Diastixo | 05/07/2025

Η εμμηνόπαυση είναι μια φυσική φάση στη ζωή κάθε γυναίκας, που συχνά περιβάλλεται από μύθους και ανασφάλειες. Στο βιβλίο Η νέα εμμηνόπαυση: Πώς να διαχειριστείς τις ορμονικές αλλαγές με σιγουριά και γνώση, η γνωστή γυναικολόγος και ειδική στη διατροφή Δρ Mary Claire Haver αποκαλύπτει πολλές χρήσιμες πληροφορίες και επιστημονικά τεκμηριωμένες λύσεις για αυτή την τόσο σημαντική περίοδο στη ζωή μιας γυναίκας.

Μέσα από πρακτικές συμβουλές και επεξηγήσεις, το βιβλίο αυτό σας καθοδηγεί στο πώς να διαχειριστείτε τις ορμονικές αλλαγές, να αντιμετωπίσετε τα συμπτώματα και να βελτιώσετε την ποιότητα της ζωής σας. Ανατρέχοντας σε σύγχρονες έρευνες και προσεγγίζοντας με σαφήνεια θέματα υγείας και ευεξίας, η συγγραφέας μέσα από τις σελίδες αυτού του βιβλίου ενδυναμώνει τις γυναίκες και τις βοηθάει να αναλάβουν τον έλεγχο της ζωής τους.

Εμπνευστείτε λοιπόν και ζήστε την κάθε μέρα με αυτοπεποίθηση, υγεία και ζωντάνια. Επενδύστε στον εαυτό σας και ανοιχτείτε άφοβα σε αυτή την νέα εποχή!

Η νέα εμμηνόπαυση
Πώς να διαχειριστείς τις ορμονικές αλλαγές με σιγουριά και γνώση
Mary Claire Haver
μετάφραση: Εύα Καλεύρα
Εκδόσεις Παπαδόπουλος
432 σελ.
ISBN 978-618-232-152-2
Τιμή €20,99

Πηγή: Diastixo

Κόκκινη Αλεπού | 09/07/2025

Γράφει η Μάρα Ψαράκη

Συγγραφέας – Εικονογράφος: Andrew J. Ross
Μετάφραση: Αργυρώ Πιπίνη
Εκδόσεις: Παπαδόπουλος
Χρονιά έκδοσης: 2025
Ηλικία: 3+, 5+

Μια μέρα, ένα ποντικάκι βρίσκει μια βάρκα έξω από το σπίτι του. Απρόσμενος επισκέπτης η βάρκα και μια που είναι ακυβέρνητη, το ποντικάκι αποφασίζει να επιβιβαστεί και να σαλπάρει. Η περιπέτεια αρχίζει…

Και είναι πράγματι περιπέτεια! Το ποντικάκι βρίσκεται να περιπλανιέται σε μέρη που δεν είχε φανταστεί: πέφτει από καταρράκτες, πλέει σε θάλασσες ανοιχτές, συναντά ηφαίστεια που εκρήγνυνται, διασταυρώνεται ο δρόμος του με πειρατές… Η νύχτα διαδέχεται τη μέρα, με τη βάρκα να έχει δική της προσωπικότητα και να οδηγεί εκείνη το ποντικάκι, που φαίνεται να μην ελέγχει καθόλου ετούτο το ταξίδι ζωής. Θα ξαναβρεί άραγε τον δρόμο για το σπίτι του ή θα μείνει εγκλωβισμένο πάνω στη βάρκα σε ένα αέναο ταξίδι;

Τα φωτεινά και έντονα χρώματα μεταφέρουν ευχάριστα και με χιούμορ τον αναγνώστη σε έναν κόσμο παραμυθένιο, οδηγώντας τον εκ νέου στο σπίτι του μικρού ποντικιού. Η περιπέτεια κι η αγωνία έλαβαν τέλος! Ή μήπως όχι; Ακολουθούν κάποιες βουβές εικόνες, ώσπου η βάρκα να βρει το επόμενο «θύμα» και να ξεμυαλίσει έναν νέο επιβάτη.

Ένα βιβλίο που διαβάζεται ευχάριστα γι’ αυτό που είναι. Χωρίς σύνθετη πλοκή, χωρίς νουθεσίες και ηθικά διδάγματα, είναι ένα συναρπαστικό ταξίδι στον κόσμο των παραμυθιών και της περιπέτειας…

Πηγή: Κόκκινη Αλεπού

Κόκκινη Αλεπού | 08/07/2025

Γράφει η Γαρυφαλιά Τεριζάκη

«Μπαντάνες» -χωρίς άρθρο- το νέο βιβλίο των Αντώνη Παπαθεοδούλου και Μυρτώς Δεληβοριά. Ο τίτλος παραπέμπει σε βιβλίο πειρατικό κάτι που επιβεβαιώνει το οπισθόφυλλο: «Είμαστε οι πειρατές οι πιο δυνατοί μας ξεχωρίζουν γιατί φοράμε κόκκινη μπαντάνα με σπαθί! Α.. όχι… μισό λεπτάκι…». Τα αποσιωπητικά καλούν τον αναγνώστη να τα ακολουθήσει και να αναζητήσει πού θα τον οδηγήσουν. Αν λάβει υπόψη του τις προηγούμενες δουλειές των δύο, μοιραία σκέφτεται ότι κάτι ανατρεπτικό, σίγουρα, θα του έχουν επιφυλάξει. Μια παγίδα παιδικότητας στην οποία θα πέσει τη στιγμή που δεν το περιμένει.

