Vivlio-life.gr | 2/10/2025

Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Αγαπητοί γονείς, μιας και η σχολική χρόνια άνοιξε τις πόρτες της πολύ πρόσφατα, έχω επιλέξει να μοιραστώ μαζί σας παιδικά βιβλία τα οποία μπορούν να βοηθήσουν τους μικρούς μας φίλους στο σχολείο με τρόπο διασκεδαστικό και συνάμα παιδαγωγικό.

Τα παιδιά, όταν μαθαίνουν με εναλλακτικό τρόπο, είναι χαρούμενα και ευτυχισμένα, αυτό δεν επιδιώκουμε όλοι άλλωστε;

Το βιβλίο που έχω επιλέξει σήμερα να σας παρουσιάσω, είναι ένα από αυτά. Θα μεταφερθούμε σε ένα σχολείο, όπου εκεί τα παιδιά, δυσκολεύονται με την ορθογραφία. Ξέρω, πολλά παιδιά δυσκολεύονται με την ορθογραφία, δυσκολεύονται με τα η, ι, υ που πρέπει να χρησιμοποιήσουν στις λέξεις, δυσκολεύονται με τα ο, ω, δυσκολεύονται με τα ε, αι, κάνουν συχνά λάθη και στο τέλος το τετράδιο της ορθογραφίας γίνεται κόκκινο από τις παρατηρήσεις της εκάστοτε δασκάλας.

Αυτό συνέβη και στη μικρή μας φίλοι τη Μυρσίνη. Και το δικό της τετράδιο ήταν γεμάτο διορθώσεις και γι’ αυτό έπρεπε να βρεθεί μια λύση και γρήγορα! Έμαθε λοιπόν, ότι υπάρχει μια κυρία, η οποία μπορεί με τη μουσική της, με την καλή της διάθεση, με την κιθάρα της και έναν ιδιαίτερο τρόπο, να κάνει τα παιδιά να μάθουν εύκολα και διασκεδαστικά!

Μην αναρωτιέστε ποια είναι αυτή η κυρία, γιατί ευθύς αμέσως θα σας πω το όνομά της. Είναι η κυρία Σιντορέ. Αυτή η κυρία ίσως έδινε λύση στη Μυρσίνη αλλά και στα υπόλοιπα παιδιά της τάξης της. Με την επιμονή της Μυρσίνης, η κυρία Σιντορέ μια μέρα, βρέθηκε στο σχολείο της και όλα άλλαξαν με τρόπο μαγικό. Με την κιθάρα της και τα υπέροχα τραγούδια της η κυρία Σιντορέ, είχε καταφέρει να μάθει στα παιδιά πολύτιμους κανόνες, ικανούς να τους βοηθήσουν στην ορθογραφία.

Ποιες λέξεις γράφονται με ‘η’ στο τέλος;
Ποιο είναι το ουδέτερο, ποιο το αρσενικό και ποιο το θηλυκό άρθρο;
Πώς γράφονται οι λέξεις που έχουν άρθρο τους ‘το’;
Πώς γράφονται οι λέξεις που έχουν άρθρο τους το ‘η’;
Πάμε τώρα και στον πληθυντικό αριθμό.
Ποιο η, οι, ι χρησιμοποιούμε όταν μιλάμε για πολλά;
Τι είναι το ρήμα και πως γράφεται;

Πολλοί από τους κανόνες, έχουν γίνει τραγούδια από την κυρία Σιντορέ και εύκολα μπορούν να αφομοιωθούν από όλα τα παιδιά και να κάνουν το έργο της ορθογραφίας εύκολο και διασκεδαστικό.

Αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι η μουσική συνδράμει δυναμικά στον άνθρωπο και δη στα παιδιά. Μέσα από τη μουσική της κυρίας Σιντορέ, η μάθηση γίνεται διασκεδαστική, βοηθά το παιδί να ξεδιαλύνει στο μυαλό του τους κανόνες, να αποσαφηνίσει πράγματα που του προξενούν σύγχυση και να διορθώσει τα λάθη που μέχρι πρότινος έκανε.

