν φορτώσει τόσους φόνους σε μία τόσο χαρισματική γυναίκα. Κάτι δεν πήγαινε καλά -φυσικά!- και αποφάσισα να το ανακαλύψω, προσθέτοντας μπόλικη φαντασία παραπλεύρως… Η περίπτωση κάθε γυναίκας στην ιστορία, που προσπάθησε να ξεφύγει από τα περπατημένα και να μπει σε επιστημονικά μονοπάτια, καταλήγοντας στην πραγματική ή θεωρητική πυρά, είναι ένα επαναλαμβανόμενο έγκλημα τα τελευταία τρεις χιλιάδες χρόνια.

Κι αν η μυθολογική Μήδεια έκανε τον γύρο της προϊστορικής Ευρώπης προσπαθώντας να βρει ιάματα για να απαλύνει τον ανθρώπινο πόνο, μία σύγχρονη γυναίκα, η Μαργαρίτα, δέχτηκε να αναλάβει έναν δύσκολο και ανόσιο στόχο, να μπει στο Άγιο Όρος και να μεταφέρει ένα πολύτιμο δέμα, που περιείχε κάτι που θα μπορούσε να αποβεί σωτήριο για την ίδια, αλλά και για πολλούς ανθρώπους.

Επειδή είμαι ποδηλάτισσα που ταξιδεύω σε όλη την Ευρώπη πάνω σε δύο ρόδες, συναντάω μέρη περίεργα, όπως η βυθισμένη αποθήκη του Obermuehl στον Δούναβη, που μου δίνουν εναύσματα για να τοποθετήσω την υπόθεση σε υπάρχοντα μέρη, που όμως πολύ λίγοι άνθρωποι έχουν δει. Είχα κάνει ένα ποδηλατικό ταξίδι μόνη μου από τη Νικήτη στο Πόρτο Κουφό -όπου πέρασα και από τη Σάρτη, τρομερή εμπειρία. Έβλεπα σε όλη τη διαδρομή άγνωστες, μαγικές παραλίες και απέναντι τον Άθω. Δεν ήθελε και πολύ για να ρίξω τη Μαργαρίτα στα νυχτερινά νερά του κόλπου του Αγίου Όρους, να κολυμπήσει μέχρι απέναντι. Η Σάρτη βόλευε, γιατί είναι μία ευθεία μέχρι το Διαπόρτι, τον προορισμό της.

Χρειάστηκε έρευνα σε βιβλία της Ελληνικής μυθολογίας για την εξέλιξη της πλοκής;

Χρειάστηκε έρευνα εβδομάδων για κάθε μία παράγραφο του βιβλίου, ιδιαίτερα για το προϊστορικό φαρμακολογικό κομμάτι, τη διαβίωση στο Άγιο Όρος και την επινόηση μίας πιστευτής θανατηφόρας ασθένειας. 

Θεωρείται, ότι οι μύθοι είναι δημιουργήματα της φαντασίας ή αποτελούν αντανάκλαση πραγματικών γεγονότων που παραλλάχθηκαν και εμπλουτίστηκαν με άλλα στοιχεία στην πορεία των ετών;

Η λέξη «Μήδεια» είναι εδώ και αιώνες συνώνυμο ακατανόμαστων εγκλημάτων μυθολογικής βαρύτητας, που της τα φόρτωσαν της δύστυχης για λόγους πλοκής των τραγωδιών -επιτρέψτε μου αυτό το απονενοημένο σχόλιο. Οποιαδήποτε γυναίκα τα τελευταία τρεις χιλιάδες χρόνια προσπάθησε να ξεφύγει από την πεπατημένη και να επιδείξει κάποια επιστημονική ανησυχία, κατέληξε στην πραγματική ή θεωρητική πυρά και δεν νομίζω ότι χρειάζεται να αναφέρω ονόματα, νομίζω! Αυτή η σκέψη ήταν το έναυσμα για την πλοκή.

