Διαβάζεται σε 2′- Ηλικιακό κοινό: 4+ (target 5-8) – Εικονογραφημένο βιβλίο για παιδιά
«Αν δεν μιλήσεις, πώς θα’ ρθουν οι φίλοι για βοήθεια;»
Τα θρυλικά Μούμιν είναι στην Ελλάδα και είναι τόσο σύγχρονα σαν να φτιάχτηκαν σήμερα.
Περί τίνος πρόκειται
Ήταν κάποτε ένα μικρό Τουφάκι που ζούσε στο δάσος μοναχό και φοβόταν το σκοτάδι και τη μοναξιά. Απέξω οι Χέμουλιν έκαναν βόλτες με βαριά βήματα και ψηλές μπότες.
Ένα πρωί, έφυγε δειλά απ’ το σπιτάκι του και πήρε τους δρόμους. Ντροπαλό και μοναχικό καθώς ήταν, πώς θα έκανε φίλους; Πώς θα γνώριζε άλλα Τουφάκια, πώς θα πλησίαζε κάποιον άλλο; “Αν δεν μιλήσεις, πώς θα ‘ρθουν οι φίλοι για βοήθεια;”
Συναντά ανθρώπους και ξωτικά, κανείς, όμως, δεν του δίνει σημασία. Φτάνει στο ακρογυάλι. Πώς γίνεται να νιώθει θλίψη μέσα σε τόση ομορφιά; αναρωτιέται. Ώσπου βρίσκει ένα μπουκάλι που ξεβράζει το κύμα, με μήνυμα σε χαρτί τυλιγμένο. Κάποιος του ζητάει βοήθεια. Κάποιος είναι μόνος και φοβάται. Θα βρει τον τρόπο το Τουφάκι να ανασυνταχθεί και να βοηθήσει αυτόν που του ζητά βοήθεια;
Εστιάζοντας
Αν εικονογράφος μπορεί να δώσει τέτοια εικονογράφηση το 1960, δηλαδή πριν 65 χρόνια για να το κάνουμε λιανά, τέτοιας αισθητικής, άποψης και παιγνιώδους χαρακτήρα, αν μπορεί να φτιάξει με τόσο μικρή εικονογραφική κληρονομιά που της δόθηκε από τους προγενέστερους, τέτοιες γραμμές και χιούμορ και εκφραστικότητα και ευαισθησία, τότε αφού της καταθέσουμε τον άμετρο σεβασμό μας, μπορούμε να σκεφτούμε ότι πολλοί σύγχρονοι εικονογράφοι πρέπει να αισθανθούν λίγο άβολα όταν δεν καταθέτουν, με τόσες τεχνολογικές δυνατότητες, κάτι που να διέπεται από ένα κάποιο στυλ και ειλικρίνεια και κάποια ομορφιά.
Μοναξιά, συστολή, κοινωνικότητα, κοινωνική αδεξιότητα, αναζήτηση του εαυτού, οικοδόμηση του θάρρους, αποδοχή, φιλία, εμπιστοσύνη, τόλμη.
Σε απόδοση της Βίκυς Αλυσσανδράκη που έκανε πολύ σοβαρή προσπάθεια να φέρει σε ελληνική ρίμα ένα δύσκολο και αρκετά μεγάλο κείμενο του 1960.
Διαβάζεται σε 2′- Ηλικιακό κοινό: 3+ (target 3-7) – Εικονογραφημένο βιβλίο για παιδιά
Το Κίτρινο Ανοιχτό κραγιόνι αγαπάει τον μπαμπά του ως το φεγγάρι και πάλι πίσω. Και δεν είναι ΚΑΘΟΛΟΥ μικρή η απόσταση! ΟΥΑΟΥ! 477.800Μ μίλια! Κι εγώ σ’ αγαπάω ΤΟΟΟΣΟ πολύ!
Τα κραγιόνια με συμπερίληψη και χιούμορ γιορτάζουν τη γιορτή του πατέρα.
Περί τίνος πρόκειται
Τα κραγιόνια προετοιμάζονται για τη γιορτή του πατέρα.Το Καφέ κραγιόνι αγαπάει τον μπαμπά του επειδή δεν του αρέσει μόνο να διδάσκει, αλλά και να μαθαίνει. Το Κόκκινο Ηλεκτρίκ κραγιόνι αγαπάει τον μπαμπά του επειδή πάντοτε ξέρει τον δρόμο, το Τιρκουάζ αγαπάει τους δυο μπαμπάδες του περισσότερο απ’ όλα τα λουλούδια του κήπου, ενώ το Μπεζ κραγιόνι λέει χρόνια πολλά στη μαμά του. Κάθε κραγιόνι έχει έναν λόγο να αγαπάει τον μπαμπά του και να ετοιμάζεται για τη γιορτή του πατέρα.
