ERTecho | 16/07/2025

Συγγραφείς και μεταφραστές μιλάνε στον Δημήτρη Μεϊδάνη για το πρόσφατο βιβλίο τους.

Σήμερα Τετάρτη η Ελένη Λετώνη μας μιλάει για το βιβλίο της «Του Όθωνα τα χρόνια».

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Πηγή: ERTecho

Diastixo | 12/03/2025

Γράφει η Λεύκη Σαραντινού

Ένα πολύ ιδιαίτερο πόνημα για τη Μικρασιατική Καταστροφή έφτασε στα χέρια μου, ένα πόνημα το οποίο αποδεικνύει έμπρακτα ότι αφενός η άμεση μαρτυρία για ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός, αφετέρου μία μεταγενέστερη εξιστόρηση γι’ αυτό, μπορούν κάλλιστα να συνδυαστούν.

Ο λόγος για το βιβλίο του φιλόλογου και συγγραφέα Δημητρίου Γ. Κιουσόπουλου με τίτλο Η φυγή: Μικρά Ασία, Αύγουστος 1922 – Ένας στρατιώτης αφηγείται. Ο συγγραφέας γεννήθηκε το 1897 στην Ανδρίτσαινα του νομού Ηλείας και είχε την ατυχία να ζήσει όλες τις μεγάλες πολεμικές συγκρούσεις των αρχών του 20ού αιώνα, αλλά και την τύχη να λάβει μέρος σε αυτές καταφέρνοντας να επιζήσει. Ο συγγραφέας, επομένως, έζησε τους Βαλκανικούς πολέμους και τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, πολέμησε στην εκστρατεία στην Ουκρανία και στη Μικρασιατική Εκστρατεία, ενώ βίωσε επιπλέον και τα καταιγιστικά γεγονότα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς και τον τραγικό Εμφύλιο.

Στα 1972, εν μέσω της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών στην Ελλάδα, ο Κιουσόπουλος, καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης στην Αθήνα, αποφασίζει να γράψει, με αφορμή την επέτειο των 50 ετών από τη Μικρασιατική Καταστροφή, τις αναμνήσεις του –σε δεύτερο χρόνο– από το μικρασιατικό μέτωπο τον Αύγουστο του 1922, με μορφή στρατιωτικού ημερολογίου.

Αν και η μαρτυρία του μεταπλάστηκε λογοτεχνικά, αποτελεί αναντίρρητα ένα πολύ αξιόλογο ιστορικό ντοκουμέντο για τα τραγικά γεγονότα της εποχής.

Ο συγγραφέας επιλέγει να καταγράψει τα γεγονότα εν είδει ψυχικής κάθαρσης και λύτρωσης για ό,τι φρικτό έζησε στο μέτωπο του πολέμου. Αντιπαραβάλλει δε διαρκώς τη Μικρασιατική εκστρατεία με ένα αγαπημένο του έργο, στο οποίο βρίσκει πολλές αναλογίες με αυτή, το Κύρου Ανάβασις του Ξενοφώντα, προβαίνοντας σε πολλές σχετικές αναφορές κατά τη διάρκεια της αφήγησής του.

Οι καταγραφές του παρουσιάζουν όχι την αρχή της Μικρασιατικής εκστρατείας, τότε που υπήρχαν ακόμη κάποιες προοπτικές νίκης για τον ελληνικό στρατό, αλλά τη φθίνουσα πορεία της, τότε που η αντίστροφη μέτρηση για το τέλος του μικρασιατικού ελληνισμού είχε ήδη αρχίσει. Το κείμενό του αποδίδει όλη αυτή την ατμόσφαιρα απαισιοδοξίας και παραίτησης του ελληνικού στρατού, εξαιτίας της ολοένα και μεγαλύτερης ορμής του εθνικού κινήματος του Μουσταφά Κεμάλ και της εγκατάλειψης των Ελλήνων από τους ξένους συμμάχους τους.

