Γιάννης Οικονόμου | 25/01/24

Τι είναι ο συντηρητισμός; Και ποια η σύνδεσή του με την κοινωνία και το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας; Απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά δίνει μία νέα έκδοση

Στην κατάμεστη αίθουσα εκδηλώσεων του Public Συντάγματος, πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Τρίτης η παρουσίαση του βιβλίου «Ο συντηρητισμός στην Ελλάδα» (Εκδόσεις Παπαδόπουλος), που φιλοδοξεί να δώσει μια νέα μάτια στον ελληνικό συντηρητισμό και να συμβάλλει στην ουσιαστική κατανόησή του, χωρίς συγκρούσεις και διχασμούς. Για το βιβλίο μίλησαν ο βουλευτής της Ν.Δ. και πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Γιάννης Οικονόμου και οι καθηγητές Σωτήρης Ριζάς και Γιώργος Στείρης.

Προσδοκία των επιμελητών του βιβλίου (Άγγελος Χρυσόγελος, Ιωάννης Σ. Λάμπρου, Λεωνίδας Σταματελόπουλος) είναι η δημοσίευση αυτή να αποτελέσει το έναυσμα να τεθεί εκ νέου το ζήτημα των προϋποθέσεων, αλλά και των ορίων μιας νέας ελληνικής συντηρητικής πολιτικής.

Στην έκδοση συμμετέχουν με κείμενα τους οι:

• Κώστας Ιορδανίδης – Δημοσιογράφος
• Βαγγέλης Κουμπούλης – Σύμβουλος έκδοσης του περιοδικού Ιστορία Εικονογραφημένη
• Ιωάννης Σ. Λάμπρου – Μέλος του Ινστιτούτου Συντηρητικής Πολιτικής (ΙΝΣΠΟΛ)
• Λεωνίδας Σταματελόπουλος – Μέλος του Ινστιτούτου Συντηρητικής Πολιτικής (ΙΝΣΠΟΛ)
• Ιωάννης Κ. Φίλανδρος – Υπεύθυνος του ιστορικού αρχείου στο Ίδρυμα Κωνσταντίνος Κ. Μητσοτάκης
• Άγγελος Χρυσόγελος – Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο London Metropolitan University και Πρόεδρος του Ινστιτούτου Συντηρητικής Πολιτικής (ΙΝΣΠΟΛ)

Ο διευθυντής του Κέντρου Ερεύνης της Ιστορίας του Ελληνικού Νεωτερισμού της Ακαδημίας Αθηνών, Σωτήρης Ριζάς, ανέφερε ότι το βιβλίο είναι ένα πρωτότυπο και ενδιαφέρον εγχείρημα, επισημαίνοντας ότι δεν υπάρχει η έννοια του συντηρητισμού στην ελληνική πολιτική και τη δημόσια συζήτηση. Όπως σημείωσε, η προσπάθεια των συγγραφέων είναι η πρώτη που προσπαθεί να χαρτογραφήσει τον ελληνικό συντηρητισμό. Πρόσθεσε ότι καταγράφεται με επιτυχία η εννοιολογική απεικόνιση του συντηρητισμού, ενώ επεσήμανε ότι δεν είναι αυστηρή και άκαμπτη ιδεολογία, αλλά μια ιστορική και πνευματική οντότητα που είναι πλαστική και προσαρμόζεται εύκολα ή δύσκολα σε πολύ διαφορετικές καταστάσεις. Καταλήγοντας, τόνισε ότι είναι άλλο πράγμα ο συντηρητισμός και άλλο τα κινήματα της λαϊκιστικής άκρας δεξιάς.

Από την πλευρά του, ο καθηγητής Φιλοσοφίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Γιώργος Στείρης, παρατήρησε ότι ο συντηρητισμός ως πολιτικό φαινόμενο είναι συνδυασμένος με ένα εθνικό χρώμα και αν τον δούμε διεθνιστικά τον απονευρώνουμε. Στάθηκε επίσης στο γεγονός πως στον τόμο αυτό, συνδέεται ο συντηρητισμός με συγκεκριμένα ιστορικά φαινόμενα. Τόνισε, δε, ότι οι συγγραφείς προσπαθούν να τιμήσουν αυτό που λέει ο τίτλος του βιβλίου, μιλώντας για έναν συντηρητισμό στην Ελλάδα. «Είναι ένα βήμα μπροστά σε όσες προσπάθειες είχαν γίνει μέχρι τώρα» συμπλήρωσε.

Ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών

Στο επίκεντρο της συζήτησης που ακολούθησε βρέθηκε η ρύθμιση για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Η Νατάσα Στασινού, Διευθύντρια Σύνταξης του Naftemporiki.gr, παρατήρησε ότι σε μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Βρετανία και η Γερμανία, ένα κεντροδεξιό κόμμα έφερε στο προσκήνιο και νομοθέτησε τελικά το συγκεκριμένο ζήτημα.

Εκφράζοντας την άποψή του, ο βουλευτής της Ν.Δ. και πρώην υπουργός, Γιάννης Οικονόμου, ανέφερε ότι θέλει προσοχή η σύγκριση με άλλες χώρες, καθώς υπάρχουν έννοιες και θεσμοί που δεν έχουν ούτε το ίδιο βάρος, ούτε την ίδια σημασία σε όλα τα κράτη. Έφερε, δε, ως παράδειγμα την οικογένεια στην Ελλάδα, σε σύγκριση με την Ολλανδία ή το Βέλγιο. Ο βουλευτής της Ν.Δ. επεσήμανε ότι η πρόοδος και οι αλλαγές πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τα βιώματα, τις ιδιαιτερότητες και τις ευαισθησίες και να έρχονται με έναν τρόπο περισσότερο ομαλό στις κοινωνίες. Συμπλήρωσε, εξάλλου, ότι πρέπει να αναγνωρίζουμε ότι σε κάποια ζητήματα δεν υπάρχει το απόλυτο προς τη μία ή προς την άλλη κατεύθυνση.

Ο καθηγητής Φιλοσοφίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Γιώργος Στείρης, ανέφερε ότι ένα από τα ζητήματα που υπάρχουν γενικώς στην πολιτική στην Ελλάδα εδώ και δεκαετίες, είναι ότι μερικές φορές τα κόμματα και οι πολιτικοί πιστεύουν ότι πρέπει να αλλάξουν την κοινωνία, ενώ κατά βάση είναι δουλειά τους να την εκφράσουν.

Σχετικά με το πώς μπορείς κάποιος συντηρητικών πεποιθήσεων πολίτης να προσεγγίσει το ζήτημα για τα ομόφυλα ζευγάρια, ο Ιωάννης Σ. Λάμπρου, μέλος του Ινστιτούτου Συντηρητικής Πολιτικής (ΙΝΣΠΟΛ) και εκ των επιμελητών του βιβλίου, επεσήμανε ότι «με μετριοπάθεια θα μπορεί να προτάξει το εξής: ότι υπάρχουν στην εξέλιξη του ανθρώπου και των κοινωνιών συγκεκριμένα όρια. Υπάρχουν όρια βιολογικά, κοινωνικά, ιστορικά, τα οποία ο ατομοκεντρικός εξισωτικός φιλελευθερισμός συνήθως αγνοεί». «Οπότε μια πολύ μετριοπαθής και με σεβασμό στην απέναντι πλευρά θέση ενός πολίτη με μια συντηρητική προδιάθεση, είναι ότι δεν μπορεί ο άνθρωπος να κάνει ό,τι θέλει» συμπλήρωσε και πρόσθεσε: «Δεν λέω ότι τα όρια αυτά είναι σταθερά και απαρασάλευτα (τα βιολογικά όρια είναι), αλλά σίγουρα είναι σημεία αναφοράς για να κριθεί οποιαδήποτε αλλαγή».