Το μυαλό μου πήγε σε θάλασσες και τρομερούς πειρατές, που αγαπούν τα παιδιά. Τα φαντάστηκα να παίζουν σε πισίνες με τα καραβάκια τους και ντύνονται πειρατές. Ανοίγω την πόρτα (εξώφυλλο) και κοιτάζω από την κλειδαρότρυπα (ταπετσαρία). Ένας δημιουργικός χαμός απλώνεται στο οπτικό μου πεδίο μέσα στο αγαπημένο μου «ροζ της Μυρτώς». Ψαλίδια, κόλλες, χαρτιά, γεωμετρικά όργανα και σχήματα, χρώματα, κορδέλες και σημαιάκια σκορπισμένα παντού. Ομολογώ ότι μία σχολική τάξη ήταν το τελευταίο που θα περίμενα να δω.

Ένα παιδί που δένει την μπαντάνα του με πιάνει επ’ αυτοφώρω να κοιτάζω. Με υποδέχεται ευγενικά και με αφήνει να μπω στην τάξη του για να δω καλύτερα τι γίνεται εκεί. Η… κλειδαρότρυπα περιορίζει το οπτικό πεδίο! Έκπληκτη αντικρύζω μια γνώριμη εικόνα (είμαι νηπιαγωγός). Μια τάξη μέσα στο χρώμα και τη χαρά, σφύζει από δημιουργικότητα και φαντασία. Βλέπω παιδιά χαρούμενα να δουλεύουν αφοσιωμένα καθένα στην κατασκευή του, νιώθω στην ατμόσφαιρα της τάξης ωστόσο ότι συνεργάζονται για έναν κοινό σκοπό. Μα, κάτι λείπει. Νηπιαγωγός δεν υπάρχει; Πουθενά! Βλέπω μόνο παιδιά που δουολεύουν και βοηθούν το ένα το άλλο, μια τάξη που δουλεύει «ρολόι».

Το παιδί που με υποδέχτηκε ακόμα δένει την μπαντάνα του ενώ ένα άλλο παιδί απέναντι κάτι φτιάχνει. Αφού τη δένει φωνάζει κρατώντας το σπαθί του: «Είμαστε οι πειρατές οι πιο δυνατοί μας ξεχωρίζουν γιατί φοράμε κόκκινη μπαντάνα με σπαθί» την ώρα που ένα κορίτσι μπαίνει στο κάδρο φορώντας μπαντάνα με αστέρια. Σιωπή. Κοιτάζονται. Λέει, «είμαστε ομάδα πειρατική μας ξεχωρίζουν γιατί φοράμε κόκκινη μπαντάνα με αστέρια ή με σπαθί» και της δένει καλύτερα τη μπαντάνα στο κεφάλι.

Και κάπως έτσι όλη η απίθανη αυτή ιστορία εκτυλίσσεται κλιμακωτά και κάθε φορά που μπαίνει ένα καινούριο παιδί στο κάδρο αναφέρεται δυνατά η διαφορετική μπαντάνα του, τονίζοντας όλο και περισσότερο το στοιχείο της ομαδικότητας, της συνεργασίας και του παιχνιδιού, ενώ σε δεύτερο πλάνο, στο βάθος εξελίσσονται και οι άλλες ομαδικές κατασκευές.

Και εκεί που είναι όλα έτοιμα να ξεκινήσει το «ταξίδι», η γιορτή, εμφανίζεται περιχαρής και η νηπιαγωγός, εκτός θέματος η καημένη, φορώντας σωσίβιο και ένα χταπόδι για καπέλο. Νόμιζε πως το θέμα είναι απλώς το καλοκαίρι! Τα παιδιά, μετά το πρώτο σοκ, την υποδέχτηκαν βέβαια με χαρά και όλοι μαζί έβγαλαν την αναμνηστική φωτογραφία. Δε θα μπορούσε να γίνει αλλιώς σε μία τάξη που έχει τη λογική της αλληλεγγύης, της συνεργασίας, της αγάπης και της ενσυναίσθησης. «Σαν κι εμάς άλλος κανείς, με μπαντάνα ή χωρίς»!

Πολύ έξυπνα η εικονογράφηση εμφανίζει τη νηπιαγωγό στο τέλος. Το πρόσωπό της, δηλαδή, γιατί η παρουσία της είναι εκεί από την αρχή. Μία τάξη που έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο συνεργασίας, συμπερίληψης και αγάπης, οφείλεται σε μία/έναν εκπαιδευτικό που εμπνέει, πιστεύει στα παιδιά και κυρίως γίνεται παράδειγμα.

Οι Μπαντάνες είναι ένα βιβλίο που δείχνει τη συμπερίληψη με πράξεις, δεν τη λέει, δεν τη διδάσκει. Η συμπερίληψη, η κατανόηση, η αγάπη είναι πράξεις. Είναι «ρήματα». Δεν είναι ούτε διδακτισμοί, ούτε θεωρίες. «Πώς να μιλήσεις για τη συμπερίληψη χωρίς να μιλήσεις για τη συμπερίληψη» θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του βιβλίου αν απευθυνόταν σε ενήλικες.