Εστιάζοντας
Τα γνωστά και best seller παγκοσμίως Κραγιόνια του Drew Daywalt και του Oliver Jeffers συνεχίζουν με μια νέα ιστορία για τη γιορτή του πατέρα, που τα τελευταία χρόνια έχει κερδίσει έδαφος ως γιορτή, ακόμα και στην Ελλάδα.
Ουσιαστικά, έχουμε μια προσέγγιση της αγάπης προς τον πατέρα όπου αποτυπώνονται οι διάφορες μορφές οικογένειας, όπως θετός πατέρας, μεικτές οικογένειες, δύο μπαμπάδες κ.ο.κ. Της αγάπης που έχει κι αυτή διάφορες μορφές, διάφορους λόγους και αιτίες. Ο πατέρας είναι πρότυπο, είναι ταπεινός, είναι λίγο παντογνώστης, είναι έμπιστος, είναι λίγο δάσκαλος και λίγο μαθητής. Ο καθένας έχει τον λόγο του να νιώθει αγάπη για τον δικό του πατέρα, για το δικό του πατρικό σύμβολο.
Χρώματα, εκφραστικότητα, λιτότητα στην αποτύπωση στο λευκό περιβάλλον των σελίδων, συμβολισμοί και συμπερίληψη, είτε κειμενικά, είτε εικονογραφικά. Και πάντα το χιούμορ παρόν, μεστό και έξυπνο, δίπλα στην τρυφερότητα και την εξωστρέφεια, την έκφραση των συναισθημάτων.
Διαβάζεται σε 2′- Ηλικιακό κοινό: 5+ (target 5-9) – Εικονογραφημένο βιβλίο για παιδιά
‘Εφτασα στον σταθμό, όμως ο άνθρωπός μου δεν είχε μπει ποτέ στο τρένο της επιστροφής.
Η συγκλονιστική πραγματική ιστορία του Χάτσικο από τον Μάνο Μπονάνο και τη Μαρία Θύμη.
Περί τίνος πρόκειται
Η αληθινή, σπαρακτικά συγκινητική ιστορία του καθηγητή Χιντεσαμπούρο Ουένο και του Χάτσικο, του Ακίτα σκύλου του που τον διάλεξε και τον έκανε μοίρα του. Έχοντας δει πριν αρκετά χρόνια την ταινία και έχοντας για 12,5 χρόνια ένα υπέροχο τσόου-τσόου, ξαδερφάκι των Ακίτα, ράγισα και διαλύθηκα με εκείνη την ιστορία. Αργότερα, κυκλοφόρησε το Χάτσικο ο σκύλος που περίμενε, του Λουίς Πρατς και το δάκρυ έγινε έντυπο. Και όταν έχασα το δικό μου σκυλί, δεν μπόρεσα να την ξαναδώ την ταινία.
Τόκιο. Σιδηροδρομικός σταθμός Σιμπούγια. Ένα άγαλμα του Χάτσικο στέκει εκεί κι ο κόσμος όλος ξέρει την ιστορία του. Την ιστορία του σκύλου που βρέθηκε στον δρόμο του καθηγητή και του έδωσε τέτοια πίστη, φιλία και αφοσίωση που σπάνια θα βρεις σε άλλο έμβιο ον στον πλανήτη. Κάθε απόγευμα, στις πέντε ακριβώς, ο Χάτσικο έτρεχε στον σταθμό για να υποδεχθεί τον καθηγητή και να επιστρέψουν μαζί στο σπίτι.
Ο Μάνος Μπονάνος δίνει την μπαγκέτα της αφήγησης στον Χάτσικο, επιλογή που προσθέτει στην αμεσότητα και τη συγκίνηση της ιστορίας. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί συνετά λέξεις με ποιητική απόχρωση, ομορφαίνοντας την αφήγηση. Ταυτόχρονα, έχουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα εικονογραφική προσέγγιση από τη Μαρία Θύμη που πλησιάζει την εποχή και τη γεωγραφική προέλευση της ιστορίας, κρατώντας παράλληλα ένα προσωπικό στυλ με καλαίσθητες γραμμές, ενδιαφέρουσα σκηνικά και διασφαλισμένη την απαραίτητη εκφραστικότητα μιας τέτοιας ιστορίας.
Από τη νέα σειρά Ιστορίες από έναν καλύτερο κόσμο που χαρίζουν συναισθήματα ακριβά, που ομορφαίνουν τους ανθρώπους, άρα και τον κόσμο τους.
Το συλλογικό συγγραφικό έργο που περιγράφει πώς η εξουσία ασκείται στην Ελλάδα, αθόρυβα, αλλά επιδραστικά.
