Βιβλία αυτοβελτίωσης | 14/07/2024

Γράφει η Μαρία Δημητροπούλου

Βιβλιοπαρουσίαση

Τόνια Τσακίρη «Αόρατοι Άνθρωποι»

Μαθήματα Ζωής από τον άστεγο Μιχάλη Σαμόλη

«Η ζωή μού δίδαξε ότι ο πονεμένος άνθρωπος μπορεί να εξελιχθεί σε σοφό άνθρωπο. Αρκεί να επιλέξει να αξιοποιήσει τον πόνο του αντί να νιώθει θύμα».

Η αναφορά αυτή, από το βιβλίο της Τόνιας Τσακίρη «Αόρατοι Άνθρωποι», καταγράφει σε μεγάλο βαθμό τον υψηλό βαθμό αυτογνωσίας και τη συνειδητή προσπάθεια του άστεγου Μιχάλη Σαμόλη, να περάσει από την απόγνωση, στην παρατήρηση και από εκεί πλέον, σε αυτό που καταγράφει ως στόχο της ζωής του: να βοηθά τους ανθρώπους να ξεπερνούν τις δυσκολίες τους, να πετύχουν ό,τι επιθυμούν και να βρίσκουν τη δική τους αποστολή.

Η συγγραφέας έχει επιλέξει συνειδητά να κρατήσει τη ζωντάνια της προφορικότητας στον γραπτό λόγο, καθώς ο Μιχάλης αφηγείται την ιστορία του και παράλληλα επιλέγει αυτά που ο ίδιος καταγράφει ως σημαντικά σημεία της πορείας του: οι πρώτες του μέρες στον δρόμο, το ξάφνιασμα, οι αυτοκτονικές σκέψεις, τα νυχτερινά όνειρα, η γνωριμία με τον μικρόκοσμο των αστέγων, οι άγγελοι-σωτήρες στη ζωή του, τα πρώτα μηνύματα ότι μπορεί να συνεχίσει να ζει, οι δομές και τα ΜΚΟ που βοηθούν, η ανακάλυψη της σωτήριας Σχεδίας, το θέατρο ως φάρος φωτός, η αποδοχή της αστεγίας και του εαυτού του, η μετάβασή του στο νοιάξιμο και τη φροντίδα γι’ αυτούς που έχουν την ανάγκη του.  

Ο Μιχάλης Σαμόλης ζει πλέον σε ξενώνα αστέγων του Δήμου της Αθήνας. Βιοπορίζεται ως πωλητής της Σχεδίας, του περιοδικού δρόμου της Αθήνας και ως οδηγός στις Αόρατες Διαδρομές του περιοδικού. Επέλεξε να μην είναι πλέον ο αόρατος άνθρωπος, αλλά ο άνθρωπος με παρουσία και λόγο. Έχει θέσει ως σκοπό του να μας γνωρίσει τα  σκοτεινά σημεία της πόλης για να φέρει στην επιφάνεια όσα αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι που ζουν εκεί.  Άνθρωποι στο περιθώριο της ζωής, απελπισμένοι, μόνοι, φοβισμένοι, θυμωμένοι, άρρωστοι, εξαρτημένοι, εκεί όπου κάνουν τη δική τους προσπάθεια. Επιλέγει να ρίξει φως στο σκοτάδι, μιλώντας για τους άστεγους χωρίς όνομα, γίνεται ο ίδιος η φωνή τους, περιδιαβαίνει τα στέκια της καθημερινότητας τους, καταγράφει τα αδιέξοδά τους, αλλά και τις δυνατότητες που τους δίνονται για στέγη, τροφή, καθαριότητα, περίθαλψη, εργασία.

