Αφετηρία του άρθρου είναι μια απορία: πώς γίνεται τα Μούμινς να μας φαίνονται τόσο γνώριμα, ακόμη κι όταν δεν θυμόμαστε πότε τα πρωτοσυναντήσαμε. Η συντάκτρια ακολουθεί τα ίχνη τους από τα ράφια ενός φιλανθρωπικού καταστήματος στο Εδιμβούργο ως τα μικροαντικείμενα στα σπίτια φίλων και παρατηρεί ότι στην Ελλάδα τα κόμικς και τα βιβλία της σειράς έχουν τραβήξει λιγότερη προσοχή απ' ό,τι στο εξωτερικό.

Στη συνέχεια στέκεται στους τίτλους που έχουν κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος τον τελευταίο περίπου χρόνο, με ιδιαίτερη αναφορά στις εικόνες του «Ποιος θα παρηγορήσει το Τουφάκι;». Συνδέει τα κόμικς «Τα Μούμιν και ο Κομήτης» και «Το Ερημονήσι των Μούμιν» με το σκανδιναβικό νησιωτικό τοπίο που βρήκε και στο «Βιβλίο του Καλοκαιριού» της Γιάνσον, ενώ στο «Τα Μούμιν στη Ριβιέρα» βλέπει με χιούμορ τη συνάντηση του Βορρά με τον Νότο.

«Γελώντας με Τα Μούμιν στη Ριβιέρα εντόπισα τις επιβιωτικές συνήθειες του βορρά να μοιάζουν εκκεντρικές για τον Νότο.»Νίκη Κωνσταντίνου-Σγουρού

Το κείμενο αγγίζει επίσης τη θέση της Γιάνσον στην κουήρ κουλτούρα και την ιδέα της οικογένειας που επιλέγουμε, με αφορμή το πάντα φιλόξενο Μουμινόσπιτο του «Ο Μπαμπάς Μούμιν και η Μεγάλη Καταιγίδα». Κλείνει με τις απαντήσεις φίλων, και ενός εξάχρονου κοριτσιού, στο ερώτημα γιατί αγαπάμε αυτά τα πλάσματα, και αξίζει να διαβαστεί ολόκληρο για τον τρόπο που δένει την προσωπική εμπειρία με την ανάγνωση.