Έμοιαζε με την αίθουσα που καθημερινά ο εκάστοτε κυβερνητικός εκπρόσωπος ενημερώνει τους πολιτικούς συντάκτες για την κυβερνητική δραστηριότητα και απαντά στα ερωτήματά τους, η χθεσινή (18/6) στο πατάρι του βιβλιοπωλείο «Ιανός». Εκεί, παρουσιάστηκε το συλλογικό έργο «Οι Τόποι της Εξουσίας», στο οποίο είκοσι έγκριτοι δημοσιογράφοι, ένας πανεπιστημιακός και ο Ευαγγ. Βενιζέλος γράφουν για τους χώρους όπου η εξουσία κυκλοφορεί αθόρυβα, αλλά είναι παρούσα και επιδραστική.
Μεταξύ των ομιλητών ήταν και ο Τηλέμαχος Χυτήρης, ο οποίος θυμήθηκε την ιστορική εποχή στη Ζαλοκώστα, το κτίριο που φιλοξενούσε τη Γενική Γραμματεία Τύπου και Πληροφοριών και ο ίδιος, ως εκπρόσωπος της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου αλληλοεπιδρούσε καθημερινά με τους διαβασμένους πολιτικούς συντάκτες των εφημερίδων και λιγοστών, σε σχέση με σήμερα, τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών, που… δεν χάριζαν κάστανα!
Χθες, μπροστά από δεκάδες δημοσιογράφους που είτε συμμετείχαν στην έκδοση, είτε θέλησαν να ενημερωθούν γι’ αυτήν, ο κ. Χυτήρης έφερε για πρώτη φορά στο φως μια ιστορία που έμεινε για χρόνια στο χρονοντούλαπο. Ήταν το 1994, όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου, ύστερα από τρία χρόνια μεγάλης διπλωματικής έντασης, κήρυξε μονομερές εμπάργκο στην ΠΓΔΜ, εξαιτίας του προβλήματος της ονομασίας της γείτονος.
Λίγο αργότερα, ο τότε στενότατος συνεργάτης του πρωθυπουργού Τ. Χυτήρης δέχεται ένα τηλεφώνημα από τον Επίτροπο της Ε.Ε. κ. Βάντερμπρουκ, ο οποίος του ζητά να συναντηθεί με τον πρωθυπουργό άμεσα. Ο Επίτροπος θα έφτανε από τα Σκόπια στην Αθήνα γύρω στις έντεκα το βράδυ. Ο Α. Παπανδρέου τον δέχθηκε τα μεσάνυκτα στο Μαξίμου, παρουσία φυσικά του Τ. Χυτήρη. Δεν πρόλαβε να μπει στο πρωθυπουργικό γραφείο και χωρίς περιστροφές είπε στον τότε πρωθυπουργό ότι πρέπει να άρει η χώρα μας το εμπάργκο έως την επομένη το πρωί, γιατί η Ε.Ε. είναι αντίθετη και η Ελλάδα οφείλει να συνταχθεί μαζί της. Αρκετό καιρό αργότερα, βέβαια, βγήκε ο «λογαριασμός» για την Ελλάδα και ήταν βαρύς! Αλλά μικρή σημασία έχει μπροστά στην αποφασιστικότητα της στιγμής…
«Δεν είμαστε αποικία κανενός και δεν θα μου πει κανένας πως θα προστατεύσω τα συμφέροντα της χώρας μου» αντέδρασε κατακόκκινος από τον θυμό ο Α. Παπανδρέου και με τεταμένο το δάκτυλο του έδειξε την πόρτα. «Φύγετε αμέσως από το γραφείο μου», του είπε. Σαστισμένος ο Επίτροπος προσπάθησε να πάρει πίσω όσα είπε, ψελλίζοντας κάτι περί παρεξήγησης. Ο Παπανδρέου, ωστόσο, ήταν ανένδοτος.
Ο Τηλ. Χυτήρης ρωτήθηκε από τον δημοσιογράφο, συντονιστή της παρουσίασης του συλλογικού έργου, Απ. Μαγγηριάδη, αν θα αποκάλυπτε όλα όσα κράτησε για τον εαυτό του όλα τα χρόνια της συμμετοχής του εκεί που χτυπούσε η «καρδιά» της εξουσίας. «Νομίζω πως όχι» απάντησε ο ποιητής και επί χρόνια πολιτικός. Με το ίδιο, απαράλλαχτο στυλ της εποχής που εκπροσωπούσε την κυβέρνηση Παπανδρέου.