Ο συγγραφέας δεν διστάζει να καταλογίσει και ευθύνες για την καταστροφή, αν και είναι αντικειμενικός και αρνείται να ενταχθεί στο «στρατόπεδο» των αντιβενιζελικών ή των βενιζελικών. Περισσότερο θα λέγαμε ότι παρουσιάζεται ο ίδιος στο έργο ως ένας μετριοπαθής βενιζελικός.

Το έργο του, βαθιά αντιπολεμικό, ανήκει στη σφαίρα τόσο της λογοτεχνίας όσο και της Ιστορίας. Και αυτό διότι ο συγγραφέας έζησε από πρώτο χέρι τα περιγραφόμενα γεγονότα, επομένως, αν και η μαρτυρία του μεταπλάστηκε λογοτεχνικά, αποτελεί αναντίρρητα ένα πολύ αξιόλογο ιστορικό ντοκουμέντο για τα τραγικά γεγονότα της εποχής.

Η φυγή
Μικρά Ασία, Αύγουστος 1922: Ένας στρατιώτης αφηγείται
Δημήτριος Γ. Κιουσόπουλος
Εκδόσεις Παπαδόπουλος
192 σελ.
ISBN 978-960-484-985-7
Τιμή €12,99

Πηγή: Diastixo

Diastixo | 05/07/2025

Η εμμηνόπαυση είναι μια φυσική φάση στη ζωή κάθε γυναίκας, που συχνά περιβάλλεται από μύθους και ανασφάλειες. Στο βιβλίο Η νέα εμμηνόπαυση: Πώς να διαχειριστείς τις ορμονικές αλλαγές με σιγουριά και γνώση, η γνωστή γυναικολόγος και ειδική στη διατροφή Δρ Mary Claire Haver αποκαλύπτει πολλές χρήσιμες πληροφορίες και επιστημονικά τεκμηριωμένες λύσεις για αυτή την τόσο σημαντική περίοδο στη ζωή μιας γυναίκας.

Μέσα από πρακτικές συμβουλές και επεξηγήσεις, το βιβλίο αυτό σας καθοδηγεί στο πώς να διαχειριστείτε τις ορμονικές αλλαγές, να αντιμετωπίσετε τα συμπτώματα και να βελτιώσετε την ποιότητα της ζωής σας. Ανατρέχοντας σε σύγχρονες έρευνες και προσεγγίζοντας με σαφήνεια θέματα υγείας και ευεξίας, η συγγραφέας μέσα από τις σελίδες αυτού του βιβλίου ενδυναμώνει τις γυναίκες και τις βοηθάει να αναλάβουν τον έλεγχο της ζωής τους.

Εμπνευστείτε λοιπόν και ζήστε την κάθε μέρα με αυτοπεποίθηση, υγεία και ζωντάνια. Επενδύστε στον εαυτό σας και ανοιχτείτε άφοβα σε αυτή την νέα εποχή!

Η νέα εμμηνόπαυση
Πώς να διαχειριστείς τις ορμονικές αλλαγές με σιγουριά και γνώση
Mary Claire Haver
μετάφραση: Εύα Καλεύρα
Εκδόσεις Παπαδόπουλος
432 σελ.
ISBN 978-618-232-152-2
Τιμή €20,99

Πηγή: Diastixo

Κόκκινη Αλεπού | 09/07/2025

Γράφει η Μάρα Ψαράκη

Συγγραφέας – Εικονογράφος: Andrew J. Ross
Μετάφραση: Αργυρώ Πιπίνη
Εκδόσεις: Παπαδόπουλος
Χρονιά έκδοσης: 2025
Ηλικία: 3+, 5+

Μια μέρα, ένα ποντικάκι βρίσκει μια βάρκα έξω από το σπίτι του. Απρόσμενος επισκέπτης η βάρκα και μια που είναι ακυβέρνητη, το ποντικάκι αποφασίζει να επιβιβαστεί και να σαλπάρει. Η περιπέτεια αρχίζει…