Εγώ πάλι ως γνήσια φαντασιόπληκτη πιστεύω, πως οι λόγοι που οδήγησαν μία προφανώς έξυπνη, μορφωμένη, και ενδεχομένως καλομαθημένη πριγκίπισσα μιας πλούσιας πόλης του Εύξεινου Πόντου να τα παρατήσει όλα και να ανέβει σε ένα καράβι με πενήντα μαντράχαλους, δεν μπορεί να ήταν μόνο ο έρωτας. Ήταν σίγουρα κάτι πολύ πιο σημαντικό, η φιλοδοξία, που της έδωσε δύναμη να αντέξει το δύσκολο ταξίδι της επιστροφής στην πατρίδα του αγαπημένου της. Μια τέτοια σπουδαγμένη γυναίκα -μάγισσες τις έλεγαν τους τελευταίου τριάντα αιώνες!- που θα μπορούσε με τα σημερινά δεδομένα να χαρακτηριστεί γιατρός, σίγουρα θα αναζήτησε ακόμα περισσότερη γνώση στην διαδρομή, την οποία μετέτρεψε σε εργαλείο για την επιστήμη της. Χάριν ποιητικής αδείας τής φορτώσαμε στην πορεία της ιστορίας φόνους και ανοσιουργήματα, αλλά έτσι είναι: τα βραβεία τους θεατρικούς αγώνες θρέφονται από σοκ και αίμα.

Το βιβλίο περιλαμβάνει ακριβείς περιγραφές πόλεων και ειδικά της Χαϊδελβέργης. Τί σας συνδέει με αυτή την πόλη;

Σπούδασα μερικούς μήνες στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης και η εμπειρία ήταν συγκλονιστική από κάθε άποψη. Η πόλη έχει μοναδική ομορφιά και οι διαλέξεις στις παραδοσιακές σάλες του Πανεπιστημίου μου άφησαν ανεξίτηλες εντυπώσεις.

Ένα χαρακτηριστικό που προσπαθώ να κρατάω στις αφηγήσεις μου, είναι να βάζω αγωνία και περιπέτεια σε περίεργα γεωγραφικά σημεία, στα οποία έχω βρεθεί αυτοπροσώπως. Το μοναδικό βέβαια που εξαιρείται είναι το Άγιο Όρος, τα περισσότερα σημεία που περιγράφω στο βιβλίο, τα έχω δει με τα μάτια μου. Όταν ταξίδευα στον Δούναβη με το ποδήλατο, περνώντας από το χωριό του Obermuehl, είδα τη βυθισμένη αποθήκη μέσα στα νερά του ποταμού και αμέσως μου ήρθε ιδέα, ότι κάποιος θα μπορούσε να είναι φυλακισμένος στα υπόγεια της βυθισμένης αποθήκης ή ακόμα και να πνιγεί εκεί μέσα.

Κρύβει το «ΧΑΛΚΙΝΟ ΔΑΚΡΥ ΦΤΕΡΩΤΟ» κάποιο θρησκευτικό μήνυμα;

Σίγουρα όχι. Η πίστη στον Θεό είναι μία πολύπλοκη, προσωπική πορεία κάθε ανθρώπου, που δεν θα ήθελα να αγγίξω σε ένα “διασκεδαστικό” μυθιστόρημα. Το μήνυμά μου έχει να κάνει κυρίως με την απαξίωση μίας μυθολογικής προσωπικότητας, της Μήδειας, η οποία γίνεται εξιλαστήριο θύμα εγκλημάτων, που το πιο πιθανό είναι να μην διέπραξε. Η περίπτωση κάθε γυναίκας στην ιστορία, που προσπάθησε να ξεφύγει από τα περπατημένα και να μπει σε επιστημονικά μονοπάτια, καταλήγοντας στην πραγματική ή θεωρητική πυρά, είναι ένα επαναλαμβανόμενο έγκλημα τα τελευταία τρεις χιλιάδες χρόνια.

Πότε καταλάβατε ότι θέλετε να γίνετε συγγραφέας;

Στα έξι μου χρόνια ξεκίνησα να ονειρεύομαι περιπέτειες και να έχω φανταστικούς φίλους. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, ότι κάποτε δεν με πήγαν οι γονείς μου να δω μία παιδική ταινία που ήθελα πολύ στο σινεμά, στο Αθήναιον για την ακρίβεια, και αφού έκλαψα για αρκετή ώρα στο κρεββάτι μου, αποφάσισα, ότι θα τη δω την ταινία μόνη μου, με τη φαντασία μου. Αυτό το κουσούρι δεν με έχει αφήσει μέχρι σήμερα.

Πέρασα όλα τα κλασσικά στάδια του υποψήφιου συγγραφέα, χειρόγραφη έκδοση εφημερίδας στο δημοτικό, παμφλετάκια στο γυμνάσιο, αρθρογραφία στη σχολική εφημερίδα λίγη δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο… τελικά κατέληξα διευθύντρια marketing και μάμα-ger και γλύτωσε το συγγραφικό στερέωμα από τα πονήματά μου.