Την πολυθρύλητη «Ζαλοκώστα», όμως, θυμήθηκε χθες ο Λευτέρης Κουσούλης, που για δεκαετίες εντρύφησε στην πολιτική και την επικοινωνία και τα τελευταία χρόνια έχει αφοσιωθεί στη συγγραφή. Ήταν, όπως ο ίδιος διηγήθηκε, το 1987, όταν έλαβε ένα τηλεφώνημα από τον άγνωστό του δήμαρχο Αθηναίων Μιλτ. Εβερτ, ο οποίος του πρότεινε να αναλάβει τη Διεύθυνση του Γραφείου Τύπου του Δήμου Αθηναίων. «Τώρα θα πρέπει να μάθεις και τη Ζαλοκώστα», του ειπώθηκε όταν πια είχε αναλάβει τα καθήκοντά του!
Χρόνια αργότερα, δέχθηκε ένα άλλο τηλεφώνημα, από τον τότε πρωθυπουργό Κ. Σημίτη -τον οποίον επίσης δεν γνώριζε προσωπικά. Τον δέχθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου και του πρότεινε να αναλάβει σύμβουλος επικοινωνίας του. Όταν απάντησε θετικά, ο τότε πρωθυπουργός τον ρώτησε : «Πως σου φαίνεται ότι θα συνεργαστείς με έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζεις καθόλου;». Πριν ο ίδιος απαντήσει, ο Κ. Σημίτης συνέχισε: «Αλλά, θα μου πεις, το ίδιο ισχύει και για μένα»… Στο Μέγαρο Μαξίμου ο Λ. Κουσούλης έμεινε συνολικά 5,5 χρόνια. Την πρώτη φορά ως σύμβουλος επικοινωνίας του Κων. Μητσοτάκη. Και τη δεύτερη επί πρωθυπουργός του Κ. Σημίτη.
Ο Λ. Κουσούλης μίλησε εκτενώς για τη σχέση που έχουν οι τόποι εξουσίας με αυτούς που την ασκούν. Έκλεισε, ωστόσο, την τοποθέτησή του με μία πολύ ενδιαφέρουσα επισήμανση. Ότι τελικά, ο μόνος τόπος της εξουσίας, πέρα από οικοδομήματα κλπ, είναι η συνείδηση των ανθρώπων. «Εκεί κερδίζεται και εκεί χάνεται η μάχη της εξουσίας» είπε.
Ο τρίτος εκ των ομιλητών στην εκδήλωση, ο αρχιτέκτονας, ομότιμος καθηγητής του ΕΜΠ Ανδρέας Κούρκουλας μίλησε για τον τρόπο που δομούνται οι χώροι εξουσίας στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Αθήνα. Γιατί, όπως είπε, ποτέ δεν είναι άσχετη η εξουσία από το χωρικό της αποτύπωμα. Η συμβολική συγκρότηση της νεοκλασικής Αθήνας στο όραμα μιας ευρωπαϊκής πρωτεύουσας γύρω από την Ακρόπολη -όπως επισήμανε- στήθηκε και με συμβολικούς ορισμούς. Τα κέντρα του τριγώνου έχουν τον συμβολισμό του Παλατιού, της αγοράς και του Κεραμεικού. Το κτίριο του βασιλιά αργότερα έγινε αργότερα το κτίριο της Δημοκρατίας γιατί η σχέση του κτιρίου της αρχιτεκτονικής με την εξουσία δεν είναι απόλυτος. Είναι ελαστικός και ξεπερνάει τον πολιτική χαρακτηρισμό, όπου τα πράγματα είναι πολωμένα.
Η εξουσία -είπε χαρακτηριστικά- είναι ρύθμιση κοινωνικών σχέσεων και η αρχιτεκτονική είναι σκηνογραφία με πολύ βαθύ χρόνο αντίστασης. Δεν είναι σκηνικό μιας σεζόν ,είναι ένα σκηνικό που ξεπερνάει τις ζωές μας, άρα η οργάνωση του χώρου και ο τρόπος που δημιουργείται η ο εμπειρία συνδέει το πως και το που. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Κατηφορίζοντας από τη Σίνα για την παρουσίαση στον Ιανό, ο Α. Κούρκουλας, σταμάτησε μπροστά στην ανοικτή πόρτα, στο πλάι της Νομικής Σχολής. Εκεί, που χρόνια πριν, στην κατάληψη του 1973, ο ίδιος και άλλοι φοιτητές, «φόρτωναν» θρανία και άλλα αντικείμενα για να κόψουν την πρόσβαση προς το εσωτερικό της Σχολής. Δεν πίστευε στα μάτια του όταν διαπίστωσε ότι η πόρτα ανοίγει προς τα έξω!