Η συζήτησε περιστράφηκε και γύρω από τις δυνάμεις που αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικές ή συντηρητικές. Ο Λεωνίδας Σταματελόπουλος, μέλος του Ινστιτούτου Συντηρητικής Πολιτικής (ΙΝΣΠΟΛ) και εκ των επιμελητών του βιβλίου, σχολίασε πως, κατά τη γνώμη του, η λέξη πρόοδος στέκεται απέναντι στη συντήρηση και η συντήρηση στέκεται απέναντι στην πρόοδο. «Είναι μια μεταφυσική στάση η έννοια της προόδου, έχει να κάνει με μια συνολική αντίληψη περί μόνιμης βελτίωσης του ανθρώπου. Αυτό ερμηνεύεται κυρίως με κοσμικούς όρους, ουσιαστικά πρόκειται για μια ιδεολογία του Διαφωτισμού» σημείωσε και πρόσθεσε: «Η δε κομμουνιστική αριστερά εμφανιζόταν ως κληρονόμος της αστικής αυτής κοσμοθεωρίας του Διαφωτισμού, δηλαδή έλεγε ότι μιλάτε για ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα, αλλά εμείς θα το κάνουμε πράξη». Οι δε συντηρητικοί στην Ευρώπη, αρχικώς ήταν αντίπαλοι με τους φιλελεύθερους και ήταν οι πρώτοι που άσκησαν κριτική στον καπιταλισμό, επεσήμανε και πρόσθεσε: «Μετά συμμαχούν, γιατί έχουν έναν αντίπαλο μπροστά τους, τους κομμουνιστές, πάνω στο θέμα της ιδιοκτησίας. Εκεί γίνεται μια συμμαχία συντηρητισμού και φιλελευθερισμού». «Καταγωγικά, λοιπόν, έχουν αυτή την αντίληψη. Ένας συντηρητικός δεν ξέρω αν θα πρόβαλε την ιδέα της προόδου μεταφυσικά. Μπορούμε να μιλάμε για μια βελτίωση εδώ ή εκεί, αλλά δεν θα πίστευε ότι πάμε ως όλον σε κάτι καλύτερο». Εξήγησε ότι ο συντηρητικός πρέπει να ασκείται μονίμως για να βλέπει τις συνέπειες αυτού που αποκαλείται πρόοδος, εστιάζοντας στο τι χάνεται όταν συμβαίνει μία αλλαγή.

Πηγή: ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

Aeolos TV | 12/02/24

Το βιβλίο του «Επτά» παρουσίασε ο μαραθωνοδρόμος που έχει εγγραφεί στο βιβλίο Γκίνες Κώστας Χουρβαρδάς το Σάββατο το απόγευμα στην αίθουσα εκδηλώσεων του Επιμελητηρίου Λέσβου. Στο βιβλίο του ο συγγραφέας εξιστορεί πως κατάφερε να τρέξει σε επτά μαραθώνιους μέσα σε 7 εβδομάδες ενώ εξιστορεί και τα παιδικά του χρόνια στο νησί.

Γιούλη Τσακάλου | 10/02/2024

Ο Κώστας Χουβαρδάς είναι ένας δρομέας-πολίτης του κόσμου, που έχει τρέξει σχεδόν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης. Αυτή είναι η ιστορία του.

Μια ιστορία που μιλάει για την αξία της προσπάθειας και τη σημασία τού να μην εγκαταλείπεις ποτέ τον στόχο σου. Με εφόδιο την αλύγιστη επιμονή και με όπλο την ψυχική αντοχή, ξεκίνησε ένα εξαντλητικό ταξίδι με σταθμούς την Κολονία, το Μόναχο, το Άμστερνταμ, τη Βενετία, τη Φρανκφούρτη και την Κωνσταντινούπολη, για να καταλήξει τελικά, στις 13 Νοεμβρίου του 2022, στις 11:54, να βρει την Ιθάκη του, σηκώνοντας το άτυπο τρόπαιο του μεγάλου ρεκόρ στο Καλλιμάρμαρο της Αθήνας.

Ο Κώστας Χουβαρδάς πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στον δρόμο (από το οπισθόφιλλο του βιβλίου σας «ΕΠΤΑ – 7 ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΙ ΣΕ 7 ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ» – Εκδόσες Παπαδόπουλος).

Πόσο δύσκολη ήταν αυτή η εμπειρία;

Αυτό το «Ταξίδι» ή όπως πολύ σωστά είπατε στην ερώτηση σας «εμπειρία» ήταν κάτι ασύλληπτα δύσκολο. Απαιτούσε τέλεια οργάνωση, απόλυτη αφοσίωση στο στόχο, πίστη στο πλάνο, οικονομικούς πόρους, υποστήριξη από την οικογένεια και φυσικά πολύ τύχη.