Οι αγαπημένοι του συνοδοιπόροι σε αυτές τις ιδιαίτερες περιηγήσεις στην πόλη, είναι τα παιδιά, οι μαθητές που συμμετέχουν με τα σχολεία τους και απευθύνουν ερωτήσεις στον Μιχάλη με την καθαρότητα και τον αυθορμητισμό τους για ένα σωρό αυτονόητα αλλά και απίθανα πράγματα που μας ξεκουνούν από την ψευδαίσθηση της τακτοποιημένης μας ζωής. «Τι σου έλειπε όταν ζούσες στον δρόμο;» «Κάνεις αρνητικές σκέψεις;» «Αν γινόσουν δήμαρχος της Αθήνας τι έργα θα υλοποιούσες;» «Ποιες καταστάσεις σε κάνουν να κλαις;» «Τι θα ήθελες να γράφει η νεκρολογία σου;» «Ποιο είναι το πιο τρελό σου όνειρο;» «Δεν σου λείπουν τα παιδιά σου;» Κι αυτός κρατώντας τη ραχοκοκαλιά της αφήγησης ζωντανή, τους ανταποδίδει ερωτήσεις: «Θέλετε να μάθετε τις σκέψεις των αστέγων, τι κουβεντιάζουν μεταξύ τους;» Ο Μιχάλης προσφέρει στα παιδιά ένα δώρο. Δίνει σε όλους μας αυτό το δώρο. Οι άστεγοι δεν είναι πλέον αόρατοι. Ανησυχούν, αισθάνονται, φοβούνται, ελπίζουν και εκείνη η βαθιά ριζωμένη προκατάληψη, ότι οι πράξεις τους τους οδήγησαν στη ζωή που ζουν, αρχίζει να μαλακώνει και γίνεται μια κουβέντα, ένα χαμόγελο, μια σοκολάτα, ένα σάντουιτς όταν τους συναντούμε στον δρόμο.

Το βιβλίο κλείνει με ένα γράμμα. Το γράμμα προς τον γιο του που δεν τόλμησε ακόμα να του δώσει, είχε όμως το θάρρος να το ανοίξει δημόσια. Γιατί η φωνή στο γράμμα δεν είναι μόνο η δική του, είναι αυτή που έχει κάθε πατέρας που έχει στερηθεί το παιδί του. Αναπολεί με μια γλυκιά νοσταλγία που τον γεμίζει δύναμη τη μοναδική στιγμή της γέννησης του παιδιού του, τις συγκινητικές στιγμές της μεταξύ τους σύνδεσης σε απλά πράγματα της καθημερινότητας,  τις ενοχές, τη γενναία αποδοχή του εαυτού του, όπως είναι, με τα λάθη του, την ανάγκη του να μοιραστεί με τους αγαπημένους του τη χαρά αυτής της ζωής που συνεχίζει να είναι όμορφη παρά τα όσα έχουν συμβεί ή ίσως και εξαιτίας αυτών.

Οι Αόρατοι Άνθρωποι είναι ένα βιβλίο σαν καλωσόρισμα σε έναν ασφαλή χώρο, όπου ο «πλούτος» δεν είναι τα υλικά αγαθά χωρίς όριο, αλλά ένα χαμόγελο, μια συντροφική κουβέντα, μια γευστική μπύρα με παρέα, ένας ευωδιαστός ελληνικός καφές, ένα τσιγάρο και πάνω από όλα, το μοναδικό μοίρασμα των ανθρώπων.

To βιβλίο, το οποίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος, αποτελεί παράλληλα έναν οδηγό γνωριμίας με τις δομές και τα ΜΚΟ που προσφέρουν φιλοξενία, τροφή, φροντίδα, περίθαλψη, ψυχολογική υποστήριξη, δυνατότητα εργασίας σε άστεγους, άνεργους και άλλους συμπολίτες μας σε ανάγκη.

Πηγή: Βιβλία αυτοβελτίωσης

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ | 10/07/2024

Ο Μιχάλης Σαμόλης στην παρουσίαση του βιβλίου «Αόρατοι άνθρωποι».

