Αφετηρία του βιβλίου, όπως διαβάζουμε στην εισαγωγή του άρθρου, ήταν ένας παλιός τόμος για την ομηρία πέντε αντιστράτηγων, που η συγγραφέας ανακάλυψε σε πάγκο μεταχειρισμένων βιβλίων και που την οδήγησε σε έρευνα επτά ετών. Το κείμενο τοποθετεί το «Συμπληρώνω τη μνήμη του κόσμου» στο ιστορικό του πλαίσιο: ο εκτοπισμός των Ελλήνων στόχευε στην απομάκρυνση όσων θεωρούνταν ύποπτοι για αντιστασιακή δράση ή αριστερές ιδέες και στην εξασφάλιση εργατικών χεριών για τη γερμανική πολεμική οικονομία. Αναφέρει επίσης ότι το βιβλίο βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών.

Στις απαντήσεις της, η Αννίτα Π. Παναρέτου εξηγεί με ποια λογική επέλεξε αποσπάσματα από περισσότερες από 9.500 σελίδες μαρτυριών για έναν τόμο 500 σελίδων, και γιατί τόσοι εκτοπισμένοι θέλησαν να καταγράψουν όσα έζησαν: ως χρέος απέναντι στη μνήμη, αλλά και ως τρόπο να διαχειριστούν το τραύμα τους.

«Θεώρησαν λοιπόν ότι όσα έζησαν έπρεπε να κοινοποιηθούν, ώστε η μνήμη να περισωθεί και να διδάξει την αποφυγή ανάλογων τραγωδιών στο μέλλον.»Αννίτα Π. Παναρέτου

Η συνέντευξη είναι ευρύτερη. Δόθηκε με αφορμή τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση και την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, και μεγάλο μέρος της αφορά την επανέκδοση της «Παρηγορίας των επιστολών σου», μιας επινοημένης αλληλογραφίας ανάμεσα στην Ευανθία Καΐρη και την Ελισάβετ Μουτζάν-Μαρτινέγκου. Η συγγραφέας μιλά ακόμη για τη θέση των γυναικών στην ιστορία του 1821, για κοινά μοτίβα ανάμεσα στην Επανάσταση και την Κατοχή και για τους λόγους που η Ιστορία την ελκύει πια περισσότερο από τη λογοτεχνία.