Στέκομαι στην εκπληκτική ιδέα που κρύβεται πίσω από το βιβλίο και στον σεβασμό προς τον μικρό αναγνώστη ως προς την παιδική -και όχι παιδικότροπη- γλώσσα, το παιγνιώδες ύφος, το έξυπνο χιούμορ, τις απίστευτες ανατροπές, την αισθητική τόσο στο κείμενο όσο και στην εικονογράφηση που ενισχύει και επεκτείνει το νόημα, την απλότητα των γραμμών και των καθαρών χρωμάτων που δίνουν μοναδική εκφραστικότητα στις φιγούρες. Και στον σεβασμό και προς τον ενήλικα αναγνώστη που θα το διαβάσει στα παιδιά. Του χαρίζουν ένα βιβλίο που θα τον προβληματίσει και είναι γεμάτο παγίδες! Παγίδες χαράς, παιδικότητας, αλλαγής στάσης ζωής και οπτικής. Ο ενήλικας, αν και το γνωρίζει, αφήνεται και απολαμβάνει την πτώση. Ποιος ενήλικας δε θέλει άλλωστε να πέσει μέσα σε τέτοιες παγίδες;

Κάτι που βρήκα πολύ ενδιαφέρον, επίσης, είναι οι μεγάλες «σιωπές» μερικών «βουβών» σαλονιών και σελίδων, εξασφαλίζοντας στον αναγνώστη τον χρόνο που χρειάζεται για να αφομοιώσει όσα έχει δει/διαβάσει και να συνεχίσει την αναγνωστική διαδικασία με μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Η χρωματική παλέτα της Μυρτώς Δεληβοριά – σήμα κατατεθέν της – γεμίζει ζωντάνια και χαρά κάθε βιβλίο που δημιουργεί. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, θα έλεγα ότι η ίδια η αρμονική συνεργασία κειμένου-εικόνας, ο σεβασμός των δύο μέσων καθώς και η αδυναμία ύπαρξης του ενός χωρίς το άλλο είναι από μόνη της παράδειγμα συμπερίληψης και δικαιολογημένα χαρίζουν στο βιβλίο τον τίτλο του συμπεριληπτικού.

Θέλω εδώ να τονίσω πως αποφεύγω εν γνώσει μου τη χρήση του ρήματος «αποδέχομαι» σε θέματα συμπερίληψης. Κρύβει κατά τη γνώμη μου δύο πλευρές: μία ισχυρή -αυτή που αποδέχεται- και μία αδύναμη – αυτή που δέχεται το αποτέλεσμα της ενέργειας του ρήματος, αναιρώντας την ίδια τη λέξη τελικά και θέτοντας σε αμφισβήτηση και την ίδια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ποιος αποδέχεται, ποιον και γιατι; Αντίθετα, ρήματα όπως τα αναγνωρίζω, σέβομαι, αγαπώ και το ουσιαστικό-κλειδί «ενσυναίσθηση» φωτίζουν λαμπρότερα μία συμπεριληπτική κοινωνία. Όχι για μία μέρα ή ώρα ή όσο διαρκεί η συμμετοχή σε ένα πρόγραμμα, αλλά για κάθε λεπτό της κάθε μέρας. Το αν είμαστε ενεργοί πολίτες ή το πόσο θα εκπαιδεύσουμε τα παιδιά και τους εαυτούς μας να γίνουν ενεργοί πολίτες, αρχίζει από αυτή την ερώτηση στον εαυτό μας: πόσο σεβόμαστε και αναγνωρίζουμε τις διαφορετικότητες των γύρω μας;

Οι «Μπαντάνες» είναι ιδανικές για μεγαλόφωνη ανάγνωση, για σιωπηλή ανάγνωση, για να τη διαβάσει ένα παιδί ξεφυλλίζοντας μόνο, για γιορτή λήξης ή έναρξης, για παιχνίδι, για χορό, για θεατρικό παιχνίδι και εικαστικές δραστηριότητες, για να διαβαστούν παντού και από μικρούς και  μεγάλους. (Και μάλλον κυρίως από μεγάλους). Ένας ύμνος για τη συμπερίληψη και για τον εμπνευσμένο εκπαιδευτικό που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Ευχαριστούμε, Αντώνη και Μυρτώ! 

Το βιβλίο “Μπαντάνες” κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Πηγή: Κόκκινη Αλεπού

Efsyn.gr | 04/07/2025

Την Κυριακή, 6 Ιουλίου, στο Λαογραφικό Μουσείο Κύμης.

Στην Κύμη παρουσιάζεται η επιστημονική διαδρομή του δρ. Γεωργίου Παπανικολάου, «Δρ. Παπ. Η ζωή του πρωτοπόρου γιατρού Γ. Παπανικολάου» του Πέτρου Χριστούλια, από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος. Η εκδήλωση για το βιβλίο θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή, 6 Ιουλίου, στο Λαογραφικό Μουσείο Κύμης.