Κανένας δεν θέλει να θυμάται την οικονομική κρίση. Για τον καθένα μας ξεχωριστά είναι πηγή κακών αναμνήσεων, ατομικών και συλλογικών. Ομως για κάποιους ανθρώπους αυτή η περίοδος υπήρξε καθοριστικότερη όλων. Οπως ο Μιχάλης Σαμόλης, που βρέθηκε να είναι ξαφνικά άστεγος και αβοήθητος. Τον είχα γνωρίσει στους «Διαλόγους» του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, όπου ανέβηκε με παρρησία πάνω στη σκηνή και μίλησε για τη δική του καθημερινότητα. Ετσι γίναμε φίλοι με τον πωλητή της «Σχεδίας» και πολλές φορές τον ακολούθησα στην ξενάγηση «Αόρατες Διαδρομές» που διοργάνωνε το περιοδικό δρόμου για Ελληνες αλλά και ξένους επισκέπτες. Μας έδειχνε την αθέατη πλευρά της Αθήνας, μας πήγαινε σε κεντρικότατα σημεία όπου ζουν άστεγοι, τοξικομανείς, μετανάστες, βλέπαμε τις συνθήκες ζωής τους. Μας πλοηγούσε σε όλα αυτά που συμβαίνουν δίπλα μας αλλά εμείς προτιμάμε να αποστρέφουμε το βλέμμα και την ψυχή.

Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης με τον Μιχάλη, που είναι και πωλητής του περιοδικού δρόμου «Σχεδία».

Ο Μιχάλης κατάφερε να ξαναπιάσει το νήμα χάρη στις υπηρεσίες και στον ξενώνα του Δήμου Αθηναίων για τους αστέγους, αλλά και στο μικρό εισόδημα που κέρδιζε από το περιοδικό. Μέρα με τη μέρα κέρδιζε πίσω την αυτοπεποίθηση και τον αυτοσεβασμό του. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ανεπισήμως είχε γίνει κάτι σαν εκπρόσωπος των αστέγων, που έδινε συνεντεύξεις ακόμα και στο BBC ή σε κινεζικά έντυπα. Σήμερα εξακολουθεί να ζει στον ξενώνα του δήμου και να πουλάει το περιοδικό, αλλά πριν από λίγο καιρό κατάφερε κάτι ακόμα πιο σημαντικό. Οι εκδόσεις Παπαδόπουλος παρουσίασαν το βιβλίο «Αόρατοι άνθρωποι» που υπογράφει η συγγραφέας Τόνια Τσακίρη. Είναι ένα οδοιπορικό στη ζωή του αλλά και ορισμένα μαθήματα επιβίωσης που θα ήθελε να προσφέρει σε άτομα που δοκιμάζονται και αναζητούν ένα νέο βηματισμό. Στο οπισθόφυλλο διαβάζει κανείς τη φράση: «Μπορεί ένας άστεγος να είναι ευτυχισμένος; Ναι, απαντά ο Μιχάλης».

Ο Γιάννης και η Κατερίνα Παπαδοπούλου των ομώνυμων εκδόσεων.

Το 2012 είδε τη μοίρα του να αλλάζει μέσα σε ένα πρωινό. Του έκλεψαν το φορτηγό του με το οποίο έβγαζε τα προς το ζην κάνοντας διανομή αγαθών σε σούπερ μάρκετ. Η αστυνομία έως και σήμερα δεν έχει καταφέρει να βρει το όχημα. Ξεκίνησε να αναζητάει εργασία αλλά η περίοδος ήταν εξαιρετικά δύσκολη, ιδίως για μεγαλύτερους σε ηλικία ανθρώπους. Οταν οι προσπάθειές του έπεσαν στο κενό, ο σπιτονοικοκύρης τού έκανε έξωση και έτσι βρέθηκε στον δρόμο. Για 42 ημέρες κοιμόταν στα παγκάκια. Κάποιοι από τους συγγενείς του είχαν πεθάνει, με την αδελφή του είχε αποξενωθεί. Το «χέρι» που τον έβγαλε από το αδιέξοδο ήταν το περιοδικό «Σχεδία» και οι υπηρεσίες του Δήμου Αθηναίων (ο Κώστας Μπακογιάννης μάλιστα προλογίζει και το βιβλίο, φίλος ων του Μιχάλη Σαμόλη).

Η δημοσιογράφος και συγγραφέας του βιβλίου Τόνια Τσακίρη, η οποία κατέγραψε τη συγκλονιστική ιστορία του Μιχάλη Σαμόλη.

