Fractalart.gr | 03/12/2024
Γράφει η Κατερίνα Σιδέρη
Τόνια Τσακίρη, «Αόρατοι άνθρωποι» Μαθήματα ζωής από τον άστεγο Μιχάλη Σαμόλη, εκδ. Παπαδόπουλος
Αόρατοι άνθρωποι, ζουν ανάμεσά μας. Τους προσπερνούμε, τους παραγκωνίζουμε. Στρέφουμε αλλού το βλέμμα, τους αγνοούμε και εμείς οι ίδιοι τους κατατάσσουμε στην κατηγορία των αοράτων.
Αόρατοι άνθρωποι, πασχίζουν για μια ρανίδα ζωής, ελπίδας, αγάπης, επιβίωσης.
Αόρατοι άνθρωποι, δίνουν αγώνα για να επιβιώσουν και άλλοι παραιτούνται από κάθε ευκαιρία.
Σε αυτούς τους αόρατους ανθρώπους, ζει ο Μιχάλης Σαμόλης. Είναι ένας 67χρονος σοβαρός, λιγομίλητος, αξιοπρεπής και ευθυτενής άνδρας που μοιράζεται τις εμπειρίες του με τη Τόνια Τσακίρη και το βιβλίο που γεννιέται είναι μια δυνατή γροθιά στο στομάχι του αναγνώστη και όχι μόνο.
Ο Μιχάλης είναι 11 χρόνια άστεγος. Από επιτυχημένος επιχειρηματίας στον χώρο των μεταφορών, βρέθηκε ξαφνικά στο δρόμο. Σπούδασε μηχανικός αεροσκαφών στη Νέα Υόρκη, επιστρέφοντας ακολούθησε την οικογενειακή επιχείρηση, απέκτησε φορτηγό και δραστηριοποιούταν στις μεταφορές. Έχασε τον αδερφό του, 2 χρόνια αργότερα τους γονείς του, σειρά είχε η κρίση και η επίθεση εγκληματιών με στόχο την κλοπή αυτοκινήτων και φορτηγών του έδωσε το τελειωτικό του χτύπημα. Το 2013 στα 55 του χρόνια βρέθηκε στον δρόμο με όλα του τα υπάρχοντα να χωρούν σε μια βαλίτσα.
…αν δεν έχεις ό,τι αγαπάς, αγάπα ό,τι έχεις…
Η περιπλάνησή του στους δρόμους της Αθήνας, διήρκησε 42 ημέρες. Εφιαλτικές ώρες και φόβος του κρατούσαν συντροφιά, διαβάτες προσπερνούσαν την ύπαρξή του και το μυαλό έπαιζε τα δικά του παιχνίδια, που ταλαιπωρούσαν κάθε του βήμα.
Μια θέση στον ξενώνα ήταν δώρο θεού για τον Μιχάλη. Αργότερα έγινε μέλος της οικογένειας της σχεδίας και οδηγός των Αόρατων Διαδρομών στις σκοτεινές γωνιές της Αθήνας, 100 μέτρα από την Ομόνοια και 400 μέτρα από την Ακρόπολη, εκεί που άστεγοι, ναρκομανείς και κοινωνικά αποκλεισμένοι μάχονται καθημερινά με δαίμονες.
Οι σελίδες του βιβλίου καίνε. Οι λέξεις προκαλούν δάκρυα. Η αφήγηση του Μιχάλη σε κάνει να ντρέπεσαι, να σκύβεις το κεφάλι.
Διάβασα πολλά. Τα περισσότερα αγωνιούν να βγουν στην επιφάνεια και όταν βγουν συνοδεύονται από εκκωφαντικό κρότο που δύσκολα ξεχνάς.
Άστεγοι, άνθρωποι δίχως εμπιστοσύνη, άνθρωποι χωρίς ελπίδα.
Θα διαβάσουμε για τις δημόσιες, τις δημοτικές, τις τοπικές και ιδιωτικές οργανώσεις που προσφέρουν στους περιθωριοποιημένους ανθρώπους με κάθε τρόπο, για τις αυτοκτονικές σκέψεις που συντροφεύουν σχεδόν κάθε άστεγο, για τα γεύματα αγάπης, για τα ανθρωπιστικά συσσίτια, για το LoveVan του Λευτέρη Παρασκευά, για το MyAthensHotel, για τη ΜΚΟ Praksis, αλλά και για το σίσα, το ναρκωτικό των φτωχών που θερίζει νέα παιδιά.
Ο Μιχάλης κάνει στην Τόνια, μια κατάθεση ψυχής. Αγγίζει θέματα που πονάνε, θέματα άγνωστα για πολλούς από εμάς, θέματα που χρήζουν τη συνδρομή όλων μας και όχι μόνο της κοινωνίας. Κάνει λόγο για ιστορίες αστέγων που κάτι έχουν να μας πουν, μιλάει για τη σχεδία και την εργασία του ως πωλητής του περιοδικού δρόμου, για την αχνή ελπίδα που γεννήθηκε μέσα του από την ΜΚΟ Κλίμακα, για την ενασχόλησή του με την τέχνη και δη το θέατρο, μας μιλά για τη θεωρία της επαιτείας, για την αγάπη του στη φωτογραφία, για την Πρόεδρο της Δημοκρατίας κυρία Σακελλαροπούλου και το γεύμα στο σχεδία home, αλλά και για τις οικογενειακές του αδυναμίες.
…οι ευκαιρίες δεν περιμένουν. Γι’ αυτό οφείλουμε να είμαστε σε εγρήγορση…
Το ταξίδι δεν έχει φτάσει ακόμη στον προορισμό του. Κυοφορεί ακόμη πλούσιο υλικό που αδημονεί να βγει στο φως, αδημονεί να διαβαστεί και να γίνει πυξίδα αφύπνισης.
