Η συγγραφέας ξεκινά από τα παιδικά της διαβάσματα και την αγάπη της για την περιπέτεια, που με τα χρόνια και τις φιλολογικές σπουδές μετατράπηκε σε πάθος για την Ιστορία. Αφηγείται πώς ένα φθαρμένο παλιό βιβλίο, που απέκτησε το 2013 σχεδόν τυχαία, έγινε η αφετηρία μιας έρευνας επτά ετών.

Στη συνέχεια εξηγεί γιατί ο όρος «στρατόπεδο συγκέντρωσης» χρειάζεται διακρίσεις: πέρα από τα στρατόπεδα εξόντωσης, υπήρχαν στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, στρατόπεδα αιχμαλώτων πολέμου και ιταλικά στρατόπεδα, όπου βρέθηκαν χιλιάδες Έλληνες και αρκετές Ελληνίδες. Μιλά επίσης για τον μακρύ δρόμο της επιστροφής μετά την απελευθέρωση, για την καχυποψία με την οποία το κράτος υποδέχτηκε πολλούς από αυτούς και για το τραύμα που κουβάλησαν όσοι επέζησαν.

«Συχνότατα υπερβαίνουν τα όρια της φαντασίας. Και είναι δραματικά συναρπαστικές, θλιβερά συναρπαστικές, αλλά και ηρωικά συναρπαστικές, επειδή αυτή είναι η αλήθεια και η ουσία της Ιστορίας.»Αννίτα Π. Παναρέτου

Το κείμενο κλείνει με τον τρόπο που χιλιάδες σελίδες μαρτυριών συμπυκνώθηκαν σε έναν τόμο περίπου πεντακοσίων σελίδων και με μια προσωπική αποτίμηση της συγγραφέως για τη σημασία που έχει για εκείνη αυτή η δουλειά. Ένα κείμενο που δίνει το πλαίσιο του βιβλίου μέσα από τη ματιά εκείνης που το έγραψε.