Tι σας δίδαξε;

Δεν νιώθω πως διδάχθηκα κάτι παραπάνω από αυτά που ήδη ήξερα. Ίσως απλά επιβεβαιώθηκαν κάποια πράγματα στην πράξη που τα αναφέρω στην προηγούμενη απάντηση μου.

Τι σας ώθησε στον αθλητισμό;

Η ανάγκη να ξεφύγω από το μικρό χωριό που μεγάλωσα στη Μυτιλήνη, να αποκτήσω εμπειρίες και κυρίως να ταξιδέψω.

Ποιες οι κορυφαίες σας στιγμές;

Υπήρξαν πολλές διακρίσεις στην αθλητική μου καριέρα. Αναμφίβολα όμως αυτό που δεν θα φύγει ποτέ από τη μνήμη μου είναι η ολοκλήρωση της Προσπάθειας μου για τους 7 Συνεχόμενους Μαραθωνίους, στις 11:54’, την 13η Νοεμβρίου του 2022, στο Καλλιμάρμαρο.

Τι δυσκολίες αντιμετωπίσατε ώστε να μην παρεκκλίνετε να μην εγκαταλείψετε τους στόχους που βάζατε στη ζωή σας, ποια δύναμη σας ωθούσε να συνεχίσετε;

Οι Δυσκολίες ήταν και είναι στην ημερήσια διάταξη. Οικονομικές Δυσκολίες, Τραυματισμοί, επαγγελματική πίεση, οικογενειακές υποχρεώσεις μπορούν πολύ εύκολα να σε αποσυντονίσουν και να σε κάνουν να παρεκκλίνεις από το στόχο σου. Η Δύναμη που με ώθησε και με ωθεί στο να συνεχίζω δεν είναι κάτι μεταφυσικό. Προέρχεται καθαρά από τη θέληση μου.

Είπατε ποτέ εγκαταλείπω;

Έχει Περάσει πολλές φορές από το μυαλό μου αλλά μέχρι σήμερα έχοντας συμμετάσχει σε 50 Μαραθωνίους, έχω τερματίσει σε όλους με επιτυχία.

Ποια πιστεύετε ότι είναι τα στοιχεία που καθορίζουν έναν δρομέα; Που θεωρείτε ότι πρέπει να εστιάσει κάποιος για να δει βελτίωση;

Η Συνέπεια, η Υπομονή, η Αυταπάρνηση, η Αντοχή στον Πόνο, η Μεθοδικότητα και κυρίως ή Γνώση. Εκτιμώ πως το σημαντικότερο όλων για έναν δρομέα για να βελτιωθεί είναι η σωστή καθοδήγηση από τον προπονητή του.

Ποιος είναι ο επόμενος στόχος σας και τι θα συμβουλεύατε όσους είναι ακόμα στην αρχή της διαδρομής;

Επόμενος Στόχος είναι να ολοκληρώσω μέσα σε 365 ημέρες του 6 «Majors» σε χρόνο κάτω από 3 Ώρες. Για όσους δεν γνωρίζουν οι Majors είναι οι 6 σημαντικότεροι Μαραθώνιοι Παγκοσμίως. Πρόκειται για τους Μαραθωνίους του Τόκυο, Βοστώνης, Λονδίνου, Βερολίνου, Σικάγο και Νέας Υόρκης. Η ολοκλήρωση και των 6 θεωρείται σημαντικό επίτευγμα, η ολοκλήρωση και τον έξι με χρόνο τερματισμού κάτω από 3 ώρες είναι κάτι που έχουν πετύχει ελάχιστοι και η ολοκλήρωση τους σε χρόνο κάτω από τρεις ώρες σε 365 ημέρες είναι κάτι που δεν γνωρίζω 100% αλλά εκτιμώ πως δεν έχει πετύχει ποτέ κανένας.  Η Προσπάθεια μου ξεκινά στη Βόστώνη στις 15/4/2024. Για όσους είναι ακόμα στην Αρχή της Διαδρομής θα έλεγα και ας ακούγεται κοινότυπο, πως θα πρέπει να απολαύσουν το Ταξίδι!