Και είναι πράγματι περιπέτεια! Το ποντικάκι βρίσκεται να περιπλανιέται σε μέρη που δεν είχε φανταστεί: πέφτει από καταρράκτες, πλέει σε θάλασσες ανοιχτές, συναντά ηφαίστεια που εκρήγνυνται, διασταυρώνεται ο δρόμος του με πειρατές… Η νύχτα διαδέχεται τη μέρα, με τη βάρκα να έχει δική της προσωπικότητα και να οδηγεί εκείνη το ποντικάκι, που φαίνεται να μην ελέγχει καθόλου ετούτο το ταξίδι ζωής. Θα ξαναβρεί άραγε τον δρόμο για το σπίτι του ή θα μείνει εγκλωβισμένο πάνω στη βάρκα σε ένα αέναο ταξίδι;

Τα φωτεινά και έντονα χρώματα μεταφέρουν ευχάριστα και με χιούμορ τον αναγνώστη σε έναν κόσμο παραμυθένιο, οδηγώντας τον εκ νέου στο σπίτι του μικρού ποντικιού. Η περιπέτεια κι η αγωνία έλαβαν τέλος! Ή μήπως όχι; Ακολουθούν κάποιες βουβές εικόνες, ώσπου η βάρκα να βρει το επόμενο «θύμα» και να ξεμυαλίσει έναν νέο επιβάτη.

Ένα βιβλίο που διαβάζεται ευχάριστα γι’ αυτό που είναι. Χωρίς σύνθετη πλοκή, χωρίς νουθεσίες και ηθικά διδάγματα, είναι ένα συναρπαστικό ταξίδι στον κόσμο των παραμυθιών και της περιπέτειας…

Πηγή: Κόκκινη Αλεπού

Κόκκινη Αλεπού | 08/07/2025

Γράφει η Γαρυφαλιά Τεριζάκη

«Μπαντάνες» -χωρίς άρθρο- το νέο βιβλίο των Αντώνη Παπαθεοδούλου και Μυρτώς Δεληβοριά. Ο τίτλος παραπέμπει σε βιβλίο πειρατικό κάτι που επιβεβαιώνει το οπισθόφυλλο: «Είμαστε οι πειρατές οι πιο δυνατοί μας ξεχωρίζουν γιατί φοράμε κόκκινη μπαντάνα με σπαθί! Α.. όχι… μισό λεπτάκι…». Τα αποσιωπητικά καλούν τον αναγνώστη να τα ακολουθήσει και να αναζητήσει πού θα τον οδηγήσουν. Αν λάβει υπόψη του τις προηγούμενες δουλειές των δύο, μοιραία σκέφτεται ότι κάτι ανατρεπτικό, σίγουρα, θα του έχουν επιφυλάξει. Μια παγίδα παιδικότητας στην οποία θα πέσει τη στιγμή που δεν το περιμένει.

Το μυαλό μου πήγε σε θάλασσες και τρομερούς πειρατές, που αγαπούν τα παιδιά. Τα φαντάστηκα να παίζουν σε πισίνες με τα καραβάκια τους και ντύνονται πειρατές. Ανοίγω την πόρτα (εξώφυλλο) και κοιτάζω από την κλειδαρότρυπα (ταπετσαρία). Ένας δημιουργικός χαμός απλώνεται στο οπτικό μου πεδίο μέσα στο αγαπημένο μου «ροζ της Μυρτώς». Ψαλίδια, κόλλες, χαρτιά, γεωμετρικά όργανα και σχήματα, χρώματα, κορδέλες και σημαιάκια σκορπισμένα παντού. Ομολογώ ότι μία σχολική τάξη ήταν το τελευταίο που θα περίμενα να δω.

Ένα παιδί που δένει την μπαντάνα του με πιάνει επ’ αυτοφώρω να κοιτάζω. Με υποδέχεται ευγενικά και με αφήνει να μπω στην τάξη του για να δω καλύτερα τι γίνεται εκεί. Η… κλειδαρότρυπα περιορίζει το οπτικό πεδίο! Έκπληκτη αντικρύζω μια γνώριμη εικόνα (είμαι νηπιαγωγός). Μια τάξη μέσα στο χρώμα και τη χαρά, σφύζει από δημιουργικότητα και φαντασία. Βλέπω παιδιά χαρούμενα να δουλεύουν αφοσιωμένα καθένα στην κατασκευή του, νιώθω στην ατμόσφαιρα της τάξης ωστόσο ότι συνεργάζονται για έναν κοινό σκοπό. Μα, κάτι λείπει. Νηπιαγωγός δεν υπάρχει; Πουθενά! Βλέπω μόνο παιδιά που δουολεύουν και βοηθούν το ένα το άλλο, μια τάξη που δουλεύει «ρολόι».