Η γλώσσα μας είναι πολύ πλούσια, ως γνωστόν. Έχει πολλούς κανόνες, χρησιμοποιεί πάρα πολλά φωνήεντα σε διαφορετικές θέσεις, όμως μικροί μου φίλοι μην αγχώνεστε! Με λίγη καλή διάθεση και με τα κατάλληλα εργαλεία όπως τούτο εδώ το βιβλίο, να είστε σίγουροι ότι θα μπορέσετε εύκολα και διασκεδαστικά να μάθετε να γράφετε σωστά τις λέξεις, να έχετε ένα τετράδιο καθαρό με πολλά μπράβο από τη δασκάλα σας και γιατί όχι, να βοηθήσετε και τους συμμαθητές σας να κατανοήσουν και να ξεμπερδέψουν στο μυαλό τους πώς τελικά γράφονται λέξεις μας!

Αγαπητοί γονείς, εσείς που τα παιδιά σας διανύουν τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, θα ήθελα να ακολουθήσετε τη συμβουλή μου, γιατί μιλάω εκ πείρας. Γνωρίζω ότι είστε αγχωμένοι και προβληματισμένοι, όπως οι περισσότεροι που βρεθήκαμε στη θέση σας. Μιλαώ σε σας γιατί, έχω υπάρξει στη θέση σας και κανείς δεν βρέθηκε να μου προτείνει μια τόσο αποδοτική λύση, ενός βιβλίου – βοηθήματος ικανού να συνδράμει τα παιδιά.

Σας προτείνω λοιπόν αρχικά να διατηρήστε την ψυχραιμία σας, να έχετε υπομονή και επιμονή, να αναζητήσετε τρόπους έτσι ώστε να κάνετε το διάβασμα του παιδιού σας διασκεδαστικό, να αναζητήστε τρόπους τέτοιους ώστε το παιδί να μπορεί να μάθει παίζοντας και να είστε σίγουροι ότι το επιθυμητό αποτέλεσμα θα έρθει πολύ πιο γρήγορα από όσα νομίζετε!

Βιβλία με εικόνες, με κανόνες και με εύστοχους τρόπους μετάδοσης, είναι ό,τι καλύτερο μπορείτε να επιλέξετε στην παρούσα φάση για να κάνετε το διάβασμα των μικρών μας φίλων παιχνίδι!
Προτείνω λοιπόν το βιβλίο της κυρίας Καριωτάκη και είναι βέβαιη ότι θα αποδώσει στο μέγιστο!

Το βιβλίο προτείνεται για παιδιά τάξεως Α, Β & Γ Δημοτικού.
Εικονογράφηση: Ιουλία Μακρή
Η Ιουλία Μακρή είναι απόφοιτη του τμήματος Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων και Συστημάτων της Σύρου. Δραστηριοποιείται δημιουργικά ως designer, illustrator, εικαστικός και τοιχογράφος. Μεταξύ άλλων, σχεδιάζει επιτραπέζια παιχνίδια, εικονογραφεί βιβλία και ζωγραφίζει στο μικρό της στούντιο στην Κυψέλη. Ζωγραφικά της έργα έχουν εκτεθεί σε ομαδικές και ατομικές εικαστικές εκθέσεις. Περισσότερα για τη δουλειά της: iouliamakri.com

