Αφετηρία του άρθρου είναι η άνοιξη του 1945, όταν οι αθηναϊκές εφημερίδες άρχισαν να τυπώνουν ονόματα αγνοουμένων που εντοπίζονταν σε όλη την Ευρώπη. Από εκεί ο αρθρογράφος περνά σε ένα ερώτημα που μένει ανοιχτό ως σήμερα: πόσοι μη Εβραίοι Έλληνες κατέληξαν σε στρατόπεδα, φυλακές και χώρους καταναγκαστικής εργασίας της Γερμανίας και της Ιταλίας. Σε αυτό ακριβώς το κενό στέκεται η Αννίτα Π. Παναρέτου στο «Συμπληρώνω τη μνήμη του κόσμου», μια έρευνα σε αρχεία και σε χιλιάδες σελίδες μαρτυριών, την οποία, όπως αναφέρει το άρθρο, έχει τιμήσει η Ακαδημία Αθηνών.

Ο Βενιέρης ακολουθεί τις εκτιμήσεις που διατυπώθηκαν από το 1945 και μετά, από τις δεκάδες χιλιάδες των πρώτων χρόνων έως τις περίπου δέκα χιλιάδες που δίνουν σήμερα τα Arolsen Archives, αξιοποιώντας κρατικά έγγραφα, δημοσιεύματα της εποχής και καταγραφές του Ερυθρού Σταυρού και των οργανώσεων ομήρων. Εξηγεί γιατί οι αριθμοί δεν μπορούν απλώς να προστεθούν: οι χαρακτηρισμοί των ανθρώπων άλλαζαν από κατάλογο σε κατάλογο, αρχεία χάθηκαν και οι καταγραφές επικαλύπτονται. Χωριστή ενότητα αφορά όσους μεταφέρθηκαν στην Ιταλία.

«Από όλα τα παραπάνω προκύπτει πως ο ακριβής αριθμός των Ελλήνων ομήρων στο Ράιχ δεν θα γίνει ποτέ γνωστός – ακόμα και μετά την έρευνα στα Arolsen Archives»Αννίτα Π. Παναρέτου

Το κείμενο κλείνει με το συμπέρασμα της συγγραφέως ότι το ακριβές σύνολο μάλλον δεν θα εξακριβωθεί, και με μια ανάγνωση του τίτλου του βιβλίου: η ιστορική έρευνα δεν ψάχνει μόνο έναν αριθμό, αλλά προσπαθεί να δώσει πίσω όνομα και θέση στη μνήμη σε ανθρώπους που χάθηκαν πίσω από τις στατιστικές.