Το παιδί που με υποδέχτηκε ακόμα δένει την μπαντάνα του ενώ ένα άλλο παιδί απέναντι κάτι φτιάχνει. Αφού τη δένει φωνάζει κρατώντας το σπαθί του: «Είμαστε οι πειρατές οι πιο δυνατοί μας ξεχωρίζουν γιατί φοράμε κόκκινη μπαντάνα με σπαθί» την ώρα που ένα κορίτσι μπαίνει στο κάδρο φορώντας μπαντάνα με αστέρια. Σιωπή. Κοιτάζονται. Λέει, «είμαστε ομάδα πειρατική μας ξεχωρίζουν γιατί φοράμε κόκκινη μπαντάνα με αστέρια ή με σπαθί» και της δένει καλύτερα τη μπαντάνα στο κεφάλι.

Και κάπως έτσι όλη η απίθανη αυτή ιστορία εκτυλίσσεται κλιμακωτά και κάθε φορά που μπαίνει ένα καινούριο παιδί στο κάδρο αναφέρεται δυνατά η διαφορετική μπαντάνα του, τονίζοντας όλο και περισσότερο το στοιχείο της ομαδικότητας, της συνεργασίας και του παιχνιδιού, ενώ σε δεύτερο πλάνο, στο βάθος εξελίσσονται και οι άλλες ομαδικές κατασκευές.

Και εκεί που είναι όλα έτοιμα να ξεκινήσει το «ταξίδι», η γιορτή, εμφανίζεται περιχαρής και η νηπιαγωγός, εκτός θέματος η καημένη, φορώντας σωσίβιο και ένα χταπόδι για καπέλο. Νόμιζε πως το θέμα είναι απλώς το καλοκαίρι! Τα παιδιά, μετά το πρώτο σοκ, την υποδέχτηκαν βέβαια με χαρά και όλοι μαζί έβγαλαν την αναμνηστική φωτογραφία. Δε θα μπορούσε να γίνει αλλιώς σε μία τάξη που έχει τη λογική της αλληλεγγύης, της συνεργασίας, της αγάπης και της ενσυναίσθησης. «Σαν κι εμάς άλλος κανείς, με μπαντάνα ή χωρίς»!

Πολύ έξυπνα η εικονογράφηση εμφανίζει τη νηπιαγωγό στο τέλος. Το πρόσωπό της, δηλαδή, γιατί η παρουσία της είναι εκεί από την αρχή. Μία τάξη που έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο συνεργασίας, συμπερίληψης και αγάπης, οφείλεται σε μία/έναν εκπαιδευτικό που εμπνέει, πιστεύει στα παιδιά και κυρίως γίνεται παράδειγμα.

Οι Μπαντάνες είναι ένα βιβλίο που δείχνει τη συμπερίληψη με πράξεις, δεν τη λέει, δεν τη διδάσκει. Η συμπερίληψη, η κατανόηση, η αγάπη είναι πράξεις. Είναι «ρήματα». Δεν είναι ούτε διδακτισμοί, ούτε θεωρίες. «Πώς να μιλήσεις για τη συμπερίληψη χωρίς να μιλήσεις για τη συμπερίληψη» θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του βιβλίου αν απευθυνόταν σε ενήλικες.