Στην εκδήλωση παίρνουν μέρος η Γιούλη Κόκκορη, ανιψιά του Γ. Παπανικολάου, η σκηνοθέτης Τζωρτζίνα Κακουδάκη, και ο Ιωσήφ Βιβιλάκης, καθηγητής, πρόεδρος του τμήματος θεατρικών σπουδών του πανεπιστημίου Αθήνας.

Σημειώνεται ότι ο Γ. Παπανικολάου δημιουργός του ΤΕΣΤ ΠΑΠ (Pap smear), που άλλαξε οριστικά την πρόληψη του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, γεννήθηκε στην Κύμη το 1883. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή Αθήνας, και τον Οκτώβριο του 1913 μετανάστευσε στη Νέα Υόρκη, όπου εντάχθηκε στο παθολογοανατομικό τμήμα του νοσοκομείου της Ν. Υόρκης. Το 1914 ορίστηκε ερευνητής, στο τμήμα μαιευτικής του Cornell University Medical College της Ν. Υόρκης, με καθηγητή τον Τσάρλς Στόκαρντ, ενώ το 1928 πήρε την αμερικανική υπηκοότητα.

Η πρώτη δημοσίευση των ερευνητικών μελετών του γίνεται το 1928, ενώ το 1939 δημοσιεύεται η έρευνα για την ανίχνευση του καρκίνου στον τράχηλο της μήτρας, το 1941 η ιατρική κοινότητα αναγνωρίζει την αξία της μελέτης του, και το 1943 μαζί με τον δρ. Herbert Traut, σαν μέρος της έρευνας στο New York Hospital, εκδίδουν το βιβλίο, «Diagnosis of Uterine Cancer by the Vaginal Smear», η «Διάγνωση του καρκίνου της μήτρας από τα κολπικά επιχρίσματα», δημιουργώντας με το έργο τους μια νέα ιατρική ειδικότητα: την αποφολιδωτική κυτταρολογία.

Εργάστηκε στο πανεπιστήμιο Κορνέλλ, για σχεδόν μισό αιώνα, από το 1947 ως καθηγητής της κλινικής ανατομικής, ενώ το 1957 ανακηρύχθηκε ομότιμος καθηγητής. Ακόμη, διετέλεσε σύμβουλος ιατρός του Memorial Hospital, της Νέας Υόρκης. Προτάθηκε δύο φορές για το βραβείο Νόμπελ το 1953, και το 1960. Δημοσίευσε 158 επιστημονικά άρθρα, και πέντε συγγράμματα. Έφυγε από τη ζωή στις 19 Φεβρουαρίου το 1962 στο Μαϊάμι, λίγο πριν αναλάβει τη διεύθυνση του νέου καρκινολογικού ινστιτούτου της πόλης.

Το 1966 ο αμερικανός γιατρός Γουίλιαμ Τζ. Κέιχαν, προς τιμή του Γ. Παπανικολάου, φύτεψε ένα πλάτανο έξω από το πανεπιστήμιο Κορνέλλ. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, αναγνωρίζοντας το έργο του, τον όρισε τακτικό καθηγητή στην έδρα Ζωολογίας του πανεπιστημίου Αθήνας, από το 1916 έως το 1918. 

Τέλος, το 1973 εκδόθηκε το βιβλίο «The Pap Smear», για τον Γεώργιο Παπανικολάου, του Erskine Carmichael, καθηγητή μαιευτικής και γυναικολογίας στο πανεπιστήμιο του Birmingham.

Πού: Κύμη, Λαογραφικό Μουσείο
Πότε: 6 Ιουλίου, 9 μμ

Πηγή: Efsyn.gr

Kifisia news | 03/07/2025

Γράφει η Φραντζέσκα Αλεξοπούλου Πετράκη

ΞΕΦΥΛΛΙΖΟΝΤΑΣ παιδικά βιβλία στην Κηφισιά

Όχι, πως έχει διαφορά ο τόπος που θα ξεφυλλίσεις
ένα βιβλίο …
Όμως βρισκόμαστε στην πανέμορφη Κηφισιά και
ρίχνοντας την ματιά μας αλλού,
θέλουμε να βλέπουμε και πάλι ΜΟΝΟ ΟΜΟΡΦΙΑ! Έτσι,
επιλέγουμε για σας και τους
μικρούς μας φίλους, βιβλία μοναδικά και ξεχωριστά,
που αξίζει να κερδίσουν μια
θέση στη βιβλιοθήκη σας και κυρίως στην καρδιά σας!

Φραντζέσκα Αλεξοπούλου Πετράκη, συγγραφέας
παιδικών βιβλίων

Το φετινό καλοκαίρι έχει μπει για τα καλά και χαιρόμαστε όλοι μικροί – μεγάλοι με αυτή την μικρή ψευδαίσθηση ελευθερίας, τις υπέροχες καλοκαιρινές διακοπές που όλο τον χρόνο λαχταρούμε, ονειρευόμαστε και σχεδιάζουμε! Και φυσικά, τι πιο όμορφο για συντροφιά στην παραλία από ένα καλό βιβλίο και μάλιστα με τον ενθουσιώδη τίτλο :
Κείμενο: Philippe Barbeau

Εικονογράφηση: Philippe Diemunsch
Μετάφραση: Φίλιππος Μανδηλαράς
Από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Κοκκινοτρίχης και η παρέα του έχουν σκοπό να κάνουν τον βίο αβίωτο στον καινούργιο τους δάσκαλο, όπως έκαναν και σε όλους τους προηγούμενους.