Ο επιμελητής του βιβλίου, Ανδρέας Γιαννόπουλος, ο οποίος, όπως εξομολογήθηκε, συνέλαβε ην ιδέα για τη συγγραφή του βιβλίου κατά τη διάρκεια μιας βόλτας στο αγαπημένο του βιβιλιοπωλείο στην Aix-en-Provence της Νότιας Γαλλίας, δεσμεύτηκε ότι θα ακολουθήσει και νέο συλλογικό έργο. Γιατί υπάρχουν κι άλλοι τόποι εξουσίας, που δεν ήταν δυνατόν να συμπεριληφθούν, προφανώς γιατί θα γινόταν ογκώδης και άρα δυσανάγνωστη η έκδοση αλλά και διότι η αναζήτηση δημοσιογράφων – συγγραφέων για ορισμένους τουλάχιστον τόπους εξουσίας απέβη άκαρπη.
Το συλλογικό έργο «Οι Τόποι της Εξουσίας» επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα πού ασκείται στ’ αλήθεια η εξουσία στην Ελλάδα και ποιοι είναι τελικά οι τόποι εξουσίας πέρα από τα γνωστά, θεσμικά κέντρα αποφάσεων. Και το κάνει με τρόπο απρόσμενο, ζωντανό και γεμάτο αφηγήσεις που αιφνιδιάζουν. Στις σελίδες του θα βρείτε το Μέγαρο Μαξίμου, τη Βουλή, το Προεδρικό και την Τράπεζα της Ελλάδος. Αλλά και πολλά ακόμη: αίθουσες σύνταξης, θεωρεία γηπέδων, τραπέζια καφέ, θερινές αυλές, ένα πρωθυπουργικό αεροσκάφος — τόποι όπου η εξουσία δεν φαίνεται, αλλά επηρεάζει, διαμορφώνει, αφήνει ίχνη.
Είκοσι ένας έγκριτοι δημοσιογράφοι, ένας πανεπιστημιακός και ο Πρόεδρος Ευάγγελος Βενιζέλος (με ένα επίμετρο-σχόλιο υψηλής πολιτικής ευκρίνειας) φωτίζουν, ο καθένας μέσα από προσωπική εμπειρία και διεισδυτικό βλέμμα, τους χώρους όπου η εξουσία κυκλοφορεί αθόρυβα, αλλά είναι παρούσα και επιδραστική.
Ο Άγγελος Κωβαίος με ένα κείμενο με τίτλο «Μέγαρο Μαξίμου: Ένα αδικημένο σύμβολο της Μεταπολίτευσης», και
ο Πάνος Λουκάκος, με ένα κείμενο με τίτλο «Ένα καλοκαίρι με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στη Μύκονο».
Οι συγγραφείς συμμετείχαν αφιλοκερδώς στον συλλογικό αυτόν τόμο και όπως διευκρίνισε ο επιμελητής της έκδοσης Ανδρέας Γιαννόπουλος, τα έσοδα της έκδοσης θα διατεθούν στη ΜΚΟ «Γιατροί Καρδιάς».
Για το εικονογραφημένο βιβλίο του Μάνου Μπονάνου «Χάτσικο», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος σε εικονογράφηση Μαρίας Θύμη.
Γράφει ο Σόλωνας Παπαγεωργίου
Λίγα λόγια για το βιβλίο
Ο «πιστός Χάτσικο» αποκτά φωνή. Για αρχή, μας εξηγεί επιγραμματικά την καταγωγή της ράτσας του, των Ακίτα, ή αλλιώς «σκυλιών του χιονιού», που άλλοτε συνόδευαν τους πολεμιστές Σαμουράι. Από την ιστορική αναδρομή μεταφερόμαστε στο παρόν, στον αχυρώνα όπου γεννιέται ο Χάτσικο, ο οποίος άμεσα τοποθετείται σε ένα ξύλινο κουτί ώστε να μεταφερθεί μέσω τρένου στο σπίτι της οικογένειας του καθηγητή Χιντεσαμπούρο Ουένο, προορισμένος ως δώρο για την κόρη του.
Όμως ο Χάτσικο καταλήγει να συνδέεται περισσότερο με τον Χιντεσαμπούρο, που γίνεται ο «άνθρωπός του», παρά με το νεαρό κορίτσι. Συνοδεύει τον καθηγητή στις βόλτες του ως τον σταθμό του τρένου και μαθαίνει απέξω τη διαδρομή, πηγαίνοντας μόνος του ως εκεί κάθε ημέρα στις πέντε και πέντε ακριβώς, την ώρα της επιστροφής του Ουένο από το πανεπιστήμιο.