Στέκομαι στην εκπληκτική ιδέα που κρύβεται πίσω από το βιβλίο και στον σεβασμό προς τον μικρό αναγνώστη ως προς την παιδική -και όχι παιδικότροπη- γλώσσα, το παιγνιώδες ύφος, το έξυπνο χιούμορ, τις απίστευτες ανατροπές, την αισθητική τόσο στο κείμενο όσο και στην εικονογράφηση που ενισχύει και επεκτείνει το νόημα, την απλότητα των γραμμών και των καθαρών χρωμάτων που δίνουν μοναδική εκφραστικότητα στις φιγούρες. Και στον σεβασμό και προς τον ενήλικα αναγνώστη που θα το διαβάσει στα παιδιά. Του χαρίζουν ένα βιβλίο που θα τον προβληματίσει και είναι γεμάτο παγίδες! Παγίδες χαράς, παιδικότητας, αλλαγής στάσης ζωής και οπτικής. Ο ενήλικας, αν και το γνωρίζει, αφήνεται και απολαμβάνει την πτώση. Ποιος ενήλικας δε θέλει άλλωστε να πέσει μέσα σε τέτοιες παγίδες;

Κάτι που βρήκα πολύ ενδιαφέρον, επίσης, είναι οι μεγάλες «σιωπές» μερικών «βουβών» σαλονιών και σελίδων, εξασφαλίζοντας στον αναγνώστη τον χρόνο που χρειάζεται για να αφομοιώσει όσα έχει δει/διαβάσει και να συνεχίσει την αναγνωστική διαδικασία με μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Η χρωματική παλέτα της Μυρτώς Δεληβοριά – σήμα κατατεθέν της – γεμίζει ζωντάνια και χαρά κάθε βιβλίο που δημιουργεί. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, θα έλεγα ότι η ίδια η αρμονική συνεργασία κειμένου-εικόνας, ο σεβασμός των δύο μέσων καθώς και η αδυναμία ύπαρξης του ενός χωρίς το άλλο είναι από μόνη της παράδειγμα συμπερίληψης και δικαιολογημένα χαρίζουν στο βιβλίο τον τίτλο του συμπεριληπτικού.

Θέλω εδώ να τονίσω πως αποφεύγω εν γνώσει μου τη χρήση του ρήματος «αποδέχομαι» σε θέματα συμπερίληψης. Κρύβει κατά τη γνώμη μου δύο πλευρές: μία ισχυρή -αυτή που αποδέχεται- και μία αδύναμη – αυτή που δέχεται το αποτέλεσμα της ενέργειας του ρήματος, αναιρώντας την ίδια τη λέξη τελικά και θέτοντας σε αμφισβήτηση και την ίδια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ποιος αποδέχεται, ποιον και γιατι; Αντίθετα, ρήματα όπως τα αναγνωρίζω, σέβομαι, αγαπώ και το ουσιαστικό-κλειδί «ενσυναίσθηση» φωτίζουν λαμπρότερα μία συμπεριληπτική κοινωνία. Όχι για μία μέρα ή ώρα ή όσο διαρκεί η συμμετοχή σε ένα πρόγραμμα, αλλά για κάθε λεπτό της κάθε μέρας. Το αν είμαστε ενεργοί πολίτες ή το πόσο θα εκπαιδεύσουμε τα παιδιά και τους εαυτούς μας να γίνουν ενεργοί πολίτες, αρχίζει από αυτή την ερώτηση στον εαυτό μας: πόσο σεβόμαστε και αναγνωρίζουμε τις διαφορετικότητες των γύρω μας;

Οι «Μπαντάνες» είναι ιδανικές για μεγαλόφωνη ανάγνωση, για σιωπηλή ανάγνωση, για να τη διαβάσει ένα παιδί ξεφυλλίζοντας μόνο, για γιορτή λήξης ή έναρξης, για παιχνίδι, για χορό, για θεατρικό παιχνίδι και εικαστικές δραστηριότητες, για να διαβαστούν παντού και από μικρούς και  μεγάλους. (Και μάλλον κυρίως από μεγάλους). Ένας ύμνος για τη συμπερίληψη και για τον εμπνευσμένο εκπαιδευτικό που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Ευχαριστούμε, Αντώνη και Μυρτώ! 

Το βιβλίο “Μπαντάνες” κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Πηγή: Κόκκινη Αλεπού

Efsyn.gr | 04/07/2025

Την Κυριακή, 6 Ιουλίου, στο Λαογραφικό Μουσείο Κύμης.