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:
“Ορθογραφία, ορθογραφία… Τι πρόβλημα κι αυτό;
Η Μυρσίνη προσπαθεί να μάθει τους κανόνες μα δεν τα καταφέρνει. Έτσι, αποφασίζει να καλέσει στο μικρό της χωριό την κυρία Σιντορέ, μια δασκάλα που διδάσκει την ορθογραφία με τραγούδια και παραμύθια. Εκείνη ανταποκρίνεται στην πρόσκληση και παρασέρνει τους μαθητές του μικρού σχολείου σε μια ατέλειωτη γιορτή μάθησης!
Θέλεις να πάρεις κι εσύ μέρος σ’ αυτή τη γιορτή;
Η κυρία Σιντορέ
Η κυρία Σιντορέ είναι μια δασκάλα που, με όπλα της τη μουσική και τη φαντασία, καταπολεμά τη μαθητική ανία. Ας μάθουμε διασκεδάζοντας!
Μια σειρά βιβλίων που προσεγγίζει με έναν αλλιώτικο τρόπο την ύλη της γραμματικής, της ορθογραφίας και της αριθμητικής, για τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού.”

Η έκδοση περιλαμβάνει κωδικό QR, τον οποίο μπορείτε να σκανάρετε με κινητό ή τάμπλετ και να ακούσετε τα τραγούδια της κυρίας Σιντορέ!

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου:
Η Μαρία Καριωτάκη ζει στο Ηράκλειο Κρήτης και ασχολείται με πολλά, από τα οποία τα περισσότερα περιστρέφονται γύρω από τα παιδιά. Είναι μαμά και δασκάλα Δημοτικής Εκπαίδευσης, γράφει βιβλία, θεατρικά έργα και τραγούδια.
Διοργανώνει θεατρικές παραστάσεις, παρουσιάζει ραδιοφωνική εκπομπή στο παιδικό ραδιόφωνο Family Radio και τραγουδάει. Έχει διακριθεί δύο φορές με έπαινο από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά.
Μπορείτε να δείτε τα εκπαιδευτικά βίντεο που δημιουργεί στο κανάλι της «Μαθαίνω Διασκεδάζοντας» στο YouTube και να επικοινωνήσετε μαζί της στο e-mail: kariotaki.mar@gmail.com

Πηγή: vivlio-life.gr

deBop – deBlog

Γράφει η Σόνια Βλάντη

Είκοσι εννέα μαρτυρίες, χωρισμένες σε τρία μέρη, με πρόλογο του ιστορικού Αλέξανδρου Κιτροέφ, είναι το υλικό που συνέλεξαν οι δημοσιογράφου, Κωνσταντίνα Βαρσάμη και Παναγιώτης Σιάνης, για να αφηγηθούν την περιπέτεια ανθρώπων, οι οποίοι έζησαν ανάμεσα σε δύο πατρίδες, σε δύο κουλτούρες. Είτε αφορά οικονομικούς μετανάστες είτε απόδημους και ομογενείς του Ελληνισμού είτε πολιτικούς πρόσφυγες, η μετανάστευση παραμένει ένα τραύμα που δύσκολα επουλώνεται.

Αν συνόρευαν η χώρα καταγωγής με τη χώρα που επέλεξαν να ζήσουν και να δουλέψουν, οι μετανάστες βρίσκονται ακριβώς πάνω στη συνοριογραμμή. Από τη Νέα Υόρκη της Έλλης Πασπαλά μέχρι το Κονγκό του Ηλία Μαγκλίνη, και από τη Γερμανία του Ντέμη Νικολαΐδη μέχρι το Τορόντο του Γιώργου Μουχταρίδη, η προσπάθεια να ανταπεξέλθουν στη «γεωγραφική σχιζοφρένεια», βρίσκοντας καταφύγιο σε ό,τι ορίζει την ελληνικότητα μέσα τους είναι έκδηλη. Η οικογένεια, η γλώσσα, το φαγητό, οι μυρωδιές παραμένουν ισχυροί δεσμοί με την πατρίδα. Η αίσθηση του ανήκειν επιτυγχάνεται μέσω της ένταξης στην εκεί κοινωνία. Στόχος τους είναι να διατηρήσουν την ελληνικότητά τους στα δρώντα της χώρας όπου μεγαλώνουν, εργάζονται και δημιουργούν οικογένεια. Πίσω από την επιθυμία προσαρμογής ενυπάρχει κάτι άλυτο. Βρίσκονται στο ένα μέρος και νοσταλγούν το άλλο. Αισθάνονται ότι δεν μπορούν να ακουμπήσουν κάπου και η ξενιτιά παραμένει συνυφασμένη με τη νοσταλγία της επιστροφής στην Ελλάδα.