Ο Χάτσικο γίνεται, λοιπόν, ένα «ελβετικό ρολόι» το οποίο δεν σταματά ποτέ να χτυπά: ακόμα και μετά τον ξαφνικό θάνατο του καθηγητή, επισκέπτεται τον σταθμό για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του, αγνοώντας τους ανθρώπους που ενώ τον χαϊδεύουν, του λένε πως μάταια περιμένει την επιστροφή του Ουένο. Η επιμονή του τον αναδεικνύει σε παγκόσμιο σύμβολο για την αφοσίωση κι όταν έρχεται η ώρα να κλείσει τα μάτια του, δικαιώνεται με έναν τρόπο.
Ο Μπονάνος γράφει με ευαισθησία, επιλέγοντας με προσοχή τις λέξεις του: για παράδειγμα, ο Ουένο αναφέρεται ως ο «άνθρωπος» του Χάτσικο κι όχι ως ο «ιδιοκτήτης» ή το «αφεντικό» του.
Ο Μάνος Μπονάνος έχει απομονώσει τις απαραίτητες πληροφορίες της ιστορίας, δημιουργώντας μια περιεκτική αφήγηση που όμως καλύπτει τα σημαντικά γεγονότα: ξεκινά και καταλήγει στον ίδιο τόπο, τον σταθμό Σιμπούγια στο Τόκιο, όπου βρίσκεται το άγαλμα του Χάτσικο, και στο ενδιάμεσο καταφέρνει να παρουσιάσει τις κομβικές στιγμές της ζωής του Ακίτα, εστιάζοντας πάντα στο χαρακτηριστικό που τον ανέδειξε ως πρότυπο, την πίστη του.
Ο Μπονάνος γράφει με ευαισθησία, επιλέγοντας με προσοχή τις λέξεις του: για παράδειγμα, ο Ουένο αναφέρεται ως ο «άνθρωπος» του Χάτσικο κι όχι ως ο «ιδιοκτήτης» ή το «αφεντικό» του. Παράλληλα, η μικρή έκταση που δίνει στην ιστορία του την καθιστά κατάλληλη για παιδιά που έχουν μόλις μάθει ανάγνωση.
Από την πλευρά της, η Μαρία Θύμη δανείζεται ιαπωνικές τεχνοτροπίες για να αποδώσει την κατάλληλη αισθητική. Κερασιές, ψάρια Κόι, παραδοσιακές ενδυμασίες και ιδεογράμματα εμφανίζονται στις σελίδες, με ζεν χρώματα στο φόντο.
Σε ποιες ηλικίες απευθύνεται
Το βιβλίο απευθύνεται σε αναγνώστες από πέντε ετών και άνω.
Ποιος είναι ο συγγραφέας
Βιβλιοφάγος από μικρή ηλικία, ο Μάνος Μπονάνος γεννήθηκε στην Αθήνα κι αποφάσισε από νωρίς να γίνει συγγραφέας. Σπούδασε ιστορία και ό,τι άλλο του κίνησε την περιέργεια στην Αθήνα και τη Γλασκόβη.
Έχοντας κάνει ένα σωρό δουλειές και προλαβαίνοντας για καιρό να γράφει μόνο στο ημερολόγιό του, πήρε την απόφαση να κυνηγήσει το όνειρό του και τα τελευταία χρόνια, επιμελείται, μεταφράζει και γράφει βιβλία για παιδιά κι ενήλικες. Ζει στην Πεντέλη με τη Μαρία και την Περσεφόνη. Του αρέσει να μαγειρεύει, να κολυμπά και να περπατά στη φύση.
Ποια είναι η εικονογράφος
Η Μαρία Θύμη είναι απόφοιτη της Σχολής Γραφικών Τεχνών και Καλλιτεχνικών Σπουδών. Εργάζεται ως εικονογράφος και designer και της αρέσει να μεταφράζει σε εικόνες τις ιστορίες που ακούει – θεωρεί τον εαυτό της έναν «προτζέκτορα» για τις ιδέες άλλων ανθρώπων.
Αναλαμβάνει έργα όπως οπτικές ταυτότητες, εικονογραφήσεις για τα social media ή για έντυπα, συνήθως με έναν πολύχρωμο και μαξιμαλιστικό τρόπο.
Για ποιο λόγο θα το αγαπήσουν τα παιδιά
Τα παιδιά θα συναισθανθούν την τρυφερότητα που πηγάζει από τις σελίδες του βιβλίου, από την ανιδιοτελή πίστη που παρουσιάζει ο Χάτσικο του Μπονάνου και τα γαλήνια χρώματα και σχέδια της Θύμη. Θα ταξιδέψουν στον κόσμο της Ανατολής και θα συναντήσουν τοπία και μορφές που θα κεντρίσουν την περιέργειά τους.