Θα υπάρξει και σε sequel με τους ίδιους ήρωες;

Οι ήρωές μου περνάνε από τη δική μου λήθη στην προσωρινή μνήμη των αναγνωστών. Με κάθε καινούργιο αναγνώστη ο ήρωας αναγεννιέται. Άπαξ και το έργο πακεταριστεί, το παραδίδω για περεταίρω απόλαυση στους αναγνώστες και σαλπάρω για το επόμενο ταξίδι.

Ποια διαδικασία συγγραφής χρησιμοποιείτε;

Γράφω αποκλειστικά και μόνο σε υπολογιστή και τις αρχικές σημειώσεις μου τις υπαγορεύω στο κινητό τηλέφωνο. Με δεδομένο ότι είμαι εργαζόμενη μητέρα και ζωγράφος και ποδηλάτισσα, γράφω -ή ηχογραφώ- στις πιο αστείες στιγμές, ας πούμε την ώρα που οδηγώ ή περιμένω σε κάποια αίθουσα αναμονής. Ευχαριστιέμαι πολύ το κομμάτι της έρευνας τον διαφόρων λεπτομερειών, από τη βάση της πήλινης γλάστρας έξω από το Κυριακή της Μονής Αγίου Παύλου μέχρι τους Μυκηναϊκούς τάφους των Αηδονίων στην Νεμέα.

Τί ετοιμάζετε για το επόμενο βήμα σας;

Οι ΑΛΑΛΕΣ ΧΟΡΔΕΣ  είναι σχεδόν έτοιμες. Ακόμα περισσότερο μυστήριο, πολύ road trip στους αιώνες και στις περιπέτειες της Ιστορίας…

Η συγγραφέας

Η Ειρήνη Ευφραιμίδη γεννήθηκε στην Αθήνα, έχει πτυχίο Γερμανικής Φιλολογίας από το ΕΚΠΑ με άριστα και ∆ιδακτορικό στη Γερμανική Λογοτεχνία από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Εργάζεται σαν ∆ιευθύντρια Marketing σε Γερμανική εταιρία και μιλάει τρεις ξένες γλώσσες. Ήταν Πρωταθλήτρια Ελλάδος και μέλος της Εθνικής Ομάδας τοιχοσφαίρισης, ένα άθλημα που συνεχίζει φανατικά μέχρι σήμερα. Ασχολείται ενεργά με τη ζωγραφική με την επωνυμία CroCales και τον ποδηλατικό τουρισμό, καταγράφοντας τις ποδηλατικές της περιπέτειες στο www. ladyonabike.gr. Είναι παντρεμένη και έχει δύο ενήλικα παιδιά .

Πηγή: Clickatlife

Aylogyros News | 09/12/2024

Από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος κυκλοφορεί το πρώτο βιβλίο της σειράς παιδικής λογοτεχνίας «Στα κύματα του χρόνου» των Κυριάκου Αθανασιάδη & Γιώργου Δάμτσιου, σε εικόνες της Κατερίνας Σωτηροπούλου, για παιδιά από 9 ετών.

Ο Τζέιμς είναι αγόρι. Η Σόνια είναι κορίτσι. Κι είναι αυτή η μικρότερη από τις διαφορές τους. Στις συνήθειες, στις γνώσεις, στα χόμπι −στα πάντα− οι δυο τους είναι η μέρα με τη νύχτα: Εκείνη αθλητική, δυναμική και θαρραλέα. Εκείνος… το αντίθετο: διαβάζει βιβλία, ακούει ροκ μουσική και φοβάται εύκολα. Έχουν όμως και δύο κοινά. Πρώτα πρώτα, είναι συνομήλικοι. Και δεύτερο και κυριότερο: ταξιδεύουν στον χρόνο και μπλέκουν στις πιο ασυνήθιστες περιπέτειες που διαβάσατε ποτέ!

Η ημέρα κυλούσε όπως πάντα στο ήσυχο και ειδυλλιακό Μπαρ Χάρμπορ, αυτή τη μικρή, παραθαλάσσια τουριστική πόλη της πολιτείας του Μέιν: βαρετά. Αλλά πόσο μπορεί να κρατήσει κάτι τέτοιο; Όχι πολύ, όταν οι δύο δωδεκάχρονοι ήρωες αυτής της περιπέτειας ανακαλύψουν ένα μυστικό που μπορεί να αλλάξει τα πάντα — τις ζωές τους, τις ζωές όλων των κατοίκων του ψαροχωριού… και ίσως τη ζωή όπως την ξέρουμε.