Πηγή: Ελεύθερος Τύπος

23/01/24 | Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης

Το βιβλίο αυτό δεν θεραπεύει – ενδέχεται, όμως, να σας πείσει να πάτε για θεραπεία!

Το Εμείς και η ψυχή μας είναι το αποτέλεσμα του γόνιμου διαλόγου ανάμεσα στον έγκριτο ψυχίατρο – ψυχαναλυτή Σάββα Σαββόπουλο και στον γνωστό δημοσιογράφο Κώστα Γιαννακίδη.

Κυκλοφορεί σε όλα τα βιβλιοπωλεία από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Αυτό δεν είναι ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης. Δεν θα σας κάνει ευτυχισμένους σε σαράντα οκτώ ώρες. Δεν θα σας βοηθήσει να πλουτίσετε. Και ούτε πρόκειται να αυξήσει τη γοητεία σας. Επίσης, δεν έχει κάποιο μυστικό να σας αποκαλύψει, ενώ οι συγγραφείς του πιστεύουν ότι το σύμπαν είναι απολύτως αδιάφορο για όσα συμβαίνουν στις ζωές μας.

Ο δημοσιογράφος Κώστας Γιαννακίδης απευθύνει στον διακεκριμένο ψυχίατρο και ψυχαναλυτή Σάββα Σαββόπουλο τις ερωτήσεις που θα θέλαμε να κάνουμε όλοι μας. Και τον ρωτάει για τα πάντα. Την παιδική ηλικία και την εφηβεία. Την ενήλικη ζωή, τις σχέσεις και το σεξ. Την κατάθλιψη και το άγχος. Τις νευρώσεις και τις ψυχώσεις. Τους αθεράπευτα ναρκισσιστές και τους ψυχοπαθητικούς. Τη ζήλια και την κακία. Τα όνειρα. Την αρρώστια και τον θάνατο. Και ο γιατρός απαντά με επιστημονική επάρκεια και γλώσσα απλή και κατανοητή.

Αυτό το βιβλίο δεν θα σας βοηθήσει να λύσετε ενδεχόμενα προβλήματα, δικά σας ή των ανθρώπων σας. Τα προβλήματα λύνονται μόνο με θεραπεία. Όμως, θα σας βοηθήσει να τα κατανοήσετε, να βρείτε την πηγή τους και να δώσετε εξηγήσεις. Ταυτόχρονα, είναι και ένα εκλαϊκευμένο εγχειρίδιο ψυχιατρικής που επιτρέπει στον αναγνώστη να κατανοήσει βασικές έννοιες και να αποκτήσει μια πιο διεισδυτική ματιά στον ψυχισμό του.

Διαβάζοντας το ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ θα συναντηθούμε με τον εαυτό μας και θα τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Γιατί σκοπός του βιβλίου είναι να αντιμετωπίσουμε τον εσωτερικό μας κόσμο με περισσότερη κατανόηση.

Η κατανόηση, άλλωστε, είναι η βάση για την αγάπη!   

Πηγή: Μεθυσμένες Ιστορίες

Τaλκ | 9 Ιανουαρίου, 2024

Η αρχιτέκτων-μουσειολόγος και συγγραφέας Ερατώ Κουτσουδάκη-Γερολύμπου μιλάει στο Τaλκ για το εικοσιτετράωρό της ως εργαζόμενης μαμάς δύο μικρών παιδιών.

07.00: Το ξυπνητήρι χτυπάει και σηκώνομαι αμέσως. Δεν δυσκολεύομαι να ξυπνήσω. Δεν χρειάζομαι καφέ –ακόμα. Χρησιμοποιώ λίγα λεπτά για τον εαυτό μου: πλένομαι, ντύνομαι, κοιτάζω τα μέιλς και τα μηνύματά μου. Όχι απαραίτητα μ’ αυτή τη σειρά. Απαντώ τα πιο επείγοντα βιαστικά.

07.30: Ξυπνάω την εννιάχρονη κόρη μου που δυσκολεύεται περισσότερο. Και ποιο παιδί δεν δυσκολεύεται; Στο μεταξύ, της ετοιμάζω τα σνακ για το σχολείο, τακτοποιώ και ετοιμάζω και του μικρού, που κοιμάται ακόμα. Είναι πέντε ετών και θα τον κατεβάσει στο σχολικό ο άντρας μου πιο μετά. Τα αγόρια έχουν την άνεση να ξυπνήσουν λίγο αργότερα, γι’ αυτή τη χρονιά ακόμα… Και εγώ έχω την τύχη να μοιράζομαι τη ρουτίνα των παιδιών με τον σύντροφό μου.