Για ποιο λόγο να το επιλέξουν οι ενήλικες
Η αληθινή ιστορία του Χάτσικο έχει αξία που αντέχει στον χρόνο: εξακολουθεί να συγκινεί πάνω από εκατό χρόνια από τη γέννησή του. Επιλέγοντας τη συγκεκριμένη, καλοδουλεμένη και υψηλής αισθητικής διασκευή, οι γονείς θα φέρουν τα παιδιά σε επαφή με την ιαπωνική κουλτούρα, η οποία δίνει μεγάλη βαρύτητα στην έννοια της «αφοσίωσης». Κάποια «μαθήματα» από αυτόν τον διαφορετικό τρόπο σκέψης και ύπαρξης θα χρησίμευαν στον καθένα από εμάς.
* Ο ΣΟΛΩΝ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Στιγμιότυπο από την παρουσίαση του βιβλίου «Από τα ξένα στα ξένα» των Κωνσταντίνας Βαρσάμη και Παναγιώτη Σιάνη. Φωτογραφία: “Ε.Κ.”
ΑΘΗΝΑ. Το βράδυ της Τρίτης, στον φιλόξενο χώρο του Public στο Σύνταγμα, παρουσιάστηκε το βιβλίο «Από τα ξένα στα ξένα» των Κωνσταντίνας Βαρσάμη και Παναγιώτη Σιάνη, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος. Πρόκειται για ένα συλλογικό έργο που συγκροτείται από είκοσι εννέα προσωπικές εξομολογήσεις Ελλήνων της Διασποράς, οι οποίες συνθέτουν ένα συναισθηματικό ντοκουμέντο για την εμπειρία της επιστροφής -ή της μη επιστροφής- σε μια πατρίδα που δεν είναι ποτέ η ίδια.
Μεταξύ των εξομολογήσεων αυτών είναι και αυτή του καθηγητή Αλέξανδρου Κιτροέφ, συνεργάτη εδώ και χρόνια του «Ε.Κ.» αλλά και της ίδιας της συσσυγγραφέως Κωνσταντίνας Βαρσάμη, που έχει γεννηθεί στην (τότε) Τσεχοσλοβακία.
Οι αφηγήσεις αγγίζουν με ειλικρίνεια ζητήματα όπως η απώλεια και το ανήκειν, η πολιτισμική ταυτότητα, η νοσταλγία, η ενσωμάτωση σε νέες κοινωνίες και ο τρόπος με τον οποίο η μνήμη και η γλώσσα διαμορφώνουν τον εσωτερικό κόσμο του μετανάστη. Το βιβλίο φωτίζει το υπαρξιακό «ανάμεσα» των ανθρώπων που έχουν ζήσει ή συνεχίζουν να ζουν με το ένα πόδι «στα ξένα» και το άλλο στη χώρα που κουβαλούν μέσα τους.
Στην παρουσίαση συμμετείχαν ως ομιλητές ο δημοσιογράφος Κώστας Γιαννακίδης, η δημοσιογράφος Νίκη Λυμπεράκη, η γιατρός και ψυχογλωσσολόγος Μαρία Σαββάκη, καθώς και ο συγγραφέας, δημοσιογράφος και μεταφραστής Ηλίας Μαγκλίνης, του οποίου η προσωπική ιστορία περιλαμβάνεται στο βιβλίο. Ο ίδιος γεννήθηκε στο Κονγκό από Έλληνες γονείς της Διασποράς, μεγαλώνοντας σε μια σύνθετη πολιτισμική πραγματικότητα – εμπειρία που καταθέτει με λεπτότητα και στοχαστικότητα στις σελίδες του τόμου.
Οι ομιλητές ανέδειξαν τη συναισθηματική και κοινωνική αξία του βιβλίου, το οποίο λειτουργεί ως καθρέφτης και ως γέφυρα: καθρέφτης για όσους αναγνωρίζουν δικές τους εμπειρίες στις μαρτυρίες των άλλων, και γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικές εποχές, ηπείρους, γενιές και κοσμοαντιλήψεις. Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η ανταπόκριση του κοινού, με πολλούς να μοιράζονται δικές τους εμπειρίες μετανάστευσης ή να ανακαλούν μνήμες των γονιών και των παππούδων τους.
Οι συγγραφείς τόνισαν ότι στόχος τους δεν ήταν να «πουν την ιστορία της Διασποράς», αλλά να ανοίξουν χώρο για τις φωνές εκείνων που τη βίωσαν – με εσωτερική διαστρωμάτωση, αντιφάσεις, ερωτήματα και στιγμές τρυφερότητας. Μέσα από έναν λόγο λιτό και στοχαστικό, το «Από τα ξένα στα ξένα» αποφεύγει τόσο τον εξιδανικευμένο πατριωτισμό όσο και τον στερεοτυπικό μελοδραματισμό, επιλέγοντας μια προσέγγιση ειλικρινούς, σιωπηλής δύναμης.