Και αν οι οικονομικοί μετανάστες έφυγαν προς αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής, δεν ισχύει το ίδιο για τους απόδημους και τους ομογενείς. Για εκείνους η μετεγκατάσταση αποτελεί ένα τραυματικό γεγονός. Η αίσθηση του αποχωρισμού, η γεύση της απώλειας τούς συνοδεύει στον καινούργιο τόπο κατοικίας. Απέναντι στην πολιτιστική εξάρθρωση επιστρατεύουν κάθε είδους άμυνα. Οι Έλληνες της διασποράς μετουσιώνουν το βίωμα σε τέχνη. Επιτυγχάνουν το συγκερασμό ανάμεσα στη βαθιά ριζωμένη μέσα τους έννοια «Ελλάδα« και τα στοιχεία από τη χώρα εκτός του εθνικού χώρου. Ο κινηματογράφος για τον Τάσο Μπουλμέτη, η μουσική για τον Νίκο Ξυδάκη αποτελούν έναν τρόπο επαφής και ενσωμάτωσης σε έναν κόσμο που έμοιαζε να είναι απέναντί τους και που τόνιζε τη διαφορά τους. Η Πολίτικη Κουζίνα ήταν ένα ταξίδι ζωής, ο σκηνοθέτης ξαναέζησε εικόνες και μνήμες, μίλησε για τη ζωή τους εδώ και εκεί. Ο κόσμος της Αιγύπτου, ένα ακατέργαστο λυρικό ποίημα, υπάρχει δημιουργικά μέσα στη μουσική του συνθέτη. Δεν είναι αισθητική ή ιδεολογική επιλογή αλλά εμπειρία. Στην Κωνσταντινούπολη και το Κάιρο, ο χρόνος αμβλύνει τον πόνο και η γεύση από την πίκρα του ξεριζωμού γίνεται γλυκόπικρη. Ωστόσο η καταγωγή τους τούς τραβάει. Πάντα υπάρχει το όνειρο της επιστροφής στην Ελλάδα.

Για τους πολιτικούς πρόσφυγες η ιδεολογία έγινε η ταυτότητά τους. Για πολιτικούς λόγους, κουβαλούν την Ελλάδα αλλά περιέχουν και την προσφυγιά. Η ζωή τους αρθρώνεται πάνω σε τρεις λέξεις: πίσω, εδώ, εκεί. Η έννοια της προσωρινότητας ορίζει την ύπαρξή τους. Οι Έλληνες της Τασκένδης και της Τσεχοσλοβακίας, οργανωμένοι στο ΚΚΕ, έλεγαν στα παιδιά τους πόσο ωραία θα ζήσουν στην πατρίδα, εκεί ήταν ξένοι. Στα εγγόνια τους έλεγαν πόσο ωραία έζησαν εκεί, εδώ που γύρισαν αισθάνονταν ξένοι. Το τραύμα του άπατρι τους ακολουθεί παντού. Στην ερώτηση από που είναι η απάντηση είναι νεφελώδης.

Το βιβλίο Από τα ξένα στα ξένα διατρέχεται από το συναίσθημα της ερήμωσης, την αίσθηση του να μην ανήκεις κάπου. Με όχημα την ανάλυση των συνεπειών της διαπολιτισμικής επαφής, της δυναμικής των σχέσεων μεταξύ μειονοτικών και πλειοψηφικών ομάδων, της εθνικής ταυτότητας και της σημασίας της γλώσσας, οι δύο συγγραφείς αναδεικνύουν όλες τις πλευρές της ψυχολογίας των «patcwork» που έζησαν ανάμεσα σε δύο κόσμους-τον τόπο καταγωγής και τον τόπο επιστροφής.