08.00: Θα περπατήσουμε με την κόρη μου για μισή ώρα προς το σχολείο της, μέσα από το Ζάππειο και τον Εθνικό Κήπο. Είναι η ώρα μας, είναι συνήθως η πιο ωραία στιγμή στη μέρα μου. Επιστρέφοντας στο σπίτι, ακούω podcasts ή μουσική.

10.00: Μετά τις μικροδουλειές του σπιτιού, βρίσκομαι στο γραφείο ή στο πρώτο ραντεβού της ημέρας. Οι επόμενες τουλάχιστον έξι ώρες θα κυλήσουν πολύ γρήγορα, γεμάτες με ό,τι απαιτούν οι μουσειακές εκθέσεις που έχω αναλάβει. Το να είσαι ελεύθερη επαγγελματίας απαιτεί διαρκή εγρήγορση και διαθεσιμότητα, οπότε το ωράριο αυτό είναι απλώς το… βασικό! Επειδή, όμως, δουλεύω με ανθρώπους που εκτιμώ, το γραφείο είναι το δεύτερο σπίτι μου και η ευελιξία διάθεσης του χρόνου μου μια ποιότητα που έχω κατακτήσει. Όταν, όμως, υπάρχει στήσιμο έκθεσης, ο χρόνος σταματά, οι δικοί μου με χάνουν, η αίθουσα του μουσείου για λίγες μέρες γίνεται το σπίτι μου.

16.30: Ένα ένα τα παιδιά επιστρέφουν από τα σχολεία τους στο γραφείο. Είναι το σήμα ώστε να αρχίσουμε σιγά σιγά να τα μαζεύουμε για το σπίτι. Εννοείται πως η ώρα δεν έχει φτάσει για να γίνουν ούτε τα μισά από αυτά που πρέπει, αλλά το διάστημα από το απόγευμα έως ότου κοιμηθούν τα παιδιά μάς βρίσκει μαζί και τους τέσσερις, πλην σημαντικών εξαιρέσεων.

17.30: Πίσω στο σπίτι, ανταλλάσσουμε τα νέα της ημέρας, ετοιμάζουμε να φάμε, τώρα τελευταία βοηθούν και τα παιδιά και τρώμε μαζί. Συνήθεια που, όσο μπορούμε, την κρατάμε σε καθημερινή βάση.

18.30: Ο μικρός είναι ο πιο τυχερός. Δεν έχει «πρέπει», μόνο παιχνίδι. Η κόρη μου θα διαβάσει και θα ακολουθήσει τις δραστηριότητές της, οι περισσότερες εκ των οποίων είναι στο σπίτι. Στα μαθήματα τη βοηθά (διακριτικά) ο μπαμπάς της. Γενικά, δεν θυμάμαι ευχάριστα τη δική μου παιδική και εφηβική ηλικία, με δύο έρμους γονείς να οδηγούν με το ρολόι στο χέρι από δραστηριότητα σε δραστηριότητα την αδερφή μου κι εμένα και όλοι να περνάμε τα απογεύματά μας παραζαλισμένοι. Και ούτε έχουμε φορτώσει το παιδί με 40 πράγματα.

Στο μεταξύ, για μένα αυτή είναι η ώρα για πλυντήρια, μαζέματα, ψώνια στη γειτονιά και λίγη δουλειά ακόμα, στα κλεφτά, στον υπολογιστή.