Στην Κύμη παρουσιάζεται η επιστημονική διαδρομή του δρ. Γεωργίου Παπανικολάου, «Δρ. Παπ. Η ζωή του πρωτοπόρου γιατρού Γ. Παπανικολάου» του Πέτρου Χριστούλια, από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος. Η εκδήλωση για το βιβλίο θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή, 6 Ιουλίου, στο Λαογραφικό Μουσείο Κύμης.

Στην εκδήλωση παίρνουν μέρος η Γιούλη Κόκκορη, ανιψιά του Γ. Παπανικολάου, η σκηνοθέτης Τζωρτζίνα Κακουδάκη, και ο Ιωσήφ Βιβιλάκης, καθηγητής, πρόεδρος του τμήματος θεατρικών σπουδών του πανεπιστημίου Αθήνας.

Σημειώνεται ότι ο Γ. Παπανικολάου δημιουργός του ΤΕΣΤ ΠΑΠ (Pap smear), που άλλαξε οριστικά την πρόληψη του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, γεννήθηκε στην Κύμη το 1883. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή Αθήνας, και τον Οκτώβριο του 1913 μετανάστευσε στη Νέα Υόρκη, όπου εντάχθηκε στο παθολογοανατομικό τμήμα του νοσοκομείου της Ν. Υόρκης. Το 1914 ορίστηκε ερευνητής, στο τμήμα μαιευτικής του Cornell University Medical College της Ν. Υόρκης, με καθηγητή τον Τσάρλς Στόκαρντ, ενώ το 1928 πήρε την αμερικανική υπηκοότητα.

Η πρώτη δημοσίευση των ερευνητικών μελετών του γίνεται το 1928, ενώ το 1939 δημοσιεύεται η έρευνα για την ανίχνευση του καρκίνου στον τράχηλο της μήτρας, το 1941 η ιατρική κοινότητα αναγνωρίζει την αξία της μελέτης του, και το 1943 μαζί με τον δρ. Herbert Traut, σαν μέρος της έρευνας στο New York Hospital, εκδίδουν το βιβλίο, «Diagnosis of Uterine Cancer by the Vaginal Smear», η «Διάγνωση του καρκίνου της μήτρας από τα κολπικά επιχρίσματα», δημιουργώντας με το έργο τους μια νέα ιατρική ειδικότητα: την αποφολιδωτική κυτταρολογία.

Εργάστηκε στο πανεπιστήμιο Κορνέλλ, για σχεδόν μισό αιώνα, από το 1947 ως καθηγητής της κλινικής ανατομικής, ενώ το 1957 ανακηρύχθηκε ομότιμος καθηγητής. Ακόμη, διετέλεσε σύμβουλος ιατρός του Memorial Hospital, της Νέας Υόρκης. Προτάθηκε δύο φορές για το βραβείο Νόμπελ το 1953, και το 1960. Δημοσίευσε 158 επιστημονικά άρθρα, και πέντε συγγράμματα. Έφυγε από τη ζωή στις 19 Φεβρουαρίου το 1962 στο Μαϊάμι, λίγο πριν αναλάβει τη διεύθυνση του νέου καρκινολογικού ινστιτούτου της πόλης.

Το 1966 ο αμερικανός γιατρός Γουίλιαμ Τζ. Κέιχαν, προς τιμή του Γ. Παπανικολάου, φύτεψε ένα πλάτανο έξω από το πανεπιστήμιο Κορνέλλ. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, αναγνωρίζοντας το έργο του, τον όρισε τακτικό καθηγητή στην έδρα Ζωολογίας του πανεπιστημίου Αθήνας, από το 1916 έως το 1918. 

Τέλος, το 1973 εκδόθηκε το βιβλίο «The Pap Smear», για τον Γεώργιο Παπανικολάου, του Erskine Carmichael, καθηγητή μαιευτικής και γυναικολογίας στο πανεπιστήμιο του Birmingham.

Πού: Κύμη, Λαογραφικό Μουσείο
Πότε: 6 Ιουλίου, 9 μμ

Πηγή: Efsyn.gr