Κάτι μεγάλο, κρυφό και επικίνδυνο υπάρχει στο υπόγειο του παλιού ξενοδοχείου πάνω στο βουνό. Που ίσως να μην είναι καν ξενοδοχείο τελικά…

Ίσως να είναι η πύλη για ένα ταξίδι στο παρελθόν.

Στον καιρό των Νεάντερταλ!

Μια ιστορία έντονης δράσης, κατάλληλη και για τους πιο διστακτικούς αναγνώστες.

Διαβάστε ένα απόσπασμα εδώ

Αποκτήστε το εδώ

Ο Κυριάκος Αθανασιάδης (Θεσσαλονίκη, 1963) έχει γράψει πάνω από 60 βιβλία για μεγάλους και για παιδιά, υπογράφοντας πότε με το όνομά του και πότε με κάποια ελληνικό ή ξένο ψευδώνυμο.

Ο Γιώργος Δάμτσιος (Νάουσα, 1978) έχει γράψει πολλά μυθιστορήματα περιπέτειας, φαντασίας και τρόμου, ενώ τα διηγήματά του έχουν περιληφθεί σε δεκατρείς συλλογές.

H Κατερίνα Σωτηροπούλου σπούδασε Γραφικές Τέχνες στο Κολλέγιο Βακαλό Art & Design στην Αθήνα. Έχει εργαστεί ως γραφίστρια σε πολλές διαφημιστικές εταιρείες και πλέον απασχολείται ως ελεύθερη επαγγελματίας. Λατρεύει τη σχεδίαση, την εικονογράφηση παιδικών βιβλίων και το κολάζ. Λατρεύει επίσης τον τετράχρονο γιο της, τις γάτες και τη μουσική.

Πηγή: Aylogyros News

Fractalart.gr | 03/12/2024

Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Τόνια Τσακίρη, «Αόρατοι άνθρωποι» Μαθήματα ζωής από τον άστεγο Μιχάλη Σαμόλη, εκδ. Παπαδόπουλος

Αόρατοι άνθρωποι, ζουν ανάμεσά μας. Τους προσπερνούμε, τους παραγκωνίζουμε. Στρέφουμε αλλού το βλέμμα, τους αγνοούμε και εμείς οι ίδιοι τους κατατάσσουμε στην κατηγορία των αοράτων.

Αόρατοι άνθρωποι, πασχίζουν για μια ρανίδα ζωής, ελπίδας, αγάπης, επιβίωσης.

Αόρατοι άνθρωποι, δίνουν αγώνα για να επιβιώσουν και άλλοι παραιτούνται από κάθε ευκαιρία.

Σε αυτούς τους αόρατους ανθρώπους, ζει ο Μιχάλης Σαμόλης. Είναι ένας 67χρονος σοβαρός, λιγομίλητος, αξιοπρεπής και ευθυτενής άνδρας που μοιράζεται τις εμπειρίες του με τη Τόνια Τσακίρη και το βιβλίο που γεννιέται είναι μια δυνατή γροθιά στο στομάχι του αναγνώστη και όχι μόνο.

Ο Μιχάλης είναι 11 χρόνια άστεγος. Από επιτυχημένος επιχειρηματίας στον χώρο των μεταφορών, βρέθηκε ξαφνικά στο δρόμο. Σπούδασε μηχανικός αεροσκαφών στη Νέα Υόρκη, επιστρέφοντας ακολούθησε την οικογενειακή επιχείρηση, απέκτησε φορτηγό και δραστηριοποιούταν στις μεταφορές. Έχασε τον αδερφό του, 2 χρόνια αργότερα τους γονείς του, σειρά είχε η κρίση και η επίθεση εγκληματιών με στόχο την κλοπή αυτοκινήτων και φορτηγών του έδωσε το τελειωτικό του χτύπημα. Το 2013 στα 55 του χρόνια βρέθηκε στον δρόμο με όλα του τα υπάρχοντα να χωρούν σε μια βαλίτσα.

…αν δεν έχεις ό,τι αγαπάς, αγάπα ό,τι έχεις…

Η περιπλάνησή του στους δρόμους της Αθήνας, διήρκησε 42 ημέρες. Εφιαλτικές ώρες και φόβος του κρατούσαν συντροφιά, διαβάτες προσπερνούσαν την ύπαρξή του και το μυαλό έπαιζε τα δικά του παιχνίδια, που ταλαιπωρούσαν κάθε του βήμα.