Μόνο που ο Τυφλοπόντικας, όπως τον αποκαλούν εξαιτίας των γυαλιών του, δεν είναι ένας συνηθισμένος δάσκαλος. Όχι μόνο δεν τους βάζει τις φωνές, αλλά του αρέσει να κάνει και πλάκες… Μέχρι και να παίζει ποδόσφαιρο μαζί τους, του αρέσει!
Σύντομα όμως κανένας από τους μαθητές δεν έχει διάθεση για φασαρίες, ειδικά τώρα που ο Τυφλοπόντικας έχει σκοπό να πραγματοποιήσει ένα όνειρό τους: να πάνε όλοι μαζί στη θάλασσα!

Εδώ, νιώθουμε την ανάγκη να σας εξηγήσουμε ότι το βιβλίο το επιλέξαμε κυρίως για τον τίτλο του “ Η μυρωδιά της θάλασσας” !!!! Πραγματικά ακριβώς ότι μας έλειπε, ότι ΟΛΟΙ ονειρευόμαστε αμέσως μόλις κλείσουν τα σχολεία, μόλις τελειώσουμε τις εξετάσεις , μόλις ανέβει η θερμοκρασία, μόλις πλησιάσουν οι μέρες της άδειας! Και σε αυτό ακριβώς το σημείο , θέλουμε να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους! Ο τίτλος είναι εντελώς, εντελώς παραπλανητικός ή τουλάχιστον εμάς κατάφερε να μας παραπλανήσει! Αν ο εκδοτικός οίκος το έκανε επίτηδες του λέμε ένα (ακόμα) μεγάλο μπράβο, γιατί είχαμε έτσι την ευκαιρία να απολαύσουμε (και να σας προτείνουμε) ένα ξεχωριστό, τρυφερό βιβλίο, με αισιοδοξία και πίστη στον άνθρωπο. Οι ήρωες του βιβλίου είναι μια μοναδική εντεκάδα παιδιών, στο σχολείο τους είναι το τμήμα “Μαθησιακής Στήριξης”, που ζουν κυριολεκτικά μισώντας το σχολείο, στο περιθώριο που τους έχουν πετάξει και που εκμηδενίζει κάθε όνειρο και σκέψη για ένα όμορφο μέλλον. Όμως όλα αυτά αλλάζουν όταν έρχεται στο σχολείο τους ένας πολύ ξεχωριστός δάσκαλος, ο Τυφλοπόντικας, που καταφέρνει να αναδείξει την αξία του καθενός ξεχωριστά, να τους βοηθήσει να νιώσουν σιγουριά και να τους βάλει έναν απίθανο και υψηλό στόχο: να πάνε όλοι μαζί στη θάλασσα! Στη θάλασσα της νίκης, στη θάλασσα της φιλίας, στη θάλασσα της αυτοπεποίθησης και της φιλίας!

Τι κι αν ήρθαν αντιμέτωποι με τον “ωκεανό των χαμένων ονείρων” , η εντεκάδα μας προχώρησε μπροστά. Τι κι αν ένιωσε κατάβαθα στην ψυχή της πως “πονάνε τα όνειρα όταν σβήνουν…” , συνέχισε, συνέχισε τον αγώνα της με την βοήθεια του δάσκαλου – φίλου, φτάνοντας τον δύσκολο και άπιαστο στόχο.
Ένα πραγματικά πολύ δυνατό βιβλίο, χωρίς την αλμύρα του ελληνικού καλοκαιριού, αλλά την αναζωογονητική θαλάσσια αύρα της φιλίας και της αισιοδοξίας που θα σας ομορφύνει τις διακοπές μα και τον τρόπο σκέψης σας.

Πρόκειται για την πολυαναμενόμενη επανέκδοση ενός βιβλίου που έχει αγαπηθεί πολύ στην Ελλάδα και η ιστορία του είναι βασισμένη στην εμπειρία του Barbeau ως δασκάλου, επάγγελμα που αγάπησε πολύ και εξάσκησε για χρόνια πριν αφοσιωθεί στη συγγραφή. Τα μηνύματά του πολύ σημαντικά και σχετικά με τις αξίες που οφείλει να μεταδίδει το σχολείο στα παιδιά: τη χαρά, τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Την εμπιστοσύνη σε ένα καλύτερο αύριο.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα :

Ο Philippe Barbeau γεννήθηκε στο Μπλουά της Γαλλίας το 1952. Ολοκλήρωσε σχεδόν όλες τις σπουδές του εκεί και εργάστηκε ως δάσκαλος για πολλά χρόνια. Τρέφοντας μεγάλη αγάπη για τα παιδιά και τον αυθορμητισμό τους, η δουλειά του τον έφερε ακόμα πιο κοντά σε αυτά.
Πρωτοεμφανίστηκε στον χώρο του παιδικού βιβλίου το 1986 και έκτοτε έχει γράψει δεκάδες βιβλία. Με τις ιστορίες του απευθύνεται στα παιδιά που τόσο αγαπά, με την ελπίδα ότι θα τα κάνει να γελάσουν, να σκεφτούν, να συγκινηθούν. Για τον Philippe, η παιδική λογοτεχνία είναι μια ατέλειωτη χώρα προς εξερεύνηση. Γι’ αυτό, ψάχνοντας διαρκώς την επόμενή του περιπέτεια, γράφει παραμύθια, μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας, κοινωνικές ιστορίες, κατασκοπικές, διηγήματα κάθε είδους… ακόμα και ποίηση!
Η συγγραφή, φυσικά, καταλαμβάνει ένα μεγάλο μέρος του χρόνου του, ωστόσο αγαπά επίσης το ποδήλατο, τα τριαντάφυλλα, τα ψάρια, τη φωτογραφία… Πάνω από όλα, όμως, αγαπά τους ανθρώπους, και η δουλειά του του επιτρέπει να γνωρίζει πολλούς∙ γι’ αυτό είναι ευγνώμων.

Πηγή: Kifisia news

Vivlio-life.gr | 10/06/2025

Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Πριν αρχίσω να σας διηγούμαι την ιστορία του νέου μας φίλου, θα σας αποκαλύψω ένα μυστικό. Το σημερινό βιβλίο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά πριν πάρα πολλά χρόνια, τότε που εσείς αλλά και εγώ δεν είχαμε ακόμη γεννηθεί. Τούτη εδώ η ιστορία, εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1960! Δηλαδή πριν από 65 χρόνια και οι εκδόσεις Παπαδόπουλος την επανακυκλοφόρησαν για όλους εμάς που μας είναι άγνωστη.
Η σημερινή λοιπόν ιστορία, κάνει λόγο για τα ντροπαλά πλασματάκια και τη δυσκολία που αντιμετωπίζουν να κοινωνικοποιηθούν και να γίνουν κομμάτι αυτού του κόσμου. Επέλεξα να σας το παρουσιάσω, γιατί και σήμερα υπάρχουν ντροπαλά παιδάκια που πρέπει οι γονείς, οι φίλοι αλλά και ειδικοί, με υπομονή να τα αγκαλιάσουν, να τους δώσουν δύναμη έτσι ώστε να ξεπεράσουν αυτό τους το συναίσθημα και να κοινωνικοποιηθούν.

Είμαστε έτοιμοι να περάσουμε στην ιστορία μας!
Μια φορά και έναν καιρό λοιπόν, ζούσε ένα μικρό Τουφάκι ένα πλασματάκι, σε ένα δάσος. Το Τουφάκι ένιωθε αόρατο, ένιωθε μοναχό και δεν του άρεσε να πλησιάζει κανέναν ή μάλλον δεν είχε τον τρόπο και τη δύναμη να πλησιάσει κάποιον.
Πολλές φορές, γύρω του γίνονταν πράγματα όμορφα και διασκεδαστικά, μα εκείνο τόσο από ντροπή όσο και από δείλια, δεν ήθελε να πλησιάσει και να συμμετέχει σε τίποτα και πουθενά.
Μια μέρα άφησε το σπίτι του και τον προστατευτικό του χώρο και άρχισε να ταξιδεύει. Μόνος του, πέρασε λίμνες και βουνά και για να φανταστείτε πόσο ντροπαλό ήταν, θα σας πω τούτο. Όταν στο δρόμο του συνάντησε ένα λούνα παρκ και όλοι έπαιζαν και χόρευαν ευτυχισμένοι, δεν τόλμησε να πλησιάσει και να διασκεδάσει μαζί τους, όσο κι αν το ήθελε και πιστέψτε με, το ήθελε πολύ.
Προτίμησε να είναι μόνο του, μακριά από όλους και όλα. Κάποια στιγμή τα βήματά του τον οδήγησαν σε μια ακρογιαλιά. Όταν έβγαλε τα παπούτσια του και μπήκε στο νερό, μπροστά του είδε να επιπλέει ένα μπουκάλι. Το πήρε στα χέρια του, το επεξεργάστηκε προσεκτικά και παρατήρησε ότι το μπουκάλι μέσα είχε ένα χαρτί και το χαρτί είχε κάποιες λέξεις που ταρακούνησαν πολύ το μικρό μας Τουφάκι.
Κάποιος ζητούσε βοήθεια.