Ο Μιχάλης, ένας ακαταμάχητος ως φαίνεται ομιλητής, απαντά ακούραστα στις ερωτήσεις των παιδιών που περιέχουν αθωότητα και ειλικρίνεια κατά τη διάρκεια των Αόρατων Διαδρομών, μοιράζεται μαζί μας σκηνές από την οδό Κοτοπούλη και τους σεξεργάτες της και αναγνωρίζει τα λάθη που άλλαξαν τη ρότα της ζωής του.
Λίγο πριν γραφούν οι τίτλοι τέλους, σειρά έχουν οι γιατροί του κόσμου Ελλάδας, το εμπορικό κέντρο των αστέγων, οι άνθρωποι της σχεδίας και δη ο Χρήστος Αλεφάντης και ο Σπύρος Ζωνάκης, η ομάδα Ποδοσφαίρου Αστέγων, οι ιστορίες του φίλων Λάμπρου, Στέλλας και Δημήτρη, η συνταγή – σπεσιαλιτέ του, η λαμπαδηδρομία των Ολυμπιακών Αγώνων του Τόκυο που έληξε άδοξα, αλλά και ο John Bird και τα περιοδικά του δρόμου.
Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο της Τόνιας Τσακίρη, ένα σύντομο βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:
…τρία πράγματα χρειάζεται ο άνθρωπος: ελευθερία, μοναχικότητα, ευτυχία…
Το βιβλίο την εισαγωγή του οποίου υπογράφει ο Κώστας Μπακογιάννης, ρίχνει αυλαία με ένα γράμμα του πατέρα προς τον γιο, κάνει αναφορά σε άστεγους που αργότερα έγιναν διάσημοι και μας αφήνει μια γλυκόπικρη επίγευση διαβάζοντας με προσδοχή το toplifemotos της ζωή του Μιχάλη.
…για μένα η ενημέρωση των παιδιών και η αποφυγή του βούρκου είναι η Ιθάκη μου…
Διάβασα ένα βιβλίο που με συγκλόνισε. Ένα βιβλίο χωρίς ωραιοποιήσεις για μια κοινωνία χωρίς φτιασίδια, για ανθρώπους που έχασαν το χαμόγελό τους, για ανθρώπους που κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή, για ανθρώπους που απώλεσαν υλικά αγαθά και όχι μόνο, για ανθρώπους που έχουν δικαίωμα να ζήσουν με αξιοπρέπεια ανάμεσά μας.
Οι Αόρατοι Άνθρωποι, είναι χρέος μας να πάψουν να είναι αόρατοι, να γίνουν κομμάτι της συνέχειας του τόπου μας, να επαναπροσδιοριστούν και να επανενταχθούν στο κοινωνικό γίγνεσθαι.
Δε ζητούν πολλά. Ένα βλέμμα μας, ένα χαμόγελο και μια αληθινή καλημέρα τους είναι αρκετά.
Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:
Μπορεί ένας άστεγος να είναι ευτυχισμένος; Ναι απαντά ο Μιχάλης Σαμόλης, ένας άνθρωπος της διπλανής πόρτας, που ένα πρωί την εποχή της κρίσης έβαλε όλη τη ζωή του σε μια βαλίτσα, βρέθηκε στον δρόμο, αλλά βρήκε τη δύναμη να σταθεί στα πόδια του. Σκοπός της ζωής του πλέον είναι να βοηθάει τους ανθρώπους να ξεπεράσουν τις δυσκολίες τους, να πετύχουν ότι επιθυμούν και να βρουν τη δική τους αποστολή.
Πρόκειται για το βιβλίο ενός ανθρώπου που κατρακύλησε χωρίς σταματημό, που γκρεμίστηκε μέχρι τα πέρατα της ανθρώπινης φαντασίας, μα ύστερα βρήκε το κουράγιο να πάρει ξανά τον δρόμο προς την επιφάνεια. Προκαλεί τον αναγνώστη να βιώσει τις προσωπικές, συναρπαστικές ιστορίες του, να διδαχθεί από τα μαθήματα ζωής του δρόμου και να βρει διέξοδο σε κάθε πρόβλημα. Αντέχετε;
Ο Μιχάλης Σαμόλης αφηγείται τη συγκλονιστική ιστορία του, η οποία αποτελεί πηγή έμπνευσης και παράδειγμα προς μίμηση για όλους, ενώ η δημοσιογράφος Τόνια Τσακίρη την καταγράφει.
Σήμερα μένει σε ξενώνα αστέγων, είναι πωλητής του περιοδικού δρόμου «σχεδία» και οδηγός στις «Αόρατες Διαδρομές», ενώ το μότο ζωής του είναι ότι η ευτυχία βρίσκεται στα λίγα που είναι και τα σπουδαία και όχι στα πολλά. Παράλληλα, έχει δώσει συνεντεύξεις σε κανάλια της Αμερική, της Κίνα, του BBC, έχει εμφανιστεί σε θεατρικές παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου και της Λυρικής Σκηνής και τίποτα δεν τον σταματά.
Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου.
Η Τόνια Τσακίρη γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα με τον σύζυγο και τις δύο κόρες τους. Είναι δημοσιογράφος και έχει εργαστεί σε μεγάλες εφημερίδες και ιστοσελίδες της Ελλάδας και της Αυστραλίας. Κατέχει μεταπτυχιακό «Communication & Technology» από το Brunel University στο Λονδίνο και πιστοποίηση στο coaching από το ΕΚΠΑ. Λατρεύει τα ταξίδια και τη θάλασσα, ενώ ασχολείται ενεργά με τον εθελοντισμό. Αυτό είναι το πρώτο της βιβλίο.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.
Πηγή: Fractalart.gr