21.00: Ώρα για έναρξη του «ώρα για μπάνιο και ύπνο». Αν είμαστε τυχεροί, θα κρατήσει κανένα μισάωρο. Αν όχι, η πόρτα που χωρίζει το σαλόνι από τα υπνοδωμάτια θα ανοίγει κάθε τρεις και λίγο, για λίγο παιχνίδι ακόμα. Αν δεν είμαι πολύ κουρασμένη ή δεν με περιμένουν πολλές ώρες δουλειάς, θα διαβάσουμε και ένα βιβλίο στο κρεββάτι. Όλο σκέφτομαι ότι τον αδικώ τον μικρό μας, ότι δεν του διαβάζω όσο διαβάζαμε με τη μεγάλη, ότι ακούει τα βιβλία για μεγαλύτερα παιδιά. Κρίνοντας, όμως, από τις αντιδράσεις του, μάλλον δεν τον πειράζει…

22.30: Ώρα για ό,τι περίσσεψε: κάτι που δεν πρόλαβα να κάνω στο γραφείο και επείγει, μαγείρεμα για την επόμενη μέρα. Έχω πάντα την πρόθεση να μείνει και χρόνος για τον καλό μου κι εμένα. Λίγη συζήτηση, ένα κρασί, ίσως μια ταινία. Κάποιες φορές, όμως, θα με πάρει ο ύπνος μόλις καθίσω στον καναπέ.

Έχουμε συνειδητά επιλέξει να ζούμε στο κέντρο και να έχουμε οργανώσει το σύνολο των δραστηριοτήτων και της ζωής μας γύρω από το κέντρο. Αυτό μας δίνει μια ποιότητα ζωής που την αγαπάμε πολύ, οικογενειακά. Όπως και το να περνάμε χρόνο όλοι μαζί, κάνοντας πράγματα που μας αρέσουν από κοινού, κυρίως τα Σαββατοκύριακα. Αν και, για να αποφορτιζόμαστε από την εντελώς προγραμματισμένη εβδομάδα, δεν σπεύδουμε να γεμίσουμε με «κρατήσεις» όλο μας τον ελεύθερο χρόνο.

Γενικά, ως μαμά δύο μικρών παιδιών και μάχιμη ελεύθερη επαγγελματίας, έχω πια μάθει να διαχειρίζομαι κάθε μικρό κενό του χρόνου μου. Μπορώ να συνθέσω μια λύση, ενώ περπατώ για το σούπερ μάρκετ, να κρατήσω σημειώσεις στο κινητό μου, ενώ βρίσκομαι σε ένα παιδικό πάρτι, να ανοίξω τον υπολογιστή μου όσο περιμένω να τελειώσει το παιδί την ενόργανη.

Η πιο όμορφη μέρα που έχω να θυμάμαι τελευταία ήταν όταν μια Κυριακή πρωί τελείωσα το κείμενο του δεύτερου βιβλίου μου για παιδιά, με τίτλο Η Χλόη στον Εθνικό Κήπο. Τότε πήρα τον υπολογιστή μου και τα δυο παιδιά, πήγαμε στον Κήπο, που εξάλλου είναι η γειτονιά μας, και τους διάβασα για πρώτη φορά το κείμενο, ενώ ακολουθούσαμε τη διαδρομή της Χλόης μέσα σ’ αυτόν. Η λάμψη στα μάτια τους ήταν η μεγαλύτερη ανταμοιβή και ικανοποίηση!

Η Χλόη, η πρωταγωνίστρια των βιβλίων μου, είναι ένα κορίτσι που όλο μπλέκει σε απίστευτες περιπέτειες. Μέσα από αυτές θα έρθει σε επαφή με όψεις της νεότερης ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς. Στο απίθανο αυτό ταξίδι της στον χωροχρόνο συναντά σημαντικές φυσιογνωμίες του παρελθόντος, άλλοτε ιστορικά και άλλοτε φανταστικά πρόσωπα, μέσα από περιστατικά που γίνονται αστεία, ακριβώς λόγω της διαφοράς στις συνήθειες και στους τρόπους των ανθρώπων από άλλες εποχές.

Η Ερατώ Κουτσουδάκη-Γερολύμπου είναι αρχιτέκτων-μουσειολόγος, ιδρύτρια της ΕΥ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, συγγραφέας της παιδικής σειράς «Οι περιπέτειες της Χλόης με την ιστορία», εικονογραφημένης από τον Φίλιππο Φωτιάδη. Από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος κυκλοφορούν τα βιβλία Η Χλόη στην Ελευσίνα και Η Χλόη στον Εθνικό Κήπο. Θα τη βρείτε στο www.eratokoutsoudaki.com

Photo credit:  Γιώργης Γερόλυμπος

Πηγή: talcmag.gr