Ο φίλος μας, ήθελε πολύ να βοηθήσει εκείνον που είχε γράψει το σημείωμα, μα για να το καταφέρει έπρεπε πρώτα να βρει το θάρρος και να τολμήσει!
Σκέφτηκε και ξανασκέφτηκε και το Τουφάκι πήρε μια πολύ σημαντική απόφαση.
Έκανε ένα δειλό βήμα, μετά άλλο ένα και μετά άλλο ένα και κάπως έτσι άρχισε να αποκτά αυτοπεποίθηση και να προχωράει, έστω και δειλά – δειλά. Πέρασε βουνά που έκαναν το φόβο του να πλημμυρίζει και ξαφνικά έφτασε εκεί που τον είχαν ανάγκη.
Ένα πλασματάκι βρέθηκε μπροστά του και εντελώς ξαφνικά, ο κόσμος του άλλαξε!
Πλέον είχε χρώμα, είχε λάμψη και ο φόβος είχε κάνει φτερά! Είχε τολμήσει να βοηθήσει κάποιον και με αυτό το τρόπο χωρίς να το καταλάβει, είχε βοηθήσει πρώτα από όλα τον ίδιο του τον εαυτό.
Φυσικά, όπως σε κάθε παρουσίαση δεν θα σας αποκαλύψω πως τελειώνει η ιστορία του νέου μας φίλου, μα θα σας πω ότι, για να καταφέρουμε να ξεπεράσουμε τα εμπόδιά μας, πρέπει να πιστέψουμε στον εαυτό μας και στη δύναμη που όλοι κρύβουμε μέσα μας.
Μονάχα έτσι θα καταφέρουμε να σταθούμε στα πόδια μας, να προχωρήσουμε και να προσφέρουμε βοήθεια σε όποιον έχει ανάγκη.
Με μικρά στην αρχή βηματάκια, τολμάμε να αφήσουμε κατά μέρους τη ντροπή, τους φόβους και τη δειλία μας και τολμάμε να προσεγγίσουμε τον κόσμο. Να κάνουμε νέες γνωριμίες, να αποκτήσουμε νέους φίλους και να δώσουμε στη ζωή μας χρώμα, χαρά και ανθρώπους που τους έχουμε και μας έχουν ανάγκη.

Αρκετά διδακτικό παραμύθι, ικανό να παραδειγματίσει και να προσφέρει τροφή για σκέψη στους μικρούς μας φίλους, παρόλα που είναι γραμμένο μια άλλη εποχή. Όπως αντιλαμβάνεστε, η ντροπή και η έλλειψη αυτοπεποίθησης είναι κάτι που υπήρχε πολλά χρόνια πριν και θα υπάρχει.
Γι’ αυτό, ας προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε τους εαυτούς μας, να βοηθήσουμε εκείνους που το έχουν ανάγκη, να καλλιεργήσουμε την αυτοπεποίθησή μας, να τροφοδοτήσουμε το θάρρος μας και πολύ γρήγορα θα δούμε τους κόπους μας να μας ανταμείβουν.

Εικονογράφηση: Tove Jansson

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:
Το Τουφάκι φοβάται το σκοτάδι και τη μοναξιά. Ένα πρωί, φεύγει απ’ το σπιτάκι του και παίρνει τους δρόμους. Όμως, πώς θα κάνει φίλους; Πώς θα πλησιάσει τους άλλους; Άνθρωποι και ξωτικά περνούν από δίπλα του, όμως κανένας δεν το προσέχει. Το Τουφάκι συνεχίζει τον δρόμο του και γνωρίζει όμορφα μέρη που δεν έχει ξαναδεί… Μια μέρα, ένα μήνυμα μέσα σ’ ένα μπουκάλι που ξεβράζει το κύμα θ’ αλλάξει για πάντα τη ζωή του! Ποιος στέλνει αυτό το μήνυμα; Τι θέλει να του πει; Τι θα κάνει το Τουφάκι;
Το βιβλίο Ποιος θα παρηγορήσει το Τουφάκι; κυκλοφόρησε το 1960. Είναι μια ιστορία για όλα τα ντροπαλά πλάσματα εκεί έξω, που χρειάζονται απλώς να ακούσουν τα σωστά λόγια και να συναντήσουν το κατάλληλο άτομο, ώστε να ανθίσουν!

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου:
Η Tove Jansson (1914–2001) ήταν Φινλανδή συγγραφέας και καλλιτέχνις. Έγραψε και εικονογράφησε βιβλία για παιδιά, αλλά και για ενήλικες, τα οποία έχουν αποκτήσει φήμη παγκοσμίως. Κατά κύριο λόγο είναι γνωστή ως η δημιουργός των Μούμιν∙ των κόμικ τους και αργότερα των εικονογραφημένων βιβλίων. Είχε βέβαια αριστεύσει σε πολλές και διαφορετικές λογοτεχνικές και εικαστικές φόρμες, αρχικά προσελκύοντας δημοσιότητα ως υποσχόμενη νεαρή ζωγράφος και κομίστρια και αργότερα ως συγγραφέας μυθιστορημάτων και διηγημάτων, ποίησης και έργων για το ραδιόφωνο και το θέατρο. Έγραψε μέχρι και τραγούδια!

Η Tove προσέγγιζε τη δουλειά της όπως ακριβώς και τη ζωή της: ολόψυχα. Πάντοτε στόχευε στην πρωτοτυπία και στη φρεσκάδα, δημιουργώντας λόγο και εικόνες διανθισμένες με χρώματα, αναπτύσσοντας το ταλέντο της για την αφήγηση ιστοριών, γεμάτων με αξίες ανθρωπιστικές και συμπεριληπτικές.