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με θερμό χειροκρότημα και ανοιχτό διάλογο, αφήνοντας πίσω της τη βαθιά αίσθηση ότι το βιβλίο αυτό απευθύνεται σε όλους όσοι κουβαλούν μέσα τους μια δεύτερη πατρίδα, μια ξενιτιά, μια σιωπηλή γέφυρα ανάμεσα στο «εδώ» και το «εκεί». Το «Από τα ξένα στα ξένα» είναι κάτι περισσότερο από ένα βιβλίο – είναι μια πολύτιμη συμβολή στον συλλογικό μας αυτοπροσδιορισμό.
Υ.Γ.: Είχα διαβάσει το βιβλίο προτού πάω στην παρουσίαση της Τρίτης και χωρίς να θέλω να αδικήσω καμιά άλλη περιγραφή/αφήγηση/εξομολόγηση με συγκίνησαν ιδιαίτερα μερικές γραμμές από την ιστορία της Κωνσταντίνας Βαρσάμη. Όταν στο κλείσιμο της εκδήλωσης η Νίκη Λυμπεράκη είπε ότι θέλει να διαβάσει ένα χαρακτηριστικό και ιδιαίτερο απόσπασμα από το βιβλίο έβαλα στοίχημα με τον εαυτό μου ότι θα ήταν το συγκεκριμένο. Και ενώ τα στοιχήματα συνήθως τα χάνω, αυτή τη φορά δεν έπεσα έξω. Το παραθέτω αυτούσιο, γιατί η αναφορά στη μονάκριβη κόρη της, τη Λήδα (στην οποία αφιερώνει και το βιβλίο), δεν είναι τυχαία, αλλά αντίθετα, αποτελεί υπαρξιακή άγκυρα: «Το τραύμα του άπατρι με ακολουθεί πάντα. Δεν ξέρω να απαντήσω στην ερώτηση ‘από πού είμαι’. Λυτρώθηκα όταν διάβασα ότι για την καταγωγή του Ομήρου ερίζουν πόλεις και χωριά. Δεν ξέρω ποια είναι η πατρίδα μου. Ελληνίδα, ναι, χωρίς καταγωγή. Πατρίδα μου είναι η κόρη μου, η Λήδα. Ο πρώτος μη περιπλανώμενος άνθρωπος μετά από τρεις γενιές. Γεννήθηκε, μεγάλωσε, κατοικεί στην Αθήνα. Το αίσθημα του ‘δεν ανήκω’ καταλάγιασε στις 25 Νοεμβρίου 2001. Οικογένειά μου, συγγενείς μου, είναι οι φίλοι μου».
Οι Εκδόσεις Παπαδόπουλος σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου της Μερόπης Μιχαλέλη, Διαδρομές γονεϊκότητας – Πως γινόμαστε ή δεν γινόμαστε γονείς, την Παρασκευή 20 Ιουνίου στις 19:00 στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Πάρου “Γιάννης Γκίκας” (Σκόπα, Παροικία Πάρου 844 00)
Για το βιβλίο θα μιλήσουν:
Μοσχούλα Κοντόσταυλου Νομικός, Συγγραφέας, Ιδρυτικό Μέλος του Συλλόγου-ΑΡΧΙΛΟΧΟΣ
Οι Εκδόσεις Παπαδόπουλος και το The Upperhouse σας παρουσιάζουν το βιβλίο της Δήμητρας Ζάφειρα, Τι μου έμαθαν οι έρωτες, τη Δευτέρα 16 Ιουνίου στις 19:00, στο The Upper House (Βουκουρεστίου 3, Αθήνα).
Οι Εκδόσεις Παπαδόπουλος και η Αλυσίδα Πολιτισμού ΙΑΝΟΣ σας προσκαλούν στην παρουσίαση του συλλογικού έργου, ΟΙ ΤΟΠΟΙ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ, τη Τρίτη 17 Ιουνίου στις 19:30 στο ΙΑΝΟΣ Café (Σταδίου 24, Αθήνα).
Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:
Τηλέμαχος Χυτήρης πρ. Υπουργός
Ανδρέας Κούρκουλας Αρχιτέκτων, Ομότιμος Καθηγητής Αρχιτεκτονικής Σχολής, Ε.Μ.Π.
Λευτέρης Κουσούλης Πολιτικός Επιστήμονας
Και ο επιμελητής του βιβλίου Ανδρέας Γιαννόπουλος
Τη συζήτηση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Απόστολος Μαγγηριάδης