«Κατόρθωμα δεν είναι τι πέτυχες αλλά τι ξεπέρασες», λέει ο Μιχάλης, που είχε το σθένος να ανατρέψει μια ζόρικη κατάσταση. Ταυτόχρονα υπογραμμίζει κάτι ακόμα πιο σημαντικό. Στον δρόμο δεν γνώρισε μονάχα ανθρώπους ενός συγκεκριμένου προφίλ το οποίο μπορεί να οδηγήσει στην αστεγία, αλλά και καθηγητές, πρώην διερμηνείς του ΟΗΕ, πρόσφυγες, ο καθένας με τη δική του ιστορία. Ποτέ δεν μπορούμε να ξέρουμε πώς τα φέρνει η ζωή, και αυτό το βιβλίο είναι ένα φροντιστήριο ενσυναίσθησης. Σήμερα ο Μιχάλης, που έχει παίξει και σε παραστάσεις ως ερασιτέχνης ηθοποιός, έχει γίνει λαμπαδηδρόμος της Ολυμπιακής Φλόγας, έχει χωρίσει τον βίο του σε Π.Δ. (προ δρόμου) και Μ.Δ. (μετά δρόμο) και είναι ένα παράδειγμα αντοχής, επιβίωσης και αισιοδοξίας.

Το εξώφυλλο του βιβλίου από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

THETOC | 10/07/2024

Η ιστορία του Μιχάλη Σαμόλη έγινε βιβλίο – Το έγραψε η Τόνια Τσακίρη και έχει τίτλο “Αόρατοι Ανθρωποι” (εκδόσεις Παπαδόπουλος).

Η ιστορία του Μιχάλη Σαμόλη ξεκινάει το 2012, όταν η ζωή του αλλάζει από τη μία ημέρα στην άλλη. Εκείνη τη χρονιά του κλέβουν το φορτηγό με το οποίο συντηρούνταν, κάνοντας διανομές σε σούπερ μάρκετ. Ακόμα και σήμερα το όχημα δεν έχει βρεθεί.

Ετσι ο Μιχάλης Σαμόλης ξεκινάει να ψάχνει για δουλειά αλλά είμαστε ήδη σε περίοδο οικονομικής κρίσης και να βρεις δουλειά όταν μάλιστα είσαι και μιας κάποιας ηλικίας, δεν είναι καθόλου εύκολο. Όταν οι προσπάθειές του πέφτουν στο κενό, του κάνουν και έξωση από το σπίτι και έτσι ο Μιχάλης βρίσκεται στον δρόμο. Για 42 ημέρες κοιμόταν στα παγκάκια.

Κάποιοι από τους συγγενείς του είχαν πεθάνει, με την αδελφή του είχε αποξενωθεί. Το χέρι που τον έβγαλε από το αδιέξοδο ήταν το περιοδικό Σχεδία και οι υπηρεσίες του δήμου Αθηναίων που του προσέφεραν στέγη στον Ξενώνα.

Σιγά σιγά έτσι άρχισε να στέκεται στα πόδια του. Χάρη και στο εισόδημα που κέρδιζε από το περιοδικό που πουλιέται στον δρόμο, έχοντας κάπου να κοιμηθεί και να μην είναι στον δρόμο, άρχισε να κερδίζει σιγά σιγά την αυτοπεποίθησή του και τον αυτοσεβασμό του.

Τώρα κατάφερε κάτι ακόμα πιο σημαντικό. Η ιστορία του έγινε βιβλίο που εξέδωσαν οι εκδόσεις Παπαδόπουλος και υπογράφει η συγγραφέας Τόνια Τσακίρη.

Είναι ένα οδοιπορικό για τη ζωή του και ένα μάθημα επιβίωσης. Στο οπισθόφυλλο διαβάζεις την εξής φράση: “Μπορεί ένας άστεγος να είναι ευτυχισμένος;” Ναι μπορεί απαντά ο Μιχάλης. Αλλωστε όπως σημειώνει, Κατόρθωμα δεν είναι τι πέτυχες αλλά τι ξεπέρασες.

Πηγή: THETOC