Μια θέση στον ξενώνα ήταν δώρο θεού για τον Μιχάλη. Αργότερα έγινε μέλος της οικογένειας της σχεδίας και οδηγός των Αόρατων Διαδρομών στις σκοτεινές γωνιές της Αθήνας, 100 μέτρα από την Ομόνοια και 400 μέτρα από την Ακρόπολη, εκεί που άστεγοι, ναρκομανείς και κοινωνικά αποκλεισμένοι μάχονται καθημερινά με δαίμονες.

Οι σελίδες του βιβλίου καίνε. Οι λέξεις προκαλούν δάκρυα. Η αφήγηση του Μιχάλη σε κάνει να ντρέπεσαι, να σκύβεις το κεφάλι.

Διάβασα πολλά. Τα περισσότερα αγωνιούν να βγουν στην επιφάνεια και όταν βγουν συνοδεύονται από εκκωφαντικό κρότο που δύσκολα ξεχνάς.

Άστεγοι, άνθρωποι δίχως εμπιστοσύνη, άνθρωποι χωρίς ελπίδα.

Θα διαβάσουμε για τις δημόσιες, τις δημοτικές, τις τοπικές και ιδιωτικές οργανώσεις που προσφέρουν στους περιθωριοποιημένους ανθρώπους με κάθε τρόπο, για τις αυτοκτονικές σκέψεις που συντροφεύουν σχεδόν κάθε άστεγο, για τα γεύματα αγάπης, για τα ανθρωπιστικά συσσίτια, για το LoveVan του Λευτέρη Παρασκευά, για το MyAthensHotel, για τη ΜΚΟ Praksis, αλλά και για το σίσα, το ναρκωτικό των φτωχών που θερίζει νέα παιδιά.

Ο Μιχάλης κάνει στην Τόνια, μια κατάθεση ψυχής. Αγγίζει θέματα που πονάνε, θέματα άγνωστα για πολλούς από εμάς, θέματα που χρήζουν τη συνδρομή όλων μας και όχι μόνο της κοινωνίας. Κάνει λόγο για ιστορίες αστέγων που κάτι έχουν να μας πουν, μιλάει για τη σχεδία και την εργασία του ως πωλητής του περιοδικού δρόμου, για την αχνή ελπίδα που γεννήθηκε μέσα του από την ΜΚΟ Κλίμακα, για την ενασχόλησή του με την τέχνη και δη το θέατρο, μας μιλά για τη θεωρία της επαιτείας, για την αγάπη του στη φωτογραφία, για την Πρόεδρο της Δημοκρατίας κυρία Σακελλαροπούλου και το γεύμα στο σχεδία home, αλλά και για τις οικογενειακές του αδυναμίες.

…οι ευκαιρίες δεν περιμένουν. Γι’ αυτό οφείλουμε να είμαστε σε εγρήγορση…

Το ταξίδι δεν έχει φτάσει ακόμη στον προορισμό του. Κυοφορεί ακόμη πλούσιο υλικό που αδημονεί να βγει στο φως, αδημονεί να διαβαστεί και να γίνει πυξίδα αφύπνισης.

Ο Μιχάλης, ένας ακαταμάχητος ως φαίνεται ομιλητής, απαντά ακούραστα στις ερωτήσεις των παιδιών που περιέχουν αθωότητα και ειλικρίνεια κατά τη διάρκεια των Αόρατων Διαδρομών, μοιράζεται μαζί μας σκηνές από την οδό Κοτοπούλη και τους σεξεργάτες της και αναγνωρίζει τα λάθη που άλλαξαν τη ρότα της ζωής του.

Λίγο πριν γραφούν οι τίτλοι τέλους, σειρά έχουν οι γιατροί του κόσμου Ελλάδας, το εμπορικό κέντρο των αστέγων, οι άνθρωποι της σχεδίας και δη ο Χρήστος Αλεφάντης και ο Σπύρος Ζωνάκης, η ομάδα Ποδοσφαίρου Αστέγων, οι ιστορίες του φίλων Λάμπρου, Στέλλας και Δημήτρη, η συνταγή – σπεσιαλιτέ του, η λαμπαδηδρομία των Ολυμπιακών Αγώνων του Τόκυο που έληξε άδοξα, αλλά και ο John Bird και τα περιοδικά του δρόμου.