Μια εξαιρετική δουλειά που αξίζει την προσοχή σας.

Κωνσταντίνα Βαρσάμη – Παναγιώτης Σιάνης
Από τα ξένα στα ξένα
Εκδόσεις Παπαδόπουλος

Πηγή: deBop.gr

Κόκκινη Αλεπού 12.9.2025

Γράφει η Ελένη Αθανασοπούλου

Υπάρχουν πολλά παιδικά βιβλία που μαθαίνουν τα χρώματα στα πολύ μικρά σε ηλικία παιδιά. Σε πόσα από αυτά όμως τα χρώματα έχουν προσωπικότητα, αδυναμίες, επιθυμίες και επιλογές; Πράγματι το κόκκινο έχει πολλές -συμβατές με το χρώμα του- επιλογές, το μωβ λιγότερες, το μπεζ μόνο μία. Ωστόσο, το ροζ δεν ήθελε να φτιάξει πριγκίπισσα, αλλά ένα τέρας (!), ενώ το μαύρο τολμά ένα ουράνιο τόξο. Όσο για το ροδακινί, αφήνεται ελεύθερο να αποφασίσει να βάψει ό,τι και όποτε θελήσει!

Για όποιον έχει παρακολουθήσει τη σειρά των κραγιονιών του συγκεκριμένου διδύμου (μετράω 13 βιβλία στο επίσημο ατομικό προφίλ του συγγραφέα), πρόκειται για τα κραγιόνια του Ντάνκαν. Δανείζομαι χαρακτηριστικές φράσεις του κειμένου της κριτικής του πρώτου βιβλίου της σειράς «Η μέρα που τα κραγιόνια τα παράτησαν» για να επισημάνω έξυπνους και χαριτωμένους τρόπους διασύνδεσης των βιβλίων:

Εκεί: τo κόκκινο έχει πάθει υπερκόπωση Εδώ: όντως είναι το μόνο κραγιόνι που φαίνεται κατάκοπο και καταϊδρωμένο!

Εκεί: στο μοβ δεν του αρέσει να βγαίνει έξω από τα όρια Εδώ: παρόλα αυτά, το «κακό» συνεχίζεται!

Εκεί: το κίτρινο λέει πως αυτό είναι το χρώμα του ήλιου κι όχι το πορτοκαλί και συνέχεια τσακώνονται, Εδώ: φαίνεται να τα βρήκαν. Χαμογελαστά και δίπλα-δίπλα, έχουν και τα δύο χρωματίσει από έναν ήλιο.

Εκεί: το μπλε έχει γίνει τόσο κοντό από την πολλή χρήση που κοντεύει να χαθεί. Εδώ: είναι πράγματι πολύ κοντό!

Εκεί: το γκρί έχει εξουθενωθεί να ζωγραφίζει συνέχεια τεράστια ζώα, όπως ο ελέφαντας κι ο ρινόκερος. Εδώ: πράγματι, μόνο που τώρα μοιάζει περήφανο, δίπλα στο μικρό πιγκουινάκι!

Όσο για τον Ντάνκαν, χρησιμοποιεί και αυτός τα χρώματα με απόλυτη ελευθερία. Μπορεί να έκανε τον Άγιο Βασίλη κόκκινο, όμως διατήρησε το ουράνιο τόξο μαύρο. Αν και άφησε μοβ τον δεινόσαυρο, έκανε το σύννεφο πράσινο (!) και την βροχή του κόκκινη! Είναι σίγουρο ότι τα παιδιά θα καταφέρουν να μάθουν τι χρώμα έχει (συνήθως) το περιβάλλον τους. Θα τολμήσουν όμως να το αποτυπώσουν όπως νιώθουν και επιλέξουν, δηλαδή όπως κάνει ο Ντάνκαν και τα χρώματά του;

Πηγή: Κόκκινη Αλεπού