Η αγάπη της για τη φύση είναι ένα επαναλαμβανόμενο θέμα στα βιβλία της, ιδιαιτέρως για τη θάλασσα που περικύκλωνε το φινλανδικό νησί όπου περνούσε τα καλοκαίρια της.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Πηγή: Vivlio-life.gr

Elniplex | 01/07/2025

Γράφει η Κατερίνα Χατζηανδρέου

Διαβάζεται σε 3′- Ηλικιακό κοινό: 4+ (target 4-7) – Εικονογραφημένο βιβλίο για παιδιά

Ω! Για δες, μια βάρκα!

Ένα ποντικάκι ταξιδεύει τον κόσμο μέχρι… το σπίτι του!

Περί τίνος πρόκειται

Μια μέρα ένα ποντικάκι βρήκε μια βάρκα έξω απ’ το σπίτι του. Γεμάτο περιέργεια, αρχίζει ένα ταξίδι πλάθοντας κόσμους. Να ήταν άραγε μια πειρατική βάρκα, μια βάρκα εξερευνητών; Και ξάφνου απομακρύνθηκε! Είναι η ώρα για τη δική του περιπέτεια. Ω, δείτε μια βάρκα! είπαν οι πασχαλίτσες. Η βάρκα τρέχει μέσα στο ποτάμι. Πέφτει στον καταρράκτη. Δείτε μια βάρκα λένε όλα τα ζώα που τη βλέπουν. Φτάνει μακριά. Οι μέρες γίνονται νύχτες και οι νύχτες μέρες. Αστερισμοί, κόκκινα νησιά σαν τη φωτιά και άλλα καλυμμένα με πάγο και πιγκουίνους. Νησιά με πειρατές που έπαιζαν μουσική και καταιγίδες, ομίχλη. Ω, δείτε, μια βάρκα!

Εστιάζοντας

Ένας ποντικούλης ανεβαίνει σαν άλλος Οδυσσέας σε μια βάρκα. Τα ηρωικά κατορθώματά της που φαντάζεται ότι έχει περάσει, τον βάζουν πάνω της και πριν το καταλάβει στον δρόμο του νερού. Περνάει ομορφιές, παράξενους τόπους και εμπόδια. Κάποιοι θαυμάζουν το μικρό βαρκάκι με τον μικρό επιβάτη. Αλλά, ο δρόμος του καθενός είναι το σπίτι του. Κι ακόμα κι αν έχει δυσκολίες, πάντα εκεί θέλεις να γυρίζεις.

Λίγες προτάσεις, μεστές νοήματος και μια μικρή Οδύσσεια για την επιστροφή στο σπίτι και τον νόστο που αποκαλύπτεται στο τέλος. Κυρίως για το ταξίδι. Γιατί η βάρκα θα μείνει εκεί, έξω από το σπίτι, για τον επόμενο που θα λιμπιστεί μια πλωτή περιπέτεια.

Ο Andrew J. Ross φτιάχνει μια ιστορία για την περιέργεια, για την ανακάλυψη του κόσμου, που είναι αρχετυπικός κανόνας της ψυχολογίας, για τα βασικά συναισθήματα που στέκονται στη μπροστινή βεντάλια της παιδικής ψυχής – ενθουσιασμός, αγωνία, φόβος- και το ταξίδι του μικρού ποντικού γίνεται μια ωδή στην ανακάλυψη και στη μετάβαση από την αβεβαιότητα στην εμπιστοσύνη. Το ταξίδι του γίνεται η διαδρομή του παιδιού από την ασφάλεια της φωλιάς στην εξωστρέφεια προς τον κόσμο.

Πέρα από το κείμενο και τους συμβολισμούς του, που ενδιαφέρουν κυρίως εμάς τους ενήλικες που καθόμαστε και αναλύουμε για να δούμε πώς θα το προσεγγίσουμε στην πράξη -γιατί τα παιδιά ενδιαφέρονται μόνο για την απόλαυση της ανάγνωσης- ο Ross έχει κάνει μια εξαιρετική εικονογράφηση, με άποψη, με συνδυασμό χειροποίητων και ψηφιακών τεχνικών, με εκφραστικές αποτυπώσεις, ελκυστικές γεωμετρίες και ακμές, εναλλασσόμενες οπτικές γωνίες και εστιάσεις, γοητευτικά για το παιδικό -και όχι μόνο- βλέμμα που μπορεί να κάνει τις δικές του αναγνώσεις πέρα από το κείμενο.

Φτιάχνοντας τα δικά τους βαρκάκια, τα παιδιά-αναγνώστες μπορούν να κινήσουν για τις δικές τους περιπέτειες, στο δικό τους πέλαγος και να αναγνωρίσουν το σπίτι τους ως προορισμό.

Αυθεντικό.

Για αναγνώστες από 4 περίπου ετών.

Εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Απόσπασμα

Δείτε απόσπασμα εδώ

TAYTOTHTA
Τίτλος:	Για δες, μία βάρκα!
Τίτλος πρωτοτύπου:	Oh! Regarde, un bateau!
Συγγραφέας:	Andrew J. Ross
Εικονογράφος:	Andrew J. Ross
Εκδόσεις:	Παπαδόπουλος, 2025
Επιμέλεια:	Μαρία Κωνσταντοπούλου
Μετάφραση:	Αργυρώ Πιπίνη
Σελίδες:	56
Μέγεθος:	22,5 Χ 30,5
ISBN:	978-618-232-096-9

Πηγή: Elniplex