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο της Τόνιας Τσακίρη, ένα σύντομο βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:

…τρία πράγματα χρειάζεται ο άνθρωπος: ελευθερία, μοναχικότητα, ευτυχία…

Το βιβλίο την εισαγωγή του οποίου υπογράφει ο Κώστας Μπακογιάννης, ρίχνει αυλαία με ένα γράμμα του πατέρα προς τον γιο, κάνει αναφορά σε άστεγους που αργότερα έγιναν διάσημοι και μας αφήνει μια γλυκόπικρη επίγευση διαβάζοντας με προσδοχή το toplifemotos της ζωή του Μιχάλη.

…για μένα η ενημέρωση των παιδιών και η αποφυγή του βούρκου είναι η Ιθάκη μου…

Διάβασα ένα βιβλίο που με συγκλόνισε. Ένα βιβλίο χωρίς ωραιοποιήσεις για μια κοινωνία χωρίς φτιασίδια, για ανθρώπους που έχασαν το χαμόγελό τους, για ανθρώπους που κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή, για ανθρώπους που απώλεσαν υλικά αγαθά και όχι μόνο, για ανθρώπους που έχουν δικαίωμα να ζήσουν με αξιοπρέπεια ανάμεσά μας.

Οι Αόρατοι Άνθρωποι, είναι χρέος μας να πάψουν να είναι αόρατοι, να γίνουν κομμάτι της συνέχειας του τόπου μας, να επαναπροσδιοριστούν και να επανενταχθούν στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Δε ζητούν πολλά. Ένα βλέμμα μας, ένα χαμόγελο και μια αληθινή καλημέρα τους είναι αρκετά.

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Μπορεί ένας άστεγος να είναι ευτυχισμένος; Ναι απαντά ο Μιχάλης Σαμόλης, ένας άνθρωπος της διπλανής πόρτας, που ένα πρωί την εποχή της κρίσης έβαλε όλη τη ζωή του σε μια βαλίτσα, βρέθηκε στον δρόμο, αλλά βρήκε τη δύναμη να σταθεί στα πόδια του. Σκοπός της ζωής του πλέον είναι να βοηθάει τους ανθρώπους να ξεπεράσουν τις δυσκολίες τους, να πετύχουν ότι επιθυμούν και να βρουν τη δική τους αποστολή.

Πρόκειται για το βιβλίο ενός ανθρώπου που κατρακύλησε χωρίς σταματημό, που γκρεμίστηκε μέχρι τα πέρατα της ανθρώπινης φαντασίας, μα ύστερα βρήκε το κουράγιο να πάρει ξανά τον δρόμο προς την επιφάνεια. Προκαλεί τον αναγνώστη να βιώσει τις προσωπικές, συναρπαστικές ιστορίες του, να διδαχθεί από τα μαθήματα ζωής του δρόμου και να βρει διέξοδο σε κάθε πρόβλημα. Αντέχετε;

Ο Μιχάλης Σαμόλης αφηγείται τη συγκλονιστική ιστορία του, η οποία αποτελεί πηγή έμπνευσης και παράδειγμα προς μίμηση για όλους, ενώ η δημοσιογράφος Τόνια Τσακίρη την καταγράφει.

Σήμερα μένει σε ξενώνα αστέγων, είναι πωλητής του περιοδικού δρόμου «σχεδία» και οδηγός στις «Αόρατες Διαδρομές», ενώ το μότο ζωής του είναι ότι η ευτυχία βρίσκεται στα λίγα που είναι και τα σπουδαία και όχι στα πολλά. Παράλληλα, έχει δώσει συνεντεύξεις σε κανάλια της Αμερική, της Κίνα, του BBC, έχει εμφανιστεί σε θεατρικές παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου και της Λυρικής Σκηνής και τίποτα δεν τον σταματά.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου.

Η Τόνια Τσακίρη γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα με τον σύζυγο και τις δύο κόρες τους. Είναι δημοσιογράφος και έχει εργαστεί σε μεγάλες εφημερίδες και ιστοσελίδες της Ελλάδας και της Αυστραλίας. Κατέχει μεταπτυχιακό «Communication & Technology» από το Brunel University στο Λονδίνο και πιστοποίηση στο coaching από το ΕΚΠΑ. Λατρεύει τα ταξίδια και τη θάλασσα, ενώ ασχολείται ενεργά με τον εθελοντισμό. Αυτό είναι το πρώτο της βιβλίο.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Πηγή